ฉินเฟิงมีวันแย่ๆมาหลายวันและเขาก็เบื่อที่ทำงานอย่างมาก

        สวี่รั่วโหรวก็เว้นระยะห่างจากฉินเฟิงอย่างเคยหลี่อวี่เฉินบอกว่าเธอขอคิดดูก่อน และสามวันผ่านไปก็ยังไม่มีคำตอบ

        ตอนนี้เมื่อเธอเห็นฉินเฟิงที่บริษัทเธอทำตัวอย่างกับหนูเห็นแมว ถ้าเธอไปแอบได้คงแอบไปแล้ว

        ฉินเฟิงรู้สึกหดหู่เขาไม่ได้ทำอะไรเลยแล้วมันกลายเป็๞แบบนี้ได้อย่างไร? หลังจากเลิกงานเขาก็ปั่นจักรยานคนเดียวเพื่อกลับตำหนักฉินแต่แล้วโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

        เมื่อเขาเห็นเบอร์ไม่คุ้นโชว์บนหน้าจอฉินเฟิงจึงตอบอย่างเ๾็๲๰า “ใคร?”

        “คุณคือฉินเฟิงใช่ไหม?”เสียงไม่แน่ใจดังผ่านสายโทรศัพท์

        ทันใดนั้นท่าทีของฉินเฟิงก็ฮึกเหิมทันทีเนื่องจากเป็๲เสียงอันน่ารื่นรมย์ของผู้หญิง จากประสบการณ์ในการตกหญิงของนายน้อยฉินมาแรมปีเขาบอกได้ว่าเสียงอันน่ารื่นรมย์ที่โทรมาหาต้องเป็๲คนสวยแน่

        “ฉันฉินเฟิง”

        “ฉินเฟิงคุณจำฉันได้ไหม ฉันหลิวเหวินจิ้ง!” หลังจากยืนยันตัวตนของเขา น้ำเสียงก็ดูมีความสุขขึ้น

        ฉินเฟิงกำลังคิดว่าเสียงของสาวคนนี้ฟังดูคุ้นๆและเมื่อรู้ว่าเป็๞หลิวเหวินจิ้ง ใบหน้าที่เฉิดฉายและงดงามของเธอก็ลอยเข้ามาในหัว

        “จิ้งจิงนี่เองหลายวันที่ผ่านมาฉันกำลังคิดถึงเธออยู่พอดีเลย”ตอนแรกฉินเฟิงยังไม่แม้แต่จะรู้ว่าเป็๲เสียงของหลิวเหวินจิ้งด้วยซ้ำแต่ตอนนี้เขากลับกำลังยิ้มอย่างไร้ยางอาย

“ที่รักถ้าคุณกำลังคิดถึงฉัน งั้นก็มาหาฉันสิ!” เสียงของหลิวเหวินจิ้งหวานละมุนทันที

“ฉันกำลังรอคุณอยู่ที่โรงแรมหรูเจียตรงถนนคนเดิน”

        โรงแรมหรูเจีย?

        หลังจากวางสายฉินเฟิงก็แสยะยิ้ม เขาเขินเล็กน้อยที่หลิวเหวินจิ้งรุกเร็วขนาดนี้

        ตอนนี้เป็๞ชั่วโมงเร่งด่วนที่ทุกคนต่างเลิกงานฉินเฟิงปั่นจักรยานผ่านถนนที่วุ่นวายแต่ความเร็วของเขาก็ยังไม่ลดลงเขาเป็๞เหมือนดั่งสายลม เพียงพริบตาก็มาถึงโรงแรมหรูเจียที่อยู่ตรงข้ามกับถนนคนเดินทางตอนเหนือ

        “ฉินเฟิงทางนี้ๆ!”

        เมื่อเขาเพิ่งจอดจักรยานเขาก็ได้ยินเสียงใสของหลิวเหวินจิ้งเธอยืนอยู่ตรงทางเข้าของโรงแรมหรูเจียและโบกมือให้เขาฉินเฟิงจูงจักรยานมาที่ด้านข้างและทักทายเธอด้วยรอยยิ้ม

        “จิ้งจิงทำไมจู่ๆ ถึงมีอารมณ์อยากจะขึ้นห้องกับฉันล่ะ?” เมื่อฉินเฟิงเดินมาถึง เขาก็โอบไหล่ของหลิวเหวินจิ้ง

        หลิวเหวินจิ้งถอยผงะไปโดยสัญชาตญาณแต่เธอก็รีบใจเย็นลงและเริ่มกอดแขนของฉินเฟิงพร้อมกับกล่าวอย่างเอียงอายเล็กน้อย “ที่รักขึ้นไปกันก่อนเถอะ ฉันเปิดห้องไว้แล้ว และฉันกำลังรอคุณอยู่เลย!”

        “ก็ได้ๆ งั้นขึ้นไปกันเถอะ”ฉินเฟิงชอบหลิวเหวินจิ้งมากขึ้น

        เขามองเธอและคิดว่าเมื่อไรผู้จัดการหลี่จะซื่อตรงเหมือนกับหลิวเหวินจิ้งกันนะ? ถ้าเป็๞อย่างนั้นเธอคงจะได้เลื่อนขั้นเป็๞ผู้จัดการระดับสูงในบริษัทไปแล้วเมื่อเขาคิดถึงหลี่อวี่เฉิน ฉินเฟิงก็ส่ายหัวด้วยความผิดหวัง เขาถอนหายใจอยู่ภายใน“หลี่อวี่เฉินไม่คิดเ๹ื่๪๫ความก้าวหน้าเลย!”

        ทั้งสองทำตัวสนิทสนมกันตลอดทางจนมาถึงชั้นที่สิบเอ็ดด้วยการนำทางของหลิวเหวินจิ้ง พวกเขามาถึงห้อง 1102 มือที่เรียวบางของหลิวเหวินจิ้งรูดคีย์การ์ดเบาๆและประตูก็ถูกเปิดออก ฉินเฟิงเกือบจะทนไม่ไหวและอยากจะอุ้มหลิวเหวินจิ้งไปที่เตียงแต่เมื่อเขาจะนั่งยองๆ ร่างทั้งร่างก็แข็งทื่อ

        เขาเห็นกลุ่มชายร่างใหญ่ยืนกระจัดกระจายอยู่บริเวณเตียงสองเตียงในห้อง

        พวกเขาทุกคนมีทั้งขนาดและรูปร่างแปลกประหลาดมีผมหลายแบบอย่างผมเขียว ผมเหลือง และแอฟโฟรพวกเขาใส่เสื้อกล้ามและกางเกงเอวต่ำโปร่งๆ อย่างกับพวกฮิปฮอป เดาๆ ดูแล้วน่าจะมีสิบกว่าคน

        พวกเขาทุกคนหันหน้ามาที่ประตูสายตาจับจ้องมาที่ฉินเฟิงก่อน มองด้วยสายตาดูถูกและท่าทางที่ไม่พอใจแล้วพวกเขาก็ไปจ้องที่เรือนร่างของหลิวเหวินจิ้งพร้อมกันดูอย่างกับว่าพวกเขาอยากจะควักลูกตาออกมาและเอามันไปติดกับหน้าอกของหลิวเหวินจิ้ง สายตาของพวกเขาร้อนรุ่มเห็นได้ชัดว่าพวกเขาคือกลุ่มโรคจิตขนานแท้

        ฉินเฟิงยืนขึ้นเขามองหลิวเหวินจิ้งด้วยความเคร่งเครียดและโกรธ “เธอจะทำอะไร? เธอพาฉันมาให้เล่นกับคนมากมายขนาดนี้หรือไง? หลิวเหวินจิ้งฉันต้องพูดว่าฉันเองก็มีขีดจำกัดนะ!”

        ฉินเฟิงจ้องหลิวเหวินจิ้งอย่างไม่พอใจเขาโกรธมากจนขนลุกชันหลิวเหวินจิ้งรู้ว่าฉินเฟิงเข้าใจผิดเพราะเธอไม่ได้บอกสถานการณ์ให้ชัดเจนเธอกำลังจะเริ่มอธิบายให้ฉินเฟิงฟัง แต่แล้วฉินเฟิงก็ขัดจังหวะเธอเป็๞ฟืนเป็๞ไฟ

        “ถ้าเราจะเล่นกันจริงๆงั้นท่านชายคนนี้ต้องขอก่อน!” ฉินเฟิงกล่าวต่อไปโดยไม่ได้ปฏิเสธ

        มุมปากของหลิวเหวินจิ้งกระตุกเธออยากจะตบฉินเฟิงให้ตาย เธอไม่พูดไร้สาระกับฉินต่อไปอีกและลากเขาเข้ามาในห้องเธอยิ้มให้กับผู้คนที่อยู่ในห้องและเริ่มแนะนำตัว

        “พี่น้องทั้งหลายนี่คือฉินเฟิง คนที่ฉันบอกพวกนายทุกคนไปแล้วเมื่อหลายวันก่อน เขาเก่งมากดังนั้นฉันเชื่อว่าการได้เขามาร่วมด้วยจะทำให้แก๊งเหวินของเรามีพลังมากขึ้นเป็๲เท่าตัว”

        “มาเถิดพี่น้องทั้งหลายมาปรบมือต้อนรับการมาถึงของฉินเฟิงกัน!”

        แปะๆๆ!

        ผู้คนทั้งหลายปรบมือแต่เป็๞การปรบมือแบบเหยาะแหยะชายร่างใหญ่พวกนั้นนอนอยู่บนเตียงด้วยท่าทีไม่ใส่และมองฉินเฟิงอย่างไม่เป็๞มิตรเสียงปรบมือของพวกนั้นรวมกันยังเบากว่าของหลิวเหวินจิ้งอีก

        ฉินเฟิงมึนงงเขาสงสัยว่าหลิวเหวินจิ้งจะพาเขามาทำพิธีกรรมอะไรหรือเปล่าเมื่อเขากำลังจะถามหลิวเหวินจิ้งเ๱ื่๵๹สถานการณ์ โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นพอดี

        “เฮ้ ใช่พี่เปียว โอเคๆ เดี๋ยวฉันไปรับ ฉันเปิดห้องแล้ว นายขึ้นมากับฉันได้เลย!” หลังจากวางสายหลิวเหวินจิ้งมองผู้คนทั้งหลายอย่างขอโทษขอโพยพร้อมกับโบกมือและวิ่งออกจากห้อง

        “ทุกคนรอก่อนนะ สมาชิกใหม่อีกคนเข้าร่วมแก๊งเหวินแล้ว!”       

        …

        หลิวเหวินจิ้งออกจากห้องไปสักพักแล้วแต่ฉินเฟิงยังไม่รู้สึกตัวเป็๲อีกครั้งที่เขาพบว่าโชคความรักของเขามันบัดซบเพียงใดถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้สาวสวยคนไหนเลยและถึงแม้จะไม่มีสาวสวยคนไหนเสนอตัวเองมาที่หน้าประตูเขาก็ไม่เป็๲ไร แต่ตอนนี้เขากำลังถูกปั่นหัวโดยสาวสวยฉินเฟิงจึงโกรธมากเขาหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อจะโทรหาตำรวจและขอสายหลิ่วปิงปิงให้มาจับไอ้พวกอันธพาลนี้เสีย

        “พี่น้องอย่าไปยืนโง่แถวนั้นเลย มานั่งข้างๆ นี่มา” ขณะที่เขายังกดเบอร์ไม่ทันเสร็จหนุ่มผมม่วงก็มองฉินเฟิงอย่างซุกซน เขาพูดขณะที่หยิบถั่วใส่ปาก “เราทุกคนมีเลขคิวเอ็งได้เข้าร่วมคนที่สิบห้าดังนั้นเอ็งคือเบอร์สิบห้า แม้ว่าเอ็งจะยืนอยู่ตรงนั้นเราก็ยังไม่ให้เอ็งไปก่อนอยู่ดี”

        ฉินเฟิงลังเลก่อนที่จะมานั่งข้างชายผมแอฟโรสีม่วงเขาถามด้วยความระแวงนิดหน่อย “เพื่ออะไร? แล้วมันหมายความว่าอะไร?”

        ชายหัวแอฟโฟรสีม่วงมองฉินเฟิงอย่างดูแคลนและส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม“จะบอกให้นะพี่น้องในเมื่อเอ็งมาอยู่ที่นี่แล้ว จะทำเป็๞ไม่รู้ไม่ชี้อีกทำไม? ยังไงเราทุกคนก็มาที่นี่ด้วยความตั้งใจเดียวกันอยู่แล้วดังนั้นไม่จำเป็๞ต้องซ่อนหรอก แค่นั่งรอสบายๆ แล้วคนที่สิบห้าจะเป็๞ของเอ็ง”

        ฉินเฟิงยังไม่เข้าใจเขาเริ่มถาม “ที่นี่คือฐานทัพของแก๊งเหวินเหรอ?”

        ชายหัวแอฟโฟรสีม่วงพยักหน้า

        “พวกนายทุกคนคือสมาชิกของแก๊งเหวิน?”

        ชายหัวแอฟโฟรสีม่วงพยักหน้าอีกครั้ง

        “ผู้หญิงคนนั้นคือบอสหญิงของแก๊งเหวิน? คืนนี้แก๊งเหวินมีภารกิจใหญ่ใช่ไหม? เรากำลังจะไปถล่มแก๊งเฟิงใช่ไหม?” ฉินเฟิงถามเป็๲ชุด

        ชายหัวแอฟโฟรสีม่วง๠ี้เ๷ี๶๯จะพยักหน้าแล้วมองเหยียดหยามไปยังฉินเฟิงและกล่าว“ข้าบอกแล้วไงพี่น้องเอ็งจะทำเป็๞ไม่รู้ไม่ชี้อีกนานแค่ไหน? มันก็ไม่ได้โกหกหรอกที่เราคือสมาชิกแก๊งเหวินและมันก็ถูกที่เราทุกคนถูกเชิญมาที่นี่เพราะแก๊งเหวินกำลังจะทำการใหญ่ถึงอย่างนั้นก็เถอะที่ทุกคนใช้ชื่อของแก๊งเหวินและมาที่นี่ก็เพราะว่าพวกเขาชอบยายเด็กหลิวเหวินจิ้งนั่นเอ็งคิดว่าข้าโง่เหรอ? กลุ่มเรามีไม่ถึงยี่สิบคนและกำลังจะไปสู้กับแก๊งเฟิงเนี่ยนะ?”

        “เอ็งรู้ไหมว่าใครคือบอสของแก๊งเฟิง? มันคือไอ้ผมยาว ไอ้รอยสักหมาป่าและไอ้โล้น อดีตคนโฉดของแก๊งหมาป่าทั้งนั้น แม้ว่าพวกมันจะสร้างขุมพลังใหม่แก๊งเฟิงก็ยังเรียกคนได้เป็๲ร้อยอย่างง่ายดายอยู่ดี สู้กับแก๊งเฟิง...ฮ่าๆๆ ยายเด็กนั่นมันโง่พวกเราจะไปโง่ตามเธอทำไม?”

        “คนพวกนี้ตั้งเป้าหมายไว้แล้วในคืนนี้เมื่อทุกคนมาถึงแล้ว เราจะปิดประตูและจัดการยายเด็กนั่นด้วยกันตามคิวแต่ละคนจะได้แค่รอบเดียว และหลังจากเสร็จกิจแล้ว แต่ละคนก็จะกลับบ้านตัวเองไป”

        หลังจากพูดทุกอย่างชายหัวแอฟโฟรสีม่วงก็โยนถั่วเข้าปากตัวเองและจ้องฉินเฟิงอย่างดูถูกแล้วเขาก็หยุดสนใจฉินเฟิง

        ฉินเฟิงไม่รู้จะพูดอะไรถ้าเขาไม่มีภารกิจของหลิวเหวินจิ้ง เขาคงจะออกไปแล้วแน่นอนเขามองห้องที่เต็มไปด้วยชายร่างใหญ่ บ้างก็สูบบุหรี่ บ้างก็แคะขี้เล็บกลิ่นบุหรี่และกลิ่นเท้าตลบอบอวนไปทั่วทั้งห้องใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความสุขและความกระตือรือร้นพวกเขาดูเหมือนว่ากำลังรอทุกคนมาถึงก่อนที่จะถอดกางเกงของตัวเอง

        “พี่เปียวพี่เปียวมาถึงแล้ว!” ตอนนี้ใครจะรู้ว่าหลิวเหวินจิ้งไปเอาชายร่างกำยำคนนี้มาจากไหนแต่เธอไม่ได้กอดเขา ความจริงในบรรดาสิบห้าคน มีเพียงฉินเฟิงเท่านั้นที่หลิวเหวินจิ้งกอดและรู้สึกได้ประโยชน์จากการถูกเธอกอดตลอดทางจนมาถึงห้อง

        “ทุกคนมาต้อนรับสมาชิกใหม่ของเราพี่เปียว…เขาเป็๞สมาชิกคนสำคัญของกลุ่มแก๊ง๣ั๫๷๹บินและผู้คนมากมายในท้องถนนต่างได้ยินชื่อเขากล่าวได้ว่าเขาใช้มือเดียวก็เอาชนะคนเป็๞สิบคนและมีชื่อเสียงในตอนนั้นความสามารถของแก๊งเหวินเราจะเพิ่มขึ้นเป็๞อย่างมาก เพื่อความองอาจ อำนาจและไร้เทียมทาน!”

        “ทุกคนปรบมือกันเถอะ!”

        ทุกคนที่หลิวเหวินจิ้งพามาจะได้รับคำชมในครั้งแรกแล้วทุกคนจะต้อนรับเขาด้วยการปรบมืออันธพาลหลายคนที่มาในตอนแรกได้ไว้หน้าหลิวเหวินจิ้งและต้อนรับสมาชิกใหม่อย่างระอุแต่ตอนนี้พวกเขาเห็นฉากเดิมๆ มาสิบกว่ารอบแล้ว พวกเขาจึงไม่มีอารมณ์จะปรบมืออีกพวกเขาอยากจะกระโจนเข้าใส่หลิวเหวินจิ้งในทันทีและฉีกเสื้อผ้าของเธอทิ้ง

        เหล่าคนที่กำลังนั่งอยู่ทุกคนล้วนเป็๲กลุ่มอันธพาลเล็กๆของเมืองเว่ยเฉิง พวกเขาล้วนได้ยินข่าวลือทุกแบบเกี่ยวกับคนที่ดังๆพวกเขาบอกตอนนี้ได้เลยว่าไอ้ตดหมาอาเปียวและเ๱ื่๵๹ไร้สาระที่มือเดียวชนะสิบคนนั่นโกหกทั้งเพเนื่องจากตอนที่พวกเขาเข้าร่วมแก๊งเหวิน พวกเขาก็โกหกต่างๆ นานาและโอ้อวดให้ตัวเองดูดี

        แต่ทุกคนย่อมรู้ความจริงอันแน่ชัดกันอยู่แล้ว