ถังหว่านใจจดใจจ่ออยู่กับการหาหนทางทำมาหากิน

จางเหวินไฉเห็นคิ้วน้อยๆ ของลูกสาวขมวดมุ่นก็อดเอ็นดูไม่ได้ มือผอมแห้งลูบหน้าผากมนเบาๆ “เด็กตัวแค่นี้ คิดอะไรเยอะแยะ... คืนนี้ไม่ต้องไปโม่ข้าวเหนียวแล้วนะ พักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้พ่อจะไปค้นเสื้อผ้าแม่มาให้ หนูจะได้เอามาดัดแปลงใส่ นี่ก็เริ่มเป็๲สาวแล้ว...”

ถังหว่านยิ้มรับ แต่ในหัวยังคงครุ่นคิดหนัก... การหาเงินนั้นยาก การหาเงินก้อนโตยิ่งยากกว่าทวีคูณ ถ้าเธอเป็๲ผู้ชาย ป่านนี้คงแบกเป้ออกไปตายเอาดาบหน้า ค้าขายทางใต้ที่มีสินค้าอิเล็กทรอนิกส์กำลังบูมอย่างนาฬิกาดิจิทัลหรือเครื่องเล่นเทป ถ้าเอาของพวกนั้นมาขายที่นี่ได้ คงรวยเละแน่

แต่น่าเสียดาย... พ่อจางคงหัวใจวายถ้าลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนจะทำอะไรเสี่ยงๆ แบบนั้น

อากาศร้อนอบอ้าว ภรรยาเอ้อจู้ผู้ใจดีแวะเวียนเอาแตงกวาสดๆ มาฝากหลายรอบ ถังหว่านเอามาซอยเป็๲เส้น ตากแดดจนแห้งสนิท เก็บใส่โหลไว้เป็๲เสบียงหน้าหนาว รอเวลาเอามาดองกินกับข้าวต้ม

บ่ายวันหนึ่ง ขณะกำลังนั่งแก้ทรงเสื้อผ้าเก่าของแม่ ความคิดหนึ่งก็แล่นแวบเข้ามาในหัว

'ย้อมผ้า'

เธอย้อมผ้าเป็๲นี่นา ถ้าทำชุดกระโปรงสวยๆ ออกมาขายได้ ก็น่าจะกำไรดีกว่าขายของกินเยอะ แถมยังได้เงินก้อนเร็วกว่าด้วย ปัญหาคือ... เงินจะซื้อข้าวสารกรอกหม้อยังแทบไม่มี แล้วฝีมือเย็บปักถักร้อยของเธอก็แค่ระดับ 'พอถูไถ' จะไปตัดชุดขายใครเขาจะซื้อ?

“คิดอะไรอยู่จ๊ะน้องสาว? กับข้าวเมื่อวานอร่อยมากเลย พี่กะว่าจะมาขอสูตรสักหน่อย” ภรรยาเอ้อจู้เดินอุ้มกระบุงข้าวเปลือกเข้ามานั่งแหมะลงข้างๆ

ชาวบ้านแถบนี้มักเก็บข้าวเปลือกไว้ พอข้าวสารหมดค่อยทะยอยเอาไปสี จะได้กินข้าวใหม่สดเสมอ ตอนนี้นางกำลังนั่งคัดกรวดหินออกจากข้าวอย่างตั้งใจ

ถังหว่านขยับเก้าอี้เข้าไปชิด กระซิบเสียงเบา “พี่สะใภ้... หนูถามจริงๆ นะ พี่อยากมีรายได้พิเศษมั้ย?”

นางไม่เงยหน้า มือยังคงคัดข้าว “อยากสิ ใครบ้างไม่อยากมีเงิน แต่พี่ทำกับข้าวไม่เก่งเท่าเธอนะ เป็๲แค่คนมือหยาบๆ” นางนึกว่าถังหว่านจะชวนทำอาหารขาย

“ไม่ใช่เ๱ื่๵๹นั้นจ้ะพี่ หนูอยากทำเสื้อผ้าขาย แต่ฝีมือเย็บผ้าหนูไม่เอาไหน เลยอยากชวนพี่มาหุ้นด้วยกัน”

มือที่กำลังคัดข้าวชะงักกึก “พูดจริงหรือเล่นเนี่ย?”

ถังหว่านยิ้มมุ่งมั่น “จริงจังที่สุดค่ะพี่ สภาพบ้านหนูพี่ก็เห็น ถ้าไม่ดิ้นรนตอนนี้ หน้าหนาวจะเอานรกที่ไหนมาอยู่รอด พ่อก็ป่วย... หนูก็รู้ว่าพี่กับน้าสาวเอ็นดูพวกเรา แต่ลำพังครอบครัวพี่ก็ไม่ได้เหลือเฟือ... เรามาลองทำอะไรด้วยกันดีมั้ยคะ?”

“เ๱ื่๵๹เย็บผ้าน่ะพี่ถนัด แต่... เราไม่มีคูปองผ้า จะเอาผ้าที่ไหนมาตัด? แล้วจะไปขายใคร?”

ความจริงอันโหดร้ายทำเอาไฟฝันมอดลงวูบใหญ่ “ตอนแต่งงาน แม่ให้ผ้าดิบมาพับใหญ่ แต่มันสีขาวซีดๆ จะเอามาตัดชุดก็ดูจืดชืดไป หรือว่า...”

ถังหว่านเงยหน้าขึ้น แววตาเป็๲ประกาย “ใครว่าทำไม่ได้ล่ะพี่”

...

บ่ายคล้อย แดดร่มลมตก สองสาวพากันเดินขึ้นเขา ถังหว่านเคยลองย้อมผ้าเล่นๆ มาแล้วครั้งหนึ่ง คราวนี้เธอตั้งใจจะงัดวิชามาย้อมผ้าดิบจืดชืดให้กลายเป็๲ผ้าสีสันสดใส ไม่หวังรวยล้นฟ้า แค่พอมีเงินประทังชีวิตสองพ่อลูกผ่านฤดูหนาวไปได้ก็พอ

เธอขุดความทรงจำค้นหาพืชที่ให้สีแดง น้ำเงิน และม่วง ภรรยาเอ้อจู้เดินตามต้อยๆ นึกว่าถังหว่านแค่นึกสนุก แต่พอกลับถึงบ้านแล้วเห็นเด็กสาวลงมือทำจริงจัง นางถึงกับอึ้ง

และที่น่าทึ่งกว่านั้นคือ... มันสำเร็จ

ยามพลบค่ำ น้ำสีแดงเดือดปุดๆ ในหม้อใบใหญ่ ถังหว่านจุ่มผ้าดิบยาวหนึ่งเมตรลงไป พลิกกลับไปมาอย่างคล่องแคล่ว วินาทีที่ผ้ายกขึ้นจากหม้อ สีแดงสดสวยสว่างตาปรากฏขึ้น ภรรยาเอ้อจู้ตะลึงตาค้าง

“สวย... สวยมาก” นางลูบเนื้อผ้าอย่างทะนุถนอม “ชุดแต่งงานที่พี่ซื้อมา สียังไม่สดเท่านี้เลย”

“ยังดีกว่านี้ได้อีกพี่ ชุดพวกนี้เสร็จเมื่อไหร่ พี่เลือกไปใส่ก่อนเลยตัวนึง”

“บ้า จะทำงั้นได้ไง” นางปฏิเสธทันควัน “เราทำเพื่อหาเงิน ขืนเอามาใส่เองจะกินอะไร” อีกอย่าง นางผิวคล้ำ ใส่สีสดๆ แบบนี้คงดูไม่จืด เดี๋ยวคนจะหาว่าอีกาคาบพริก

ถังหว่านไม่สนใจข้ออ้าง เธอกำลังครุ่นคิดถึงดีไซน์ที่จะขายได้ในยุคนี้ จะตัดกี่เพ้าใส่เองก็กลัวชาวบ้านนินทาว่าไม่เรียบร้อย

เธอสะบัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง หยิบกระดาษมาวาดแบบ ในที่สุดก็ได้แบบชุดกระโปรงที่เรียบง่ายแต่เก๋ไก๋สามสี่แบบ

แบบแรก... คล้ายชุดพื้นเมือง แต่เพิ่มดีเทลปกคอเสื้อลายดอกไม้ ช่วยให้ลำคอดูระหงสง่างาม

แบบสอง... เพิ่มสายผูกเล็กๆ ที่เอวและแขน พอผูกแล้วจะดูเหมือนดอกไม้บาน น่ารักแถมดูมีเอว ไม่โคร่งเป็๞ถุงกระสอบเหมือนเสื้อผ้าตลาดนัด

เธอเน้น๰่๭๫เอวเป็๞พิเศษ เทคนิคนี้ได้มาจากกี่เพ้าเป๊ะๆ

ด้วยข้อจำกัดเ๹ื่๪๫แสงไฟและแรงงาน คืนหนึ่งทำได้แค่ 2 ชุด ประสิทธิภาพต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ถังหว่านรับหน้าที่เย็บส่วนง่ายๆ ที่อยู่ข้างใน ส่วนงานโชว์ฝีเข็มละเอียดๆ ยกให้เป็๞หน้าที่ของพี่สะใภ้มือโปร

ภรรยาเอ้อจู้นั่งหลังขดหลังแข็งเย็บผ้าใต้แสงตะเกียงจนปวดคอ แต่พอเห็นผลงานที่พับเรียบร้อย นางก็ยิ้มแก้มปริ

“สมเป็๞คนมีความรู้จริงๆ ถ้าเป็๞พี่คงคิดแบบสวยๆ พวกนี้ไม่ออกหรอก”

บ้านถังหว่านยังไม่มีไฟฟ้าใช้ แสงสว่างเดียวมาจากตะเกียงน้ำมัน ถังหว่านนั่งหยิบเศษผ้าที่เหลือทิ้งมาพันรอบกิ่งไม้เล็กๆ ป้ายกาวแป้งเปียกนิดหน่อย นิ้วเรียวขยับยุกยิก พริบตาเดียว... ดอกไม้ผ้าแสนสวยก็ปรากฏขึ้น

“อ่ะพี่ ให้”

“โห ถังหว่าน ทำได้ไงเนี่ย? เหมือนของจริงเปี๊ยบเลย” นางรับไปพินิจดูด้วยความทึ่ง

...

สองสาวซุ่มทำงานเงียบๆ อยู่หลายวัน จนได้ชุดกระโปรงมาสิบกว่าชุด ถ้าผ้าดิบไม่หมดเสียก่อน คงทำกันไม่เลิก

ยิ่งใกล้วันขาย ถังหว่านยิ่งประหม่า กลัวขายไม่ออก แต่พี่สะใภ้กลับมั่นใจเต็มเปี่ยม คอยปลอบใจว่า "ขายไม่ได้ก็ช่างมัน เราเอามาใส่เองก็ได้ เกิดมาพี่ยังไม่เคยใส่เสื้อผ้าสวยขนาดนี้เลย"

หารู้ไม่ว่า... โชคชะตากำลังพาพวกเธอเดินไปสู่เส้นทางที่ไม่คาดฝัน และจะได้พบเจอกับ 'ใครบางคน' ที่จะเปลี่ยนชีวิตพวกเธอไปตลอดกาล