เต้าหลิงซ่อนตัวอยู่ในทุ่งหญ้าที่ไม่ไกลมากนัก เมื่อเห็นว่ามีร่างเงาเดินออกมาจากแม่น้ำดาราเขาก็หลบสายตาหนีไป
ด้วยพลังของกายดาราในตอนนี้ พลังการรับรู้ของเขานั้นแข็งแกร่งมากทำให้สามารถรับรู้ได้ทันทีหากมีคนมองอยู่
สีหน้าของชิงอี้จวิ้นขาวซีดเล็กน้อย เขาฝึกฝนอยู่ข้างล่างติดต่อกันถึงห้าวันเต็ม ซึ่งนั่นถึงขีดจำกัดของเขาแล้ว
เขาพักฟื้นพลังอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง พลังของชิงอี้จวิ้นก็ได้ฟื้นคืนมาอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในถ้ำิญญาที่เปิดเอาไว้
“ฮึ อย่าให้ข้าได้เจอเ้าก็แล้วกัน รอโถงวิหารดาราสิ้นสุดลง ถึงตอนนั้นคนที่จะเอาชนะเ้าก็คือข้า ไม่ใช่ชิงอี้เฟย”
ชิงอี้จวิ้นกำหมัดแน่น ก่อนหน้านี้ที่พ่ายแพ้ให้กับเต้าหลิงนั่นเป็ความอัปยศที่อยู่ภายในใจของเขามาโดยตลอด แล้วยิ่งได้ยินมาว่าสำนักซิงเฉินจะคอยสนับสนุนเต้าหลิงยิ่งทำให้เขาโกรธมากจนถึงขีดสุด
ภายในใจของเขานั้นถูกกดขี่มานาน เพราะความสามารถของชิงอี้เฟย บัดนี้เขาได้ของล้ำค่านี้มาแล้ว ทำให้ความรู้สึกนั้นได้สลายหายไป ความว่างเปล่าในจิตใจได้ถูกเติมเต็มจนหมด
“รอข้ากลับไปที่สำนักซิงเฉินก่อนเถอะ ถ้าเ้าพวกตาแก่หงำเหงือกนั่นได้เห็นพลังของข้า พวกเขาจะต้องเสียใจแน่!”
ั์ตาของชิงอี้จวิ้นประกายแสงอำมหิตออกมาพลางแผดเสียงกล่าวในใจว่า “เพราะพวกเ้าสำนักซิงเฉินที่ผลักไสข้า ในตอนนี้ข้าได้เข้าร่วมกับูเา์โบราณแล้ว ถึงจะเป็ชิงอี้เฟยก็ต้องถูกข้าสยบ ข้าต่างหากเล่าที่จะเป็อันดับหนึ่งของแคว้นชิง หินดารา์แตกเมื่อไร ถึงตอนนั้นก็จะเป็จุดจบของสำนักซิงเฉิน ูเา์โบราณใช้พลังทั้งหมดสนับสนุนข้า และข้าก็จะได้กลายเป็เ้าสำนัก”
เขามาถึงพื้นที่ลับแห่งหนึ่งบนูเาเล็กที่ถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์พลางใช้มือดันผลักหินขนาดั์ออกพลังที่เปี่ยมล้นอยู่ภายในก็พลันถูกปลดปล่อยออกมา
ชิงอี้จวิ้นเดินเข้าไปนั่งขัดสมาธิพลางปิดตาทั้งสองข้างลง ในขณะที่กำลังจะเริ่มการฝึกฝนนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ผิดแปลกไปก่อนที่จะแผดเสียงคำรามกล่าวออกมาว่า “ใครแอบดูข้าอยู่ โผล่หัวออกมาซะ!”
“คิๆ ข้าเป็พ่อตานก์ของเ้าไงเ้ากระต่ายน้อย ยังไม่รีบคุกเข่าต้อนรับข้าอีก”
เสียงหัวเราะดังเข้ามาในถ้ำทำให้ใบหน้าของชิงอี้จวิ้นพลันเย็นะเื พลางแผดเสียงคำรามลั่นออกมา “เ้าหาญกล้ามากนัก ก่อนหน้านี้ข้าเตะก้นเ้าไปหลายครั้งยังไม่พอหรืออย่างไร ครั้งนี้ข้าจะจับเ้ามาทำซุปนกต้มซะ!”
“ฮ่าๆๆ ทว่าครั้งนี้เ้าต้องระวังจะถูกข้ากำราบเอาละ!” วิหคเพลิงที่บินอยู่บนท้องฟ้าแผดเสียงคำราม มันอ้าปากคายค่ายกลธงสีแดงฉานออกมา เปลวเพลิงร้อนแรงร่วงหล่นลงมาหลอมูเาลูกเล็กจนละลาย
ชิงอี้จวิ้นพุ่งทะยานหนีออกมาด้วยความเร็ว พลังการโจมตีของวิหคเพลิงรุนแรงเพิ่มมากขึ้น มันกระพือปีกทั้งสองเปลวเพลิงทั่วร่างไหลแล่นเข้าไปภายในค่ายกลธง มันใช้พลังทั้งหมดที่มีปลดปล่อยพลังอานุภาพของของล้ำค่าก่อนจะพุ่งเข้าไปหาร่างเงาที่อยู่ข้างล่าง
เมื่อเห็นดังนั้นสีหน้าของชิงอี้จวิ้นก็เย็นขึ้น เขาแผดเสียงคำรามออกมาว่า “หาญกล้าไม่น้อยเลยนี่ ถึงได้มาทำลายถ้ำของข้า รนหาที่ตาย!”
เขาพลิกฝ่ามือพลันปรากฏลำแสงดาราะเิออกมา แต่ละเส้นแสงเหมือนกับสายน้ำที่ไหลเชี่ยว มันม้วนตัวพุ่งขึ้นไปโจมตีเข้าใส่วิหคเพลิงด้วยโทสะ
ในตอนนั้นบนท้องฟ้าก็มีูเาปรากฏขึ้นสลัวๆ ร่างเงาที่แอบซ่อนตัวอยู่โผล่ออกมาตรงหน้าของเขา ควบคุมค่ายกลธงก่อนที่พลังรุนแรงจะพุ่งออกไปข้างหน้า
ชิงอี้จวิ้นนั้นน่ากลัวมาก ทว่าค่ายกลธงนี้ก็ใช่ว่าจะอ่อนแอ ูเาขนาดใหญ่ที่อยู่รอบ ๆ พลันสั่นไหวจวนจะะเิออก
“ฮึ ที่แท้ก็มีคนมาช่วยนี่เอง มิน่าล่ะ ทำไมถึงได้กล้ามาหาข้า ทว่าพวกเ้าคิดผิดแล้ว อย่างไรเสีย พวกเ้าก็จะต้องตาย” ชิงอี้จวิ้นหัวเราะฮ่าๆ พลังทั่วร่างพลันน่ากลัวมากขึ้น ฝีเท้าทั้งสองกระทืบลงพื้นพุ่งทะลวงฝ่าอากาศกำปั้นพุ่งเข้าใสู่เาที่อยู่บนท้องฟ้า
ทันใดนั้น ก็มีร่างเงาอีกเงาหนึ่งปรากฏขึ้น ซึ่งสวมชุดคลุมสีดำเหมือนกันกับร่างเงาแรก เต้าหลิงควบคุมค่ายกลธงธาตุไม้ คลื่นพลังชีวิตภายในร่างของเขาเอ่อล้นทะลักออกมาพลันปรากฏเถาวัลย์งอกขึ้นจากพื้น ขนาดของมันใหญ่และหนา อีกทั้งยังมีสีเขียวมรกต ชั่วพริบตามันก็ได้ตรึงขาทั้งสองข้างของชิงอี้จวิ้นเอาไว้
“อะไรกัน? ธงห้าธาตุ!” สีหน้าของชิงอี้จวิ้นเปลี่ยนสีเล็กน้อย หรือว่าจะเป็คนของวิหารยุทธ์
“พวกเ้าเป็ใคร!” กายดาราแผดเสียงกล่าวกับผู้คนโดยรอบ ในใจพลันขบคิดว่าเขาก็ไม่ได้ไปหาเื่คนของวิหารยุทธ์เสียหน่อย
“แหกตาดูสิ ไม่เห็นธงห้าธาตุหรือยังไง ข้าเชิญวิหารยุทธ์ยอดฝีมือมาเพื่อสยบเ้าโดยเฉพาะเลยนะ”วิหคเพลิงคำราม
“อย่างพวกเ้าน่ะหรือ ฮึก็แค่หนูไร้น้ำยา” ชิงอี้จวิ้นบันดาลโทสะ ผมยาวปลิวไสวอย่างบ้าคลั่ง แสงดาราะเิออกมาทั่วร่างทำให้เปลวเพลิงที่อยู่รอบๆ มอดหายไปจนหมด “พวกเ้ายังมีคุณสมบัติไม่พอ!”
ภายในมือของหลินซือซือปรากฏธงอีกผืนหนึ่งขึ้น ทั่วทั้งฟ้าดินเต็มไปด้วยแสงกระบี่ แต่ละเส้นแสงกระบี่นั้นน่ากลัวเป็อย่างมาก พวกมันรวมตัวกันกลายเป็เล่มกระบี่ขนาดใหญ่ฟันเข้าใส่ร่างของชิงอี้จวิ้น
เต้าหลิงหยิบธงอีกผืนออกมาเช่นเดียวกัน สายน้ำไหลเชี่ยวปกคลุมไปทั่วพื้นที่ แล้วพุ่งออกไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง
พลังที่น่ากลัวทั้งห้าโจมตีเข้าใส่ชิงอี้จวิ้น ทำให้เขารู้สึกกดดันอยู่ไม่น้อย ทว่าจากนั้นจิตใจของเขาก็สงบลง พลางแผดเสียงคำรามลั่น “พวกเ้ากล้ารุมโจมตีข้างั้นหรือ กับแค่ขั้นสถิติญญาต่ำต้อยสามคนคิดหรือว่าจะทำอะไรข้าได้ หาที่ตายนัก!”
ชิงอี้จวิ้นแผดเสียงคำรามดังลั่น พลังทั่วร่างเดือดขึ้น ภายในั์ตาปรากฏดวงดาราขึ้นมาสลัวๆ พลังอานุภาพ์ที่น่ากลัวล้นทะลักออกมา เถาวัลย์ที่พันตรงขาทั้งสองของเขาเอาไว้พลันแหลกสลาย
เขาเหมือนกับดวงดารา เปลวเพลิงและน้ำไม่สามารถทำอะไรเขาได้ เขายื่นตระหง่านอยู่บนพื้นดินพลางแผดเสียงคำรามดังกึกก้อง “แหลกไปซะ!”
เขาอ้าปากคายแสงดวงดาราที่ตลบอบอวลไปด้วยคลื่นพลังทำลายล้างออกมา ชั่วพริบตาแสงกระบี่ที่พุ่งเข้ามาก็แหลกสลายเป็จุณ ในเวลาเดียวกันเขาก็พุ่งทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าเพื่อ้าที่จะหลบหนีค่ายกลนี้
“ลงไปซะ” วิหคเพลิงแผดเสียง กรงเล็บของมันถือพัดล้ำค่าห้าสีเอาไว้ พร้อมกับโบกสะบัดพัดจากนั้นก็มีปราณพายุที่น่ากลัวม้วนตัวลงไปข้างล่างหมายที่จะกำราบชิงอี้จวิ้น
“บัดซบ!” ชิงอี้จวิ้นโกรธมาก ของล้ำค่าพิสดารอีกอันหนึ่งโผล่ออกมา หากรวมกับค่ายกลธงห้าธาตุนั้นแล้วคงจะต้องใช้พลังทั้งหมดที่มีจึงจะสามารถทำลายค่ายกลทิ้งได้ ทว่าตอนนี้เขานั้นสูญเสียพลังไปมากแล้ว
พลังทั้งห้าธาตุพุ่งออกไปหมายที่จะสยบเขาอีกครั้ง ค่ายกลธงทั้งห้าถูกแผดเผา พวกเขาได้ใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อกำราบชิงอี้จวิ้น
“เ้ากระต่ายน้อย หากจะโทษก็โทษตัวเอง ที่โอหังอยากจะจับจองแม่น้ำดาราคนเดียว ถามข้าหรือยังว่าข้าให้หรือไม่!” วิหคเพลิงฉีกยิ้มมุมปากออกมา
“ฮึ พวกเ้าคิดว่าจะจัดการข้าได้หรือ ฝันไปเถอะ!” ชิงอี้จวิ้นไม่โกรธ ทว่าเขากลับยิ้มออกมา ภายในมือปรากฏขวดหยกขวดหนึ่ง หลังจากที่เปิดมันออกมาพลังธาตุ์ก็เอ่อล้นทะลัก ภายในนั้นมีของเหลว์หยดใสอยู่หลายหยด แต่ละหยดอุดมไปด้วยพลังดาราที่เปี่ยมล้น
“อะไรกัน? นั่นมันของเหลว์ดารา แย่ละสิ แย่แน่ๆ” สีหน้าของวิหคเพลิงพลันเปลี่ยนสี ถ้าเขากินสิ่งนั้นลงไป พลังจะต้องฟื้นฟูกลับมาจนถึงจุดสูงสุด ถึงตอนนั้นคงกำราบเขาไม่ได้แน่
เมื่อเห็นท่าทีหวาดกลัวของวิหคเพลิง พลังของชิงอี้จวิ้นก็พลันพุ่งทะลวงจนถึงจุดสูงสุด เขาแสยะยิ้มเย็นออกมาแล้วกล่าวว่า “เป็แค่พวกไร้น้ำยา แต่คิดจะมากำราบข้า ฝันไปเถอะ!”
“บัดซบ โอหังยิ่งนัก รีบจัดการเขาซะ” เต้าหลิงคำรามลั่นพลางปล่อยหมัดออกไป คลื่นพลังลูกใหญ่พุ่งทะยานออกไปข้างหน้า
หลินซือซือเองก็ปล่อยหมัดออกไปเช่นเดียวกัน ทว่าพลังที่ออกมาจากหมัดของนางนั้นเป็พลังกระบี่มันพุ่งทะลวงฝ่าอากาศพลันม้วนตัวออกไปข้างหน้าด้วยโทสะ
“ฮ่าๆ พวกเ้าสองคนตลกจริงๆ ถึงได้เอากระบวนท่ากระจอกๆ แบบนี้มาโจมตีข้า หาเื่ตายละสิไม่ว่า!” ชิงอี้จวิ้นแสยะยิ้มเย็นพลางสะบัดแขนเสื้อออกไปด้วยความดูถูก จากนั้นพลังทั้งสองที่พุ่งเข้ามาก็ะเิออก
เมื่อพลังนั้นะเิก็มีคลื่นพลังที่เบาบางสองคลื่นพลังไหลทะลักออกมา ชิงอี้จวิ้นไม่ได้ใส่ใจเขาคิดว่าพลังของมันไม่น่าจะแข็งแกร่งถึงขนาดทำร้ายเขาให้าเ็ได้
ในขณะที่พลังทั้งสองนั้นใกล้เข้ามา สายตาของเขาก็หรี่ลง ขนทั่วร่างลุกชันขึ้นพลางแผดเสียงคำรามกล่าวออกมาในใจ “แย่ละสิ”
การโจมตีเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้จิต์ของชิงอี้จวิ้นกระตุกขึ้นก่อนที่จะมีชุดเกราะาสีเงินปรากฏขึ้นมาปกคลุมร่างของเขาเอาไว้ มันเหมือนกับทอมาจากดวงดาราแสงดาราส่องประกายร่วงหล่นลงมาระยิบระยับ
ตู้มม! เสียงะเิดังสนั่นประหนึ่งฟ้าผ่า พลังที่น่ากลัวนั้นะเิขึ้นเหนือหัวของเขา ส่วนอีกเส้นพลังหนึ่งปะทะเข้าใส่ที่อกจนทำให้ร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน
ชุดเกราะสีเงินนี้น่าอัศจรรย์เป็อย่างยิ่ง ไม่รู้ว่ามันทำมาจากของล้ำค่าแบบไหน ทว่ามันสามารถรับแรงพลังทั้งสองได้โดยที่ชุดเกราะไม่เป็อะไรเลย
ทว่าด้วยแรงพลังของหมัดโกลาหลทั้งสองทำให้ดวงตาของชิงอี้จวิ้นพร่ามัวหัวหนักอึ้งก่อนที่เขาจะเป็ลมสลบลงไป
เมื่อเห็นร่างที่ร่วงลงไปนอนอยู่กับพื้นวิหคเพลิงก็ะเิเสียงหัวเราะดังออกมา “เ้ากระต่ายน้อยก็มีวันนี้ฮ่าๆ เ้าไม่รอดแน่!”
มันบินทะยานลงไป กรงเล็บพุ่งเข้าใส่ร่างของเขา ทว่ากลับมีเสียงกระทบกับโลหะดังขึ้นมา ชุดเกราะนี้แข็งแกร่งมากจนน่ากลัว ขนาดจะฉีกยังฉีกไม่ออก
“เป็ชุดเกราะที่แข็งแกร่งมาก ใครให้เขามากัน” เต้าหลิงอึ้งไป ของล้ำค่าระดับนี้แน่นอนว่ามันจะต้องไม่ธรรมดา ถ้าหากว่าสำนักซิงเฉินมีของแบบนี้อยู่แล้ว ยังจะต้องให้ตนมาหาของเหลวดารา์อยู่อีกงั้นหรือ
“จะต้องเป็สมบัติล้ำค่าแน่ กฎที่อยู่ภายในโถงวิหารดาราถึงแม้ว่าจะสามารถกำราบพลังอานุภาพของของล้ำค่าได้ ถ้าว่าจะต้องควบคุมมัน แต่เกราะานี้ไม่จำเป็ต้องควบคุมก็สามารถป้องกันได้ในทันที นี่จะต้องเป็สมบัติล้ำค่าหายากแน่นอน”
วิหคเพลิงหายใจกระชั้นถี่ อดไม่ได้ที่อยากจะถอดชุดเกราะที่อยู่บนร่างของชิงอี้จวิ้นเสีย มูลค่าของมันจะต้องสูงมากแน่
“มิน่าล่ะ ทำไมเขาถึงลงไปข้างล่างนั้นได้ ที่แท้ก็มีชุดเกราะาอยู่นี่เอง” วิหคเพลิงเข้าใจในทันที มันเคยลงไปข้างล่างนั่นด้วยแรงกดดันที่รุนแรงทำให้ไม่สามารถเข้าไปลึกได้
ซึ่งมันเองก็คิดว่ากายดารานั้นมีพลังที่กล้าแกร่ง แต่คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะมีชุดเกราะาที่สามารถต้านแรงกดดันภายในนั้นได้
“หมดกัน เกราะนี้เหมือนจะผสานรวมกับิัของเขา ถอดยังไงก็ถอดไม่ออก” วิหคเพลิงทั้งจิกทั้งข่วนทั้งขูด แต่ก็ไม่สามารถถอดชุดเกราะานั้นออกได้ เปลวเพลิงพลันลุกโชนขึ้นภายในหัวใจของมัน
