“ท่านพี่ แม้ท่านจะฆ่าอสรพิษนั่นไปแล้ว ขาของข้าก็ไม่มีทางดีขึ้น ข้ายังคงเป็นคนขาพิการอยู่ดี”        ภายใต้ความเจ็บปวดเศร้าโศกระดับนี้ เจียงจื่อเฮ่ารู้สึกอกสั่นขวัญหายอยู่บ้าง ท่าทางอับจนหนทางเป็นอย่างยิ่ง        ตี้หลิงหานไม่เคยปลอบใจผู้ใดมาก่อน  ...