“อ๋องเลี่ยกล่าวได้ดีมาก แต่ข้าอยากจะรู้ว่าอ๋องเลี่ยหรือท่านชิงจือกันแน่ที่้าสังหารข้า?”
ในขณะที่ตี้เหยียนกำลังยืนตัวแข็งทื่อด้วยความลังเล ทันใดนั้นเสียงของถังเหล่ยก็ดังมาจากทางด้านหลัง
“มีผู้คนมากมายที่้าสังหารเ้า เ้าคิดว่าตี้เหยียนจะช่วยเ้าได้จริงๆ หรือ?” ตี้เลี่ยถามกลับ แน่นอนว่านี่ไม่ใช่การตอบคำถาม
ถังเหล่ยส่ายหัวเบาๆ และกล่าวออกมาอย่างเ็าว่า
“ข้าไม่เคย้าให้อ๋องเหยียนคุ้มกันความปลอดภัยให้กับข้า สำหรับข้าการช่วยเหลือตี้ชิงถือเป็เื่เล็กน้อยเท่านั้น และที่สำคัญข้าก็จะออกจากเมืองจิ่วหั่วแห่งนี้ในไม่ช้า หากผู้าุโใหญ่้าให้ข้าออกจากที่นี่ตอนนี้ ข้าก็ยินดีที่จะจากไปทันที”
ถังเหล่ยกล่าวอย่างเ็ากับตี้เลี่ย หลังจากนั้นจึงหันหน้าไปทางผู้าุโใหญ่ และแน่นอนว่านี่คือการโยนความลำบากใจไปไว้ที่ผู้าุโใหญ่
“ฮ่าๆ เ้าถือว่าเป็ผู้เยาว์ที่มีความเฉลียวฉลาด”
ผู้าุโใหญ่จะไม่เข้าใจเจตนาและความหมายของถังเหล่ยได้อย่างไร? เขายิ้มและกล่าวกับถังเหล่ยพร้อมกับผู้คนที่อยู่ภายในห้องโถงทันที
“คุณชายถังถือว่าเป็แขกผู้มีเกียรติของตระกูลของข้า และข้าไม่สนว่าที่ด้านนอกจะมีผู้ที่้าสังหารคุณชายถังกี่คน หากคุณชายถังอยู่ในวังหลวงของตระกูลตี้พวกเราจะคุ้มกันความปลอดภัยให้กับเขา หากผู้ใดมีเจตนาร้ายหรือกล้าลงมือกับคุณชายถัง ข้าจะถือว่าผู้นั้นคือฏ!”
ในสถานการณ์ที่วุ่นวายเช่นนี้ คำกล่าวที่เด็ดขาดของผู้าุโใหญ่ก็ดังขึ้น แน่นอนว่าสิ่งที่ผู้าุโใหญ่ได้กล่าวและตัดสินใจไม่มีผู้ใดกล้าต่อต้าน
ทันทีที่ผู้าุโใหญ่กล่าวจบ ถังเหล่ยก็เข้าใจความหมายของผู้าุโใหญ่ทันที พวกเขาจะคุ้มกันความปลอดภัยให้กับเขาเพียงแค่หนึ่งวันเท่านั้น เพราะก่อนหน้าเขาได้กล่าวออกไปเองว่าเขาจะออกจากเมืองจิ่วหั่วแห่งนี้ในอีกไม่ช้า
การออกจากเมืองจิ่วหั่วไม่ใช่การออกจากวังหลวงของตระกูลตี้หรือ?
แน่นอนว่าถังเหล่ยไม่ได้คาดหวังให้ตระกูลตี้ปกป้องเขาไปตลอด การเดินทางของเขายังไม่สิ้นสุด เพราะจุดหมายของเขาคือูเาจู่หุน
ทันทีที่ผู้าุโใหญ่กล่าวจบ ตี้เลี่ย ตี้เทียนเซิ่งและชิงจือก็จากไปโดยไม่สามารถกล่าวคำคัดค้านออกมาได้
ในขณะที่กลุ่มของตี้เลี่ยกำลังเดินออกจากห้องโถง ชิงจือได้หันกลับมามองถังเหล่ย
“น่าสนใจจริงๆ หากอาจารย์ของข้ารู้ว่าเ้าร้ายกาจเช่นนี้ เขาจะต้องโกรธมากอย่างแน่นอน และข้าชิงจือจะเป็ผู้นำศพของเ้าไปพบกับอาจารย์เอง”
แน่นอนว่าชิงจือผู้นี้ไม่ใช่คนของตระกูลตี้ ดังนั้นคำกล่าวของผู้าุโใหญ่จึงไม่มีผลกับเขา
หลังจากที่ตี้เลี่ยและคนอื่นๆ จากไปแล้ว ตี้เหยียนจึงเดินมาที่ด้านข้างถังเหล่ยและกล่าวออกมาทันที
“คุณชายถังไม่ต้องกังวล ข้าจะคุ้มกันความปลอดภัยให้กับคุณชายเอง!”
ถังเหล่ยไม่ได้กล่าวอะไรออกมาเพียงพยักหน้าเล็กน้อยเท่านั้น จากคำกล่าวของผู้าุโใหญ่อย่างน้อยก็รับประกันได้ว่าตี้เลี่ยจะไม่กล้าลงมือในเขตเมืองจิ่วหั่วอย่างแน่นอน
“ข้าอยากให้คุณชายถังพิจารณาเกี่ยวกับการอยู่กับตระกูลของข้าต่อไป รับรองว่าตระกูลตี้ของข้าจะต้อนรับคุณชายถังในฐานะแขกผู้มีเกียรติอย่างแน่นอน”
ผู้าุโใหญ่กล่าวก่อนจะสั่งให้เหล่าผู้าุโกลับไปก่อนพร้อมกับตี้ชิง เนื่องจากตี้ชิงเป็ลมหมดสติไป เขาจำเป็ที่จะต้องใช้เวลาในการพักฟื้น
ในขณะนี้ภายในห้องโถงเหลือเพียงผู้าุโใหญ่ ถังเหล่ย ตี้เชียนเสวี่ยและตี้เหยียนเท่านั้น ผู้าุโใหญ่มีท่าทีชัดเจนว่า้าจะให้ถังเหล่ยเข้าร่วมกับตระกูลของตน
ถังเหล่ยไม่เพียงแต่สามารถปลุกิญญายุทธ์ภายในร่างของตี้ชิงได้เท่านั้น เขายังทำให้ชิงจือผู้สูงส่งจากไปอย่างคับแค้นใจ แน่นอนว่าคนธรรมดาไม่สามารถทำได้อย่างเช่นถังเหล่ย
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือถังเหล่ยยังอายุน้อย พวกเขารู้ดีว่าในอนาคตอีกฝ่ายจะต้องเป็ผู้ยิ่งใหญ่อย่างแน่นอน ดังนั้นพวกเขาจึง้าให้อีกฝ่ายเข้าร่วมกับตระกูลของตน
“ขอบคุณผู้าุโใหญ่มาก ข้าน้อยยังมีสิ่งที่ต้องทำอีกมากมาย ข้าน้อยหวังว่าในอนาคตพวกเราจะได้ร่วมมือกัน” ถังเหล่ยกล่าวอย่างราบเรียบ
ท้ายที่สุดหากในอนาคตถังเหล่ย้าทำากับตงฮวงเขาจำเป็ต้องพึ่งตระกูลตี้ของจักรวรรดิซือฉี
“แม้ว่าคุณชายถังจะฆ่าลูกศิษย์ของนิกายเสิ่นอวี่จริงๆ แต่ข้ารับรองได้ว่านิกายเสิ่นอวี่ไม่กล้าลงมือในจักรวรรดิซือฉีของข้าแน่นอน!” ผู้าุโใหญ่กล่าว เขารู้ดีว่าถังเหล่ยกำลังหลบหนี
“มีสิ่งที่สำคัญที่ข้าน้อยจำเป็ต้องไปทำ ข้าน้อยหวังอย่างยิ่งว่าในอนาคตเราทั้งสองฝ่ายจะได้ร่วมมือกัน”
หลังจากที่ถังเหล่ยกล่าวจบ ผู้าุโใหญ่ก็จะไม่กล่าวรั้งอีก สิ่งที่เขาคิดอยู่ภายในใจก็คือไม่ว่าถังเหล่ยผู้นี้จะทรงพลังมากเพียงใด แต่อีกฝ่ายก็เป็เพียงผู้เยาว์เท่านั้น
“หากเป็เช่นนั้น ข้าก็จะไม่รั้งคุณชายถังอีกต่อไป” ผู้าุโใหญ่กล่าวด้วยรอยยิ้มแล้วเดินจากไป
สิ่งที่ผู้าุโใหญ่สนใจมากที่สุดในตอนนี้ก็คือตี้ชิง และที่สำคัญที่สุดในเวลานี้คือการจัดเตรียมพิธีาาภิเษกให้กับตี้ชิง หลังจากนั้นตี้ชิงก็จะกลายเป็จักรพรรดิองค์ใหม่ของจักรวรรดิซือฉีอย่างเป็ทางการ
ไม่กี่ลมหายใจต่อมาตี้เหยียนก็ออกจากห้องโถงพร้อมกับตี้เชียนเสวี่ยและถังเหล่ย
หลายวันหลังจากนี้ตี้ชิงจะต้องอยู่ที่วังหลวงแห่งนี้โดยมีผู้าุโคอยดูแลอย่างใกล้ชิด หากตี้เหยียนและตี้เชียนเสวี่ยอยู่ที่นี่พวกเขาจะเสียเวลาทิ้งไปเปล่าๆ
หลังจากที่กลุ่มของตี้เหยียนกลับมาถึงจวน เขาก็จัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลองเป็การเพื่อขอบคุณถังเหล่ยทันที
“เรามาดื่มให้กับคุณชายถัง!”
ตี้เหยียนดื่มสุราไปเยอะมาก แต่ไม่ว่าเขาจะดื่มเข้าไปมากเพียงใดสุราก็ไม่สามารถทำให้เขาเมาได้ ตรงกันข้ามหากเป็ผู้ฝึกตนระดับต่ำต้องรู้สึกมึนเมาไปแล้ว ในวันนี้ตี้เหยียนมีความสุขมาก เพราะเขารู้ดีว่าเมื่อตี้ชิงกลายเป็จักรพรรดิเขาก็จะเป็พ่อจักรพรรดิ
งานเลี้ยงครั้งนี้ไม่ได้จัดในห้องโถงของเรือนใหญ่ แต่จัดขึ้นภายในห้องของตี้เหยียนในห้องมีเพียงสามคนคือถังเหล่ย ตี้เหยียนและตี้เชียนเสวี่ยเท่านั้น ซึ่งทำให้ดูผ่อนคลายและรู้สึกเป็กันเอง
“ขอบคุณท่านอ๋องที่ดูแลข้าอย่างดีมาโดยตลอด” ถังเหล่ยยกจอกสุราขึ้นแล้วกล่าวกับตี้เหยียน
“ขอบคุณท่านพ่อเช่นกัน” ตี้เชียนเสวี่ยรินสุราจากด้านข้าง จากนั้นนางได้ดื่มมันรวดเดียวหมดจอกและใบหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็สีแดงทันที
“อ่า! รสชาติแย่มาก” ตี้เชียนเสวี่ยกล่าว
“เ้าดูไม่เหมือนผู้หญิงเลย!” ตี้เหยียนกล่าวอย่างเ็า เขารู้ดีว่านางขาดความยับยั้งชั่งใจ
“ข้าดีใจมาก!” ตี้เชียนเสวี่ยรินสุราให้ถังเหล่ย
ตี้เหยียนเห็นสิ่งนี้ก็รู้สึกคลุมเครือว่าบุตรีของเขาอาจมีความรู้สึกดีๆ ต่อถังเหล่ย เพราะตี้เชียนเสวี่ยผู้นี้ดื้อรั้นและหัวแข็งมาก หลายปีแล้วที่นางไม่เคยรินสุราให้กับตน
“คุณชายถังกำลังจะจากไปในไม่ช้า แม้แต่ตัวข้าเองก็ไม่รู้ว่าคุณชายจะเดินทางไปที่ใด?” ตี้เหยียนพึมพำ
ตี้เชียนเสวี่ยตกตะลึงทันทีเมื่อได้ยินคำกล่าวของตี้เหยียน
ถังเหล่ยกำลังจะจากไป!
……
