แสงอรุณสาดผ่านแนวป่ามาสู่หมู่บ้าน กลิ่นหญ้าเปียกชื้นหลังฝนเมื่อคืนคลุ้งไปทั่ว ลานฝึกกลางหมู่บ้านมีเสียงเหล็กกระทบดัง แกร๊ง แกร๊ง ร่างของ ทัคคุง ยังคงเหงื่อโชก เขาตวัดดาบไม้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบหน้าเปื้อนหยดเหงื่อแต่ดวงตาแน่วแน่
“อีกนิดเท่านั้น…อีกไม่นาน ข้าจะต้องปกป้องมาเรียได้แน่นอน”
ในใจเขายังเชื่อมั่น ว่า ร่องหน้าของคนรักของเขายังรออยู่ในสภาพที่ไม่มีใครแตะต้อง ความหวังนั้นเหมือนเปลวไฟเล็ก ๆ ที่ทำให้เขาฝืนฝึกต่อไปโดยไม่หยุด แม้ในความเป็จริง มันอาจไม่เหลืออยู่แล้วก็ตาม
อีกฟากหนึ่งของหมู่บ้าน รูริ เด็กสาวขี้อายยืนอยู่หน้าบ้าน เธอกำลังพูดคุยกับ นิค ผู้กล้าหนุ่ม รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าเขาทำให้หัวใจเธอเต้นแรงจนเผลอก้มหน้าหลบ แม้ในใจยังมีร่องรอยระแวง แต่ความอบอุ่นในแววตาเขาก็ค่อย ๆ ละลายกำแพงที่เธอสร้างขึ้น
“ถ้าเธออยากออกไปดูทุ่งดอกไม้รอบหมู่บ้าน ฉันจะพาไปเองนะ”
“เอ่อ…ค่ะ…”
คำตอบสั้น ๆ ของรูริ แต่อ่อนโยนกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา มันคือสัญญาณเล็ก ๆ ว่าเธอเริ่มเปิดใจ ยอมให้ชายหนุ่มเข้ามาใกล้มากขึ้นทีละน้อย
และในป่าเขตเหนือ ลุค กำลังก้าวไปพร้อมกับ ฟีน่า เหมือนทุกครั้งที่เธอมาขอให้เขานำทาง แต่บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เปลี่ยนไปมากแล้ว แววตาของลุคเวลาเหลือบมองเธอถึงจะยังมีความเกรงใจ แต่ก็ไม่มากเท่ากับแต่ก่อน รวมทั้งความหื่นที่ซ่อนลึกจนแทบปิดไม่มิด ส่วนฟีน่าก็เพียงยิ้มละมุน ตอบรับทุกคำพูดด้วยท่าทีอ่อนโยนเหมือนผู้หญิงธรรมดา แต่บางคราวรอยยิ้มนั้นกลับแฝงประกายบางอย่าง…ที่เหมือนจงใจยั่วยวน
ยิ่งนานวัน ความใกล้ชิดก็ยิ่งก้าวล้ำเข้าสู่เส้นเขตที่ยากจะย้อนกลับ
สามเส้นทาง สามความสัมพันธ์ ดูเหมือนดำเนินไปอย่างแยกขาดจากกัน แต่หากมองให้ลึก เงาที่ทอดทับอยู่เื้ักลับคล้ายกันอย่างประหลาด
ชายหนุ่มผู้ฝึกฝนอย่างไม่ลืมหูลืมตา เพราะหวังจะได้พบคนรักที่เขาเชื่อว่ายังบริสุทธิ์
เด็กสาวที่เริ่มวางหัวใจลงในมือของผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเธอหวาดระแวง
ชายหนุ่มธรรมดาที่ถูกดึงเข้าใกล้หญิงสาวผู้กล้า จนแทบจมลงไปในแรงปรารถนาที่ไม่อาจห้าม
ทั้งหมดเหมือนถูกเส้นด้ายที่มองไม่เห็นร้อยโยงเข้าหากัน ดึงพวกเขาเข้าสู่เครือข่ายบางอย่างทีละน้อย
ยามค่ำคืน แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างบ้านไม้ของลุค เงาใบไม้ทาบลงบนพื้น ร่างทั้งสาม ทัคคุง, รูริ, ลุค เหมือนตกอยู่ใต้แสงเดียวกัน โดยไม่รู้เลยว่า พวกเขากำลังกลายเป็หมากในกระดานที่มี มือใครบางคน คอยกำกับทิศทางอยู่เื้ั
เสียงกระซิบที่ไม่มีใครได้ยินดังขึ้นกลางความเงียบ
“อีกไม่นาน…แผนการจะสมบูรณ์”
และเื่ราวทั้งหมดก็ปิดฉากลงที่ตรงนั้น ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศอึมครึมของความสัมพันธ์ที่กำลังถูกบีบคั้น พร้อมคำถามที่ยังไม่มีใครตอบได้
