ดินแดนดารากว้างขวางไร้ที่สิ้นสุดได้ปรากฏขึ้นเหมือนกับดวงดาราที่อยู่ในส่วนลึกของห้วงมิติจนไม่อาจจะคาดเดาได้ว่าหนทางข้างหน้านั้นเป็อย่างไร
กรงเล็บของสัตว์อสูรอยู่ภายในดินแดนดารา มันโจมตีเข้าใส่ดวงดาราอย่างหนักหน่วงเพื่อที่จะฉีกทะลวงดินแดนดารา
ดวงดาราสีทองแต่ละดวงสลายหายไปกลายเป็หมอก์ ดูแล้วหนักอึ้ง ยิ่งพวกมันทะลวงกันเข้ามาราวกับองครักษ์ก่อนที่จะเริ่มเข้ามาขัดขวางอย่างบ้าคลั่ง
การปะทะครั้งนี้น่ากลัวเป็อย่างมาก คนที่มองมานั้นมองไม่เห็นร่างเงาของคนที่อยู่ข้างใน เห็นเพียงแค่ดินแดนดาราที่เรียงตัวกันกับร่างเงาของสัตว์อสูรที่โจมตีอยู่ข้างในนั้น
กรงเล็บสัตว์อสูรน่ากลัวยิ่ง ทว่าเมื่ออยู่ท่ามกลางห้วงดินแดนดาราที่กว้างใหญ่ มันก็เป็แค่ม้าตัวหนึ่งที่วิ่งไปมาอยู่ภายในเท่านั้น
“ดวงดาราของเ้าเป็สีทองอย่างนั้นหรือ เ้าทำได้อย่างไร”
ภายในห้วงมิติสลัวๆ มีเสียงแผดคำรามดังออกมาด้วยความประหลาดใจ เด็กหนุ่มูเา์โบราณใเป็อย่างยิ่ง เหตุใดดวงดาราของอีกฝ่ายถึงเป็สีทอง นั่นเป็สิ่งที่เขาไม่น่าจะทำได้
“เ้าจำเป็ต้องรู้ด้วยอย่างนั้นหรือ” เต้าหลิงยืนตระหง่านอยู่ภายในโลกใบเล็กของตน ชายเสื้อของเขาโบกสะบัด ดวงตาทั้งสองประกายแสงระยิบระยับพลางกล่าวออกมาเรียบๆ
“ฮึ ยิ่งนิมิตของเ้าแข็งแกร่งมากเท่าไร ก็จะยิ่งมีประโยชน์ต่อข้ามากเท่านั้น” เด็กหนุ่มูเา์โบราณเอ่ยเสียงเย็น ร่างเงาของสัตว์อสูรที่ปรากฏขึ้นมาสลัวๆ พลันน่ากลัวมากขึ้น พลังอานุภาพที่น่ากลัวะเิออกเป็ความรู้สึกที่น่าเกรงขามจนทำให้ผู้คนต้องก้มหน้าคำนับ
“ข้าเองก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าเ้ามีความสามารถอะไรถึงจะดึงพลังดาราบริสุทธิ์ออกไปได้” เต้าหลิงแค่นเสียงฮึ ดวงดาราพลันสั่นไหวขึ้นมา ดวงดาราแต่ละดวงหนักอึ้งเป็อย่างยิ่งเหมือนกับคลื่นั์ขนาดใหญ่
พลังทั้งสองพุ่งเข้าโจมตีทำให้ฟ้าดินสั่นไหว ก้อนหินยกลอยม้วนตัวขึ้นทำให้เกิดลมพายุขนาดใหญ่
ดวงดาราปะทะเข้ากับร่างเงาสัตว์อสูร เสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหวร่างเงาสัตว์อสูรพลันน่ากลัวขึ้นมา มันฉีกห้วงดินแดนดาราจนแหวกขาดกลายเป็ช่องว่างขนาดใหญ่จนสามารถมองเห็นร่างเงาที่ยืนอยู่ท่ามกลางดวงดารา
กลุ่มดวงดาราก็น่ากลัวมากเช่นเดียวกัน มันโจมตีเข้าใส่ผิวของอสูรจนสั่นไหว อกถูกแหวกออก เขามองเห็นร่างเงาหนึ่งอยู่ข้างในนั้น รูปร่างคล้ายกับม้า์ ทั่วร่างปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีทองเขียวมรกต อีกทั้งยังมีเปลวเพลิงแผดเผาลุกโชนไปทั่วร่าง
สัตว์อสูร์ที่น่ากลัวตนนั้นพลังของมันดุร้ายเป็อย่างยิ่ง จากนั้นมันก็เอ่ยเสียงเย็นออกมาว่า “ไม่เลวสมกับเป็นิมิตนภาครามเปล่งดารา ถึงจะยังไม่สมบูรณ์ทว่าก็สามารถทำลายนิมิตของข้าได้”
“โห่ว! [1]” ั์ตาของเต้าหลิงประกายแสงออกมา มันก็คือ “โห่ว” สัตว์อสูร์ที่น่ากลัวเป็อย่างมาก อีกทั้งมันยังเป็สัตว์อสูร์ธาตุไฟ
เต้าหลิงกำลังตามหาเืของสัตว์อสูร์ธาตุไฟอยู่พอดี คิดไม่ถึงว่าจะได้มาเจอที่นี่ ถ้าได้เืของมันมาก็ขาดแค่หญ้าอุดม์ เท่านี้ก็จะสามารถหลอมโอสถผ่านฟ้าได้แล้ว
โห่วเอ่ยเสียงเย็น “ในตระกูลของพวกข้ามีกฎว่าใครก็ตามที่เห็นร่างจริงของข้า คนผู้นั้นจะต้องตาย เดิมทีข้าอยากจะให้เ้ามาเป็ทหารรับใช้ ทว่าน่าเสียดายที่เ้าจะต้องมาตาย”
“เ้าคิดว่าเ้าเป็สาวงามหรืออย่างไร ที่เพียงแรกเห็นก็ต้องตาย น่าหัวเราะเสียจริงๆ” เต้าหลิงฉีกยิ้มหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้
“โฮก!”
โห่วโกรธมาก พลังทั่วร่างเดือดพล่านม้วนตัวขึ้นทะลวงฝ่าห้วงอากาศ เสียงคำรามของมันที่แผดร้องทำให้แม่น้ำูเาสั่นะเื พายุที่น่ากลัวได้ปรากฏขึ้น บริเวณโดยรอบสั่นคลอนไปมา ไม่รู้ว่ามีต้นไม้กี่ต้นที่ะเิออก
นี่ก็คือวิชามหาอำนาจของตระกูลโห่ว เพียงแค่แผดเสียงคำรามก็สามารถฆ่าศัตรูให้ตายได้
“เปล่าประโยชน์ การโจมตีของเ้าทำอะไรข้าไม่ได้หรอก” เต้าหลิงคำราม ดวงตาทั้งสองราวกับสายฟ้าทั่วร่างถูกปิดผนึกประหนึ่งทอง์
ทันใดนั้น คลื่นเสียงที่น่ากลัวก็ะเิเข้ามาจากทั่วสี่ทิศ ทว่าในขณะที่แรงกดดันนั้นพุ่งเข้ามาใส่ร่างของเขาก็เกิดประกายไฟกระจายออก พลังนั้นไม่สามารถที่จะทำอะไรเต้าหลิงได้
ดวงตาทั้งสองของโห่วพลันเย็นะเื ร่างของมันพุ่งทะยานออกไป กรงเล็บแข็งแกร่งง้างไปที่หัวของเขาหมายจะฆ่าให้ตายเสีย
ดวงตาทั้งสองของเต้าหลิงเปล่งแสง์สว่างจ้า ร่างกายของเขาะเิลมปราณที่น่ากลัวมากขึ้นเรื่อยๆ เตา์ะเิออก หมอกเบาบางถูกปล่อยออกมา กล้ามเนื้อแต่ละมัดปลดปล่อยแสง์จำนวนมหาศาลออกไปรอบสี่ทิศ
ตู้มม หมัดของเขาพุ่งทะยานออกไป ทะลวงฝ่ามวลอากาศแสงหมอก์ร่ายรำ ชั่วพริบตาหมัดของเขาก็ปะทะเข้าใส่กรงเล็บจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว
ร่างของโห่วสั่นสะท้าน แววตาฉายความไม่อยากจะเชื่อออกมา เหตุใดมนุษย์คนนี้ถึงประมือกับตนได้ อีกทั้งยังทำให้ตนเหยียดเท้าถอยหลังออกไปอีก
เขารู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้าอยู่กับั ทำให้ตกตะลึงเป็อย่างมาก “เป็ไปได้ยังไง ทำไมเ้าถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้”
เต้าหลิงไม่กล่าวอะไร ร่างของเขาพุ่งทะยานออกไป มีเสียงสายฟ้าดังขึ้นมาที่แขน แต่ละกระบวนท่าที่โจมตีออกไปนั้นอัดแน่นไปด้วยพลังที่แข็งกล้า
โห่วหรี่ตาลง มันยื่นกรงเล็บออกไปเข้าปะทะ ทว่าพลังโจมตีของอีกฝ่ายหนักหน่วงขึ้นทุกครั้ง ลมปราณที่ปล่อยออกมาร้อนแรงจนทำให้มันอดที่จะอึ้งไม่ได้
“แหลกไปซะ” เต้าหลิงแผดเสียงคำราม ผมยาวสีดำปลิวไสว แขนทั้งสองหมุนควงออกประหนึ่งเทพอสูร์ลมปราณน่ากลัวเป็อย่างมาก ฝ่ามือทั้งสองของเขาปะทะเข้ากับกรงเล็บของมัน แรงต่อต้านที่น่ากลัวเอ่อล้นทะลักออกมา
“แหลก!” โห่วรู้สึกเหมือนกับว่ากรงเล็บกำลังจะแตก มันแผดเสียงร้องออกมาด้วยความเ็ป ปากคายเปลวเพลิงสีทองเขียวมรกตออกมา แล้วพุ่งเข้าใส่ใบหน้าละอ่อนของเต้าหลิง
เต้าหลิงแค่นเสียงฮึเย็นเยียบ ดวงตาทั้งสองะเิอักขระออกมา พวกมันผสานรวมกันกลายเป็เตาโอสถก่อนที่จะเก็บเปลวเพลิงนั้นลงไป
ตู้มม! ฝ่ามือทั้งสองของเต้าหลิงบีบกรงเล็บของมันจนแทบจะแตกสลาย ร่างของโห่วก็ม้วนลอยอยู่กลางอากาศก่อนที่เต้าหลิงจะพุ่งทะยานออกไปราวกับขุนเขาขนาดั์
ก้อนหินยกลอยขึ้นมา ก้อนเมฆบนท้องฟ้าถูกแรงพลังโหมซัดจนสลายหายไป ภาพที่เกิดขึ้นนั้นทำให้หัวใจของคนสั่นไหว
“เหตุใดร่างกายของเ้านั่นถึงได้น่ากลัวขนาดนี้” วิหคเพลิงใจสั่น เขาสามารถทำให้โห่วกระเด็นลอยออกไปได้อย่างนั้นหรือ
หลินซือซือเองก็ตกตะลึงเป็อย่างมาก คิดไม่ถึงเลยว่าเต้าหลิงจะแอบซ่อนพลังเอาไว้มากขนาดนี้ เดาว่านี่น่าจะเป็พลังต่อสู้ที่แท้จริงของเขา
“บัดซบ นายของข้าไร้เทียมทาน ไม่มีทางที่จะแพ้!” ุ์ร่างทองแผดเสียงคำรามพลางพุ่งทะยานออกไปหมายที่จะไปช่วยเด็กหนุ่มูเา์โบราณอีกแรง
“ไร้เทียมทานแม่เ้าสิ หยุดซะ” วิหคเพลิงไม่มีทางที่จะปล่อยให้มันไปรบกวนการต่อสู้ของเต้าหลิง จึงคายตราล้ำค่าออกมาเพื่อหยุดยั้งอีกฝ่าย
หลินซือซือยืนอยู่ตรงหน้าของมัน ชายกระโปรงของนางปลิวไสว ใบหน้าสวยฉายสีเย็นะเื จากนั้นนางก็เริ่มโบกสะบัดพัดล้ำค่าห้าสี
“พวกเ้าแส่หาเื่เองนะ ไม่ว่าใครก็ช่วยพวกเ้าไม่ได้” ุ์ร่างทองคำแผดเสียงคำราม การต่อสู้ที่ดำเนินมาจนถึงขนาดนี้ ทั้งสองฝ่ายที่ต่อสู้กันอย่างสูสี ถ้ายังเป็อย่างนี้ต่อไปเกรงว่าฝ่ายที่แพ้ก็คือพวกมัน
เต้าหลิงก้าวเท้าออกไป สายตาของเขาจับจ้องไปที่ก้อนหิน ในขณะที่กำลังมองหาอยู่นั้น ดวงตาของเขาก็หรี่ลงก่อนที่กองหินจะะเิออกพร้อมกับหอคอยล้ำค่าที่พุ่งทะยานออกมา
หอคอยล้ำค่าสูงเก้าชั้น รอบๆ หอคอยโอบล้อมไปด้วยแสงสีทองเขียว คลื่นพลังที่น่ากลัวถูกปลดปล่อยออกมาพุ่งเข้าใส่อกของเต้าหลิง
ฝ่าเท้าของเต้าหลิงกระทืบลงพื้นพลางเคลื่อนกายถอยหลบออกไปอย่างรวดเร็ว เขาััได้ถึงหายนะที่มาเยือน มันจะต้องเป็อาวุธสังหารแน่
หอคอยล้ำค่าสีเขียวทองลอยอยู่บนท้องฟ้า ทันใดนั้น ประตูทั้งเก้าบนหอคอยก็เปิดออก แสงที่น่ากลัวส่องสว่างออกมาคล้ายกับเก้าวิหารเทพศักดิ์สิทธิ์ ภายในนั้นมีร่างเงาเก้าร่างนั่งขัดสมาธิอยู่
“แย่ละสิ นั่นมันหอคอยเก้า์ รีบถอยเร็ว!” วิหคเพลิงแผดเสียงร้องะโออกมา นี่คือสมบัติล้ำค่าที่มีพลังอานุภาพน่าสะพรึงกลัว อีกทั้งยังเป็สมบัติล้ำค่าที่มีชื่อเสียงโด่งดังเป็อย่างยิ่ง
ร่างเงาทั้งเก้าพลันน่ากลัวขึ้นมาเหมือนกับเทพ์ ร่างเงาเ่าั้ได้ตื่นขึ้นพลางประสานอินโจมตีภาพลวงตา หอคอย์พลันก่อตัวขึ้นกลางห้วงอากาศก่อนที่จะะเิพุ่งออกมา
ขนทั่วร่างของเต้าหลิงพลันลุกชันขึ้น กระบวนท่านี้แข็งแกร่งเกินไป ชั่วพริบตามันก็เคลื่อนเข้ามาใกล้หมายจะฆ่าเขาให้ตายเสีย
เขาแผดเสียงคำราม คลื่นอักขระสีทองหลั่งไหลออกมาจากปากพุ่งออกไปทั่วทุกสารทิศ ฟ้าดินที่อยู่โดยรอบะเิออก
พลังที่หอคอย์ปลดปล่อยออกมานั้นสั่นสะท้านไปชั่วขณะหนึ่ง เต้าหลิงบิดร่างหมุนเกลียวประหนึ่งั เขาหลบพลังที่พุ่งเข้ามาตรงเอว ทว่าก็มีเส้นพลังหนึ่งที่เฉียดบาดเอวของเขาไป
เืไหลรินออกมาจากเอวของเต้าหลิงที่เกือบจะถูกทะลวงจนขาด เขาขบฟันกรอดด้วยความเ็ปกระบวนท่าเมื่อครู่นั้นแข็งแกร่งเกินไป แทบจะไม่มีเวลาให้เขาได้ตอบสนองเลย
“บัดซบ” หลินซือซือร้อนใจดั่งไฟเผา นางอยากจะเข้าไปช่วย ทว่าครั้งนีุ้์ร่างทองก็แผดเสียงหัวเราะออกมาก่อนจะใช้พลังทั้งหมดที่มีขวางทางของนางและวิหคเพลิงเอาไว้
“เ้าหนูดวงดีจริงๆ ทว่านั่นไม่น่าจะใช่ของจริง มันไม่น่าจะสามารถควบคุมหอคอยเก้า์ของจริงได้” วิหคเพลิงกล่าว ไม่ตายก็โชคดีมากแล้ว พลังการโจมตีของหอคอยเก้า์นั้นน่ากลัวมาก มันสามารถสังหารศัตรูที่แข็งแกร่งให้ตายได้ในครั้งเดียว
โห่วยันร่างลุกขึ้นมาจากภายในกองหิน ั์ตาเย็นะเืจ้องมองร่างเงาที่ยังไม่ตายพลางแผดเสียงคำรามต่ำออกมา “เ้าแข็งแกร่งเหนือความคาดหมายของข้ามาก”
“ฮึ เ้าเองก็ลอบกัดเก่งไม่เบานี่” เต้าหลิงส่งเสียงฮึ ในเวลาเดียวกันเขาก็หล่อหลอมต้นกำเนิดเหลวล้ำค่าอย่างรวดเร็ว ทว่าาแนี้สาหัสเกินไป มันไม่สามารถสมานตัวให้หายได้ในเวลานั้น
“น่าขำ าที่ใช้ชีวิตเป็เดิมพันจะมาพูดถึงเื่ลอบกันได้อย่างไร” โห่วเอ่ยเรียบๆ “เ้าทำให้ข้าไม่สบอารมณ์ เช่นนั้นข้าจะไม่มีวันปล่อยให้เ้ามีชีวิตอยู่ ไปตายซะ!”
ด้วยพลังศักยภาพของเต้าหลิงทำให้เขารู้สึกไม่สบอารมณ์เป็อย่างมาก จิตสังหารเอ่อล้นขึ้นมาภายในจิตใจ มีหอคอยเก้า์อยู่ อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็จะต้องตายกลายเป็ศพ
หอคอยนี้น่ากลัวเป็อย่างมาก มันลอยเคว้งอยู่กลางท้องฟ้า คลื่นพลังที่น่ากลัวแผ่ซ่านออกมาเป็ระลอกๆ ร่างเงาทั้งเก้าน่าเกรงขามยิ่ง มันจะต้องเป็สมบัติล้ำค่าที่ยอดยุทธ์หลอมขึ้นมา ในตอนนั้นเองมันก็พุ่งทะยานออกไปหาเต้าหลิง
เต้าหลิงหยิบกระบี่หักออกมาแล้วฟันออกไป แสงกระบี่จำนวนมากพุ่งเข้าใส่หอคอยล้ำค่า
---------------------------------------
เชิงอรรถ
[1] โห่ว (犼) ัแห่งยอดเสาหวาเปี่ยว เป็หนึ่งในลูกัทั้งเก้า (ตามตำนานสัตว์เทพของจีน)
