สินค้าที่ครอบครัวสวีรับซื้อมาจากชาวบ้าน ลู่ชิงเอาไปเก็บไว้ในมิติก่อนเพราะร้านค้ายังปรับปรุงไม่เสร็จ และเย็นวันเดียวกันทุกคนก็เข้าไปช่วยกันทำอาหาร สำหรับงานเลี้ยงให้ลูกค้า ซึ่งได้นัดเวลากันไว้ในยามเช้าของวันพรุ่งนี้
หลังจากทุกคนช่วยกันทำอาหารให้ลูกค้าเสร็จ ลู่ชิงก็เดินไปที่ช่องสินค้าที่เป็ยาสมุนไพรต่าง ๆ ทั้งชนิดเม็ดและชนิดน้ำ มียาสำหรับเด็กรวมถึงยาบำรุงภายในของสตรี ลู่ชิงจะลองเอาไปเสนอขายที่ร้านขายยาสมุนไพรดู เผื่อจะได้คู่ค้าเพิ่มอีกสักราย ลู่ชิงจึงเดินไปหาทุกคนที่กำลังนั่งเล่นกันอยู่ด้านหน้าห้างสรรพสินค้า
“ท่านพ่อท่านแม่เ้าคะ ข้ามีเื่อยากจะถามพวกท่านหน่อยได้หรือไม่ พี่ใหญ่กับพี่รองด้วยนะเ้าคะ” ลู่ชิงต้องรีบคุย ถ้าทุกคนเห็นด้วยกับนางจะได้เตรียมของไว้ในมิติไปเลยทีเดียว
“ชิงเอ๋อร์มีเื่อะไรจะถามพวกเราหรือลูก?” ลู่เวินถามขึ้นเมื่อเห็นบุตรสาวเหมือนอยากจะทำอะไรสักอย่าง
“ข้าอยากจะถามพวกท่าน เกี่ยวกับยารักษาโรคจำพวกสมุนไพร ถ้าจะลองนำไปเสนอขายให้กับร้านสมุนไพร หรือโรงหมอจะเห็นด้วยหรือไม่เ้าคะ” ลู่ชิงลุ้นกับคำตอบของทุกคนมาก ๆ หากนำไปขายได้อย่างน้อยก็มีประโยชน์กับคนที่เจ็บป่วย
“ยารักษาโรคที่ทำจากสมุนไพรหรือชิงเอ๋อร์ ในมิติของเ้าก็ยังมีของพวกนี้ที่จำเป็สำหรับคนป่วยอีกรึ?” ฟางซินได้ยินสิ่งที่บุตรสาวเอ่ยถามก็ยิ่งประหลาดใจ เพราะนางยังไม่เคยเห็นยาที่ว่านั่นมาก่อน
“พี่รองก็ไม่เคยเห็นเ้ายาสมุนไพรอย่างที่น้องเล็กว่ามานะ มันอยู่ตรงส่วนไหนของมิติแห่งนี้หรือน้องเล็ก เ้าช่วยพาพวกเราไปดูหน้าตาของมันสักนิดได้ไหม” ลู่เสียนที่คิดว่าตนก็เดินวนอยู่หลายรอบแต่ไม่เคยพบเช่นกัน
“ชิงเอ๋อร์ ที่ลูกถามพวกเราเช่นนี้อย่าบอกนะว่า จะเอายาสมุนไพรพวกนี้ออกไปขายเพิ่มอีกหนึ่งอย่างน่ะ” ลู่เวินที่พอจะเดาความคิดบุตรสาวได้ก็พูดออกมา
เป๊าะ! “ท่านพ่อเก่งมากเ้าค่ะ ข้าจะเอายาสมุนไพรที่ช่วยเื่ลดไข้ แก้ปวดท้อง แก้ท้องเสีย และยาน้ำสมุนไพรสำหรับสตรี ไปเสนอขายที่ร้านขายยาสมุนไพร หากพวกเรามีคู่ค้าเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน นั่นก็แสดงว่าเราจะมีเงินเพิ่มขึ้น ข้าจะเก็บเงินเยอะ ๆ เพื่อในอนาคตที่หมายความว่าไม่นาน พวกเราจะกลับไปเปิดกิจการในเมืองหลวงเพิ่ม และครอบครัวของพวกเราจะต้องร่ำรวย มีเงินทองเพิ่มพูนกองเป็ูเายิ่งกว่าคนพวกนั้น ที่ไล่พวกเราออกมาเยี่ยงสุนัขเ้าค่ะ” ข้าจะทำให้คนพวกนั้นอิจฉาริษยาจนอกแตกตายไปเลย และนางก็มั่นใจว่าสามารถทำมันได้สำเร็จอย่างแน่นอน
“ท่านพ่อ ข้าเห็นด้วยกับน้องเล็กพวกเราต้องทำการค้าให้มากขึ้น ในอนาคตพวกเราจะกลับไปเหยียบเมืองหลวงกันอีกครั้ง เพื่อให้คนตระกูลนั้นมันอิจฉาจนกระอักเืไปเลยขอรับ” ลู่จื้อเห็นด้วยและสนับสนุนความคิดนี้ของน้องสาว การแก้แค้นโดยการเหยียบย่ำคนพวกนั้นให้ตกต่ำ ย่อมสะใจกว่าการฆ่าให้ตายในครั้งเดียว เขาอยากจะเห็นสีหน้าของคน
ที่เคยเรียกว่าท่านปู่เสียแล้วสิ
“ได้!! พ่อจะสนับสนุนพวกเ้า เป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ในอนาคตของพวกเรา คือกิจการใหญ่ที่เมืองหลวง ตอนนี้ชิงเอ๋อร์จะให้พวกเราช่วยเ้าทำสิ่งใดเ้ารีบบอกพวกเรามาได้เลยนะ” ลู่เวินที่เห็นความมุ่งมั่นของบุตรชายบุตรสาว เขาย่อมไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว เนื่องจากในใจของลู่เวินเองก็อยากทำเช่นที่พูดมาเหมือนกัน
“ขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนความคิดของข้าเสมอเ้าค่ะ เช่นนั้นตอนนี้เราไปช่วยกันยกขวดโหล ตรงร้านเครื่องเรือนจากนั้นแบ่งกันเป็สองฝั่งนะเ้าคะ ท่านพ่อกับพี่ชายเอาน้ำยาปรับผ้านุ่มในชั้นนี้ แบ่งเทใส่ขวดโหลเอาไว้ก่อนสักสิบห้าขวดเ้าค่ะ ส่วนข้ากับท่านแม่ จะไปจัดการเื่ยาสมุนไพรทั้งสามชนิด ใส่ขวดเล็กและเขียนชื่อยากำกับไว้ ว่าเป็ยาเกี่ยวกับการใช้รักษาโรคอันใด ยามนำไปเสนอกับร้านสมุนไพร จะได้อธิบายให้เข้าใจได้ง่ายขึ้นเ้าค่ะ” เมื่อทุกคนแบ่งหน้าที่กันแล้ว ต่างก็แยกย้ายกันไปจัดการทันที
ลู่เวินและบุตรชายช่วยกันยกขวดโหลมาอย่างระมัดระวัง เพราะมันเป็ขวดโหลแก้วที่มีฝาปิด และนำน้ำยาปรับผ้านุ่มเทลงไปจำนวนสิบห้าขวดตามที่ลู่ชิงบอก ทางลู่ชิงได้ให้ฟางซินตักยาสมุนไพรแบบเม็ด ใส่ในกระปุกที่เป็กระเบื้องมีฝาปิดจำนวนยี่สิบกระปุก โดยไม่ลืมเขียนชื่อยาและสรรพคุณกำกับไว้ทุกกระปุก
“สินค้าใหม่ทั้งสองอย่างของครอบครัวเรา เตรียมไว้ครบแล้วตอนนี้กลับออกไปพักผ่อนกันเถิด พรุ่งนี้พวกเราจะไปทำการค้าด้วยกันทั้งหมดนี้แหละ” ลู่เวินเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อย จึงชวนกันออกจากมิติไปพักผ่อน แต่ในใจของเขาลึก ๆ กลับรู้สึกตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย กับการได้ทำการค้าที่ตนถนัดอีกครั้ง
ทุกคนพยักหน้าพร้อมกันและจับมือลู่ชิงเอาไว้ เพื่อออกจากมิติและในคืนนี้ครอบครัวสวี ต่างนอนหลับฝันดีกันทุกคน เช้าวันถัดมาเลยยามเหม่ามาได้ไม่มาก ครอบครัวสวีก็มาถึงแผงขายของและจัดเตรียมเปิดขายอาหารเรียบร้อย ผ่านไปสักพักมีรถม้าขนาดกลางมาจอดไม่ไกลนัก และคนที่ลงมาก็คือคนที่มากับพ่อบ้านไป๋ ที่สั่งอาหารไว้เมื่อวันก่อนนั่นเอง
“เถ้าแก่น้อยท่านพ่อบ้านไป๋ให้ข้ามารับอาหารที่สั่งไว้น่ะ และนี่เป็เงินมัดจำอีกครึ่งหนึ่งท่านลองนับดูก่อนขอรับ” เสี่ยวฮุยที่ได้รับคำสั่งจากพ่อบ้านไป๋ให้มารับอาหาร เขาชวนสหายอีกสองคนมาช่วยอีกแรง
“ขอบคุณพี่ชายมากจำนวนเงินครบพอดี ส่วนอาหารสำหรับงานเลี้ยงของพวกท่าน ข้าเตรียมไว้ที่โต๊ะตัวใหญ่ด้านข้างนี้เ้าค่ะ พวกท่านยกขึ้นรถม้าได้เลย แล้วก็ข้าวสามห่อนี้ข้าให้เป็น้ำใจพวกท่านทั้งสามคนนะเ้าคะ” ลู่ชิงรับเงินมาตรวจนับและให้คนของพ่อบ้านไป๋ยกหม้ออาหารขึ้นรถม้า และนางยังแถมห่อข้าวให้ทั้งสามคนด้วย เพราะพวกเขาออกมาเช้าเช่นนี้คงยังไม่ได้ทานอะไรรองท้องมาเป็แน่
“ขอบคุณเถ้าแก่น้อยมากขอรับ อาหารของท่านอร่อยทุกอย่างเลย เอาไว้ข้าจะมาอุดหนุนอีกนะขอรับ” เสี่ยวฮุยที่ได้ข้าวแถมมาสามห่อก็รู้สึกดีใจมาก
“ยินดีเ้าค่ะ พวกท่านเองก็ระมัดระวังด้วยนะเ้าคะ” นางกลัวพวกเขาจะขับรถม้าเร็วเกินไปอาหารจะหกเอาได้
“พวกข้าจะระมัดระวังเป็อย่างดีขอรับ เช่นนั้นพวกข้าขอตัวก่อนนะขอรับ” เสี่ยวฮุยโค้งตัวลงเล็กน้อยเป็การขอบคุณลู่ชิง
หลังจากพวกเสี่ยวฮุยจากไปแล้ว ก็มีลูกค้าเข้ามาต่อแถวเพื่อซื้ออาหารกันและก็ยังขายดีอีกเช่นเคย จนเข้ากลางยามเฉินอาหารทุกอย่างก็หมดเกลี้ยง จึงช่วยกันเก็บทำความสะอาดตรงแผงของตนเองและขนของกลับขึ้นเกวียน นั่งพักเหนื่อยกันอยู่หนึ่งจิบชา ลู่ชิงเดินไปด้านหลังเกวียนกับบิดาและพี่ใหญ่ เพื่อหยิบเอาสินค้าตัวใหม่ออกมาใส่ในตะกร้าที่เตรียมไว้ โดยไม่ลืมเอาผ้าคลุม้าอีกที
คู่ค้าคนแรกที่ครอบครัวสวีจะไปพบก็คือเถ้าแก่หง ทั้งห้าคนเดินจากแผงขายของไปที่ร้านเครื่องประดับ เพียงสองจิบชาก็ถึงแล้ว
“สวัสดีน้องชาย วันนี้ข้ามีสินค้ามาเสนอขายกับเถ้าแก่หง ไม่ทราบว่าเถ้าแก่มาทำงานที่ร้านแล้วหรือไม่” ลู่เวินเป็ฝ่ายทักคนงานชายที่อยู่หน้าร้านก่อน
“อ้าว วันนี้พวกท่านมาพบเถ้าแก่หรือขอรับ พวกท่านโชคดีมากเลยนะ เพราะเถ้าแก่เพิ่งจะเข้ามาที่ร้านก่อนหน้าพวกท่านไม่นาน เชิญพวกท่านตามข้ามาด้านในเลยขอรับ” เขาจำได้ว่าชายคนนี้เคยมาขายของที่ร้านสองครั้ง และเถ้าแก่ยังสั่งไว้ว่าถ้าพวกเขามาอีกให้เชิญเข้าไปด้านในได้เลย
ก๊อก ๆ ๆ “เถ้าแก่ขอรับ มีลูกค้ามาขอพบตอนนี้รออยู่ด้านหน้าห้องแล้วขอรับ” เขารีบรายงานเ้านายทันที
“หือ ลูกค้าหรือ เช่นนั้นเ้าก็พาเข้ามาหาข้าที่ห้องทำงานได้เลย” วันนี้เขาไม่ได้นัดใครไว้แล้วเป็ลูกค้าคนไหนที่มาหาเขากัน
“สวัสดีขอรับเถ้าแก่หง” ลู่เวินที่เดินนำทุกคนเข้ามาเอ่ยทักทายหงฮุ่ยหมิน
“ข้าก็นึกว่าใครที่แท้ก็น้องชายสวีนี่เอง มา ๆ ๆ เชิญนั่งก่อน วันนี้มากันครบทุกคนเลยนะ” เมื่อเห็นว่าเป็ใครก็เดินไปต้อนรับถึงประตู
“คารวะเถ้าแก่หงเ้าค่ะ งานประมูลเครื่องประดับคงทำเงินได้ดีไม่น้อยนะเ้าคะ ดูจากหน้าตาที่อิ่มเอมของเถ้าแก่หงแล้ว ข้าขอเดาว่าประสบความสำเร็จมากกว่าครั้งก่อนเป็แน่ใช่หรือไม่เ้าคะ” เครื่องประดับยกชุดสวยขนาดนั้น จะประมูลได้น้อยเสียเมื่อไหร่กัน
“ไอหยา เ้านี่ช่างพูดแม่นดังตาเห็นยิ่งนัก คนที่เข้าร่วมประมูลเมื่อได้เห็นชุดเครื่องประดับของเ้า ต่างก็ตกตะลึงแข่งกันยกป้ายจนขานราคาแทบไม่ทันเลยทีเดียว” ตัวเขายังไม่อยากเชื่อถ้าไม่อยู่ในงานประมูลด้วยตัวเอง ในครั้งนี้ยังประมูลได้เงินมามากกว่าต้นทุนเสียอีก
“ขอแสดงความยินดีกับเถ้าแก่ด้วยนะเ้าคะ และครั้งนี้ที่พวกข้ามาพบท่าน ก็เพราะมีสินค้าใหม่มานำเสนอ เผื่อว่าท่านสนใจทำการค้าร่วมกันเ้าค่ะ” ลู่ชิงรีบเข้าเื่สำคัญไม่รอช้า
“หือ สินค้าอันใดหรือเ้าลองพูดมาให้ข้าฟังสิ” นางมีสินค้าใหม่แบบใดมาเสนอกับเขาในครั้งนี้
“ก่อนอื่นข้าขอรบกวนถามเถ้าแก่นอกจากร้านเครื่องประดับแล้ว ท่านยังมีกิจการอย่างอื่นอีกไม่หรือเ้าคะ” นางคิดว่าคนระดับเถ้าแก่หง คงไม่ได้มีกิจการเครื่องประดับอย่างเดียวแน่นอน
“นอกจากร้านเครื่องประดับ ข้าก็มีร้านค้าผ้าและร้านน้ำชา เ้าถามทำไมรึ?” นางจะถามถึงกิจการอื่นของเขาไปทำไม
“เพราะสินค้าใหม่ของข้านั้น เอาไว้ใช้สำหรับเสื้อผ้าโดยเฉพาะเ้าค่ะ นั่นก็คือเ้าสิ่งนี้ เถ้าแก่ลองเปิดฝาก็จะเข้าใจว่า ทำไมข้าถึงถามว่าท่านมีกิจการอย่างอื่นอีกหรือไม่” ลู่ชิงหยิบขวดโหลน้ำยาปรับผ้านุ่มออกมาหนึ่งขวด เพื่อให้คู่ค้าคนแรกได้ดูสินค้า และพิสูจน์กลิ่นหอมของน้ำยาปรับผ้านุ่ม
เถ้าแก่หงที่รับขวดโหลมาเปิดฝาออก ก็ได้กลิ่นหอมลอยออกมาทันที ตอนที่ยังไม่ได้เปิดฝาเขาก็พอได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ออกมาจากขวดโหลนี่ ยิ่งเปิดฝาออกกลิ่นหอมนั่นยิ่งเด่นชัดขึ้นเรื่อย ๆ จนเขาทนไม่ไหวต้องรีบเอ่ยถามกับลู่ชิงทันที
“นะ นะ นี่มันหอมมากกลิ่นไม่ฉุนเลยแม่หนูลู่ชิง เ้าสิ่งนี้มันเรียกว่าอันใดหรือ แล้วมันต้องใช้กับเสื้อผ้าเช่นไร” เขาจะปล่อยให้สินค้านี้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด
“เ้าสิ่งนี้ข้าเรียกมันว่าน้ำยาปรับผ้านุ่มเ้าค่ะ วิธีใช้ก็คือหลังจากที่ซักผ้าล้างน้ำให้สะอาด ต่อด้วยผสมน้ำยาปรับผ้านุ่มนี้กับน้ำเปล่า ในปริมาณที่พอดีกับจำนวนเสื้อผ้า จากนั้นนำเสื้อผ้าที่ล้างน้ำเปล่า ลงไปแช่ในน้ำยาประมาณหนึ่งเค่อ จากนั้นค่อยบิดผ้าตากแดด เมื่อเสื้อผ้าแห้งสนิทกลิ่นหอมนี้จะติดอยู่บนเสื้อผ้า ส่งกลิ่นหอมให้คนที่สวมใส่ทั้งวันเลยเ้าค่ะ” ลู่ชิงอธิบายวิธีใช้และประโยชน์ของน้ำยาปรับผ้านุ่ม เพื่อให้เถ้าแก่หงได้มองเห็นภาพ หลังจากใช้น้ำยาปรับผ้านุ่มของนาง
“โอ้ นี่มันเป็สิ่งที่ทุกบ้านต้องมีไว้เสียแล้ว หากเสื้อผ้ามีกลิ่นหอม เช่นนี้ต่อไปก็ไม่จำเป็ต้องพกถุงหอมอีกแล้วสินะ เ้าว่ามาได้เลยจะทำการค้าเช่นไร” โอกาสดีเช่นนี้เขาต้องรีบคว้าไว้ก่อน นางช่างเป็ดาวนำโชคมาให้เขาจริง ๆ
“ถ้าหากข้าจะส่งสินค้านี้ให้เถ้าแก่ เป็ตัวแทนขายไม่ว่าจะขายที่ตำบลหย่งฝู หรือส่งไปขายตามร้านสาขาของท่าน ส่วนจะขายเป็ขวดโหลแบบนี้หรือจะแบ่งใส่ขวดที่เล็กลงกว่านี้ ก็แล้วแต่ท่านจะจัดการข้าจะไม่เข้าไปยุ่งเด็ดขาด แต่จะขอส่วนแบ่งกำไรจากการขายสินค้านี้สี่ส่วน ท่านคิดเห็นอย่างไรเ้าคะ?” ท่านจะทำอย่างไรเกี่ยวกับค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ก็เื่ของท่าน สิ่งเดียวที่ท่านต้องทำคือ แบ่งกำไรจากการขายสินค้าให้ข้าเท่านั้นเป็พอ
เถ้าแก่หงทำท่าทางคิดคำนวณผลกำไรขาดทุนอยู่ ลู่ชิงจึงช่วยหาทางลงให้กับเถ้าแก่ก่อนจะตัดสินใจก็แล้วกัน เผื่อว่าเถ้าแก่หงจะได้ตัดสินใจ เกี่ยวกับการร่วมมือทางการค้าได้เร็วขึ้น
“เอาเช่นนี้ดีหรือไม่เ้าคะ วันนี้ข้านำสินค้ามาด้วยทั้งหมดสิบห้าขวดใหญ่ ข้าจะให้เถ้าแก่ลองนำไปขายดูก่อนสามวัน หลังจากนั้นท่านค่อยตัดสินใจว่า จะทำเช่นไรต่อไปแบบนี้ดีกว่าหรือไม่เ้าคะ” จะให้ขายดีมันต้องทดลองสินค้าก่อนว่าดีหรือไม่ ถ้าใช้ดีผู้คนย่อมบอกต่อ ๆ กันไปเป็วงกว้างได้ไม่ยากนัก
“เอาอย่างที่เ้าพูดมาก็ดีเหมือนกัน ให้ลูกค้าได้ทดลองใช้ดูก่อน อีกสามวันพวกเ้าก็มาหาข้าที่ร้านอีกครั้งนะ” เขาเห็นด้วยกับวิธีการนี้ของลู่ชิง หากลองขายแล้วลูกค้ากลับมาขอซื้อซ้ำ นั่นก็แสดงว่าสินค้ามีคุณภาพต้องขายดีอย่างไม่ต้องสงสัย
“ตกลงเ้าค่ะ อ้อ เถ้าแก่พอจะรู้จักร้านขายสมุนไพร ที่รับซื้อสมุนไพรในราคายุติธรรมบ้างหรือไม่เ้าคะ” เป้าหมายต่อไปของนางก็คือร้านขายสมุนไพร
“ร้านขายสมุนไพรเช่นนั้นหรือ? อืม ข้าพอจะรู้จักอยู่ร้านหนึ่งเป็ร้านของท่านหมอเกา เขารักษาคนไข้ในราคาไม่แพงและรับซื้อสมุนไพรจากชาวบ้าน แต่่หลังมานี้รู้สึกว่ากิจการของท่านหมอ จะซบเซาลงเพราะโดนพวกร้านสมุนไพรใหญ่ ๆ ที่เปิดใหม่กลั่นแกล้งน่ะ” ท่านหมอเกาถือว่าเป็หมอที่เก่งพอสมควร
“พอดีข้ามีสมุนไพรที่ท่านพ่อได้จากบนเขา อยากนำไปขายอยู่นิดหน่อยเ้าค่ะ แล้วร้านขายสมุนไพรของท่านหมอเกา อยู่ตรงไหนหรือเ้าคะ” นางจะบอกได้ยังไงว่ามันเป็ยาสมุนไพร ที่ทำออกมาอย่างดีจากโลกเดิม
“ถ้าเ้าออกจากร้านค้าของข้าให้เดินตรงไปไม่ไกล แล้วเลี้ยวขวาตรงซอยแรกเดินเข้าไปอีกเล็กน้อย ก็จะเจอร้านของท่านหมอเกาแล้วล่ะ” ตอนภรรยาเขาไม่สบายก็ได้ท่านหมอเกาที่มาช่วยรักษาให้
“ขอบคุณเถ้าแก่มากเ้าค่ะเช่นนั้นพวกข้าขอตัวก่อน แล้วค่อยพบกันใหม่ในอีกสามวันข้างหน้าเ้าค่ะ” ลู่ชิงและครอบครัวลุกขึ้นคำนับเล็กน้อย และเดินออกจากห้องทำงานเถ้าแก่หงไป
ตอนนี้ทุกคนรู้สึกดีใจที่การค้าของตระกูลสวีกำลังจะมีเพิ่มขึ้น ในเมื่อน้ำยาปรับนุ่มมีทีท่าจะขายได้ดี เช่นนั้นยาสมุนไพรที่นำออกมา ย่อมขายดีและเป็ที่้าของชาวบ้าน ที่อยากได้ยาดีแต่ราคาไม่แพง นอกจากนี้สรรพคุณของของยายังออกฤกทธิ์ ในการรักษามากกว่ายาสมุนไพรต้มอยู่แล้ว
