บทที่ 15 เงาปริศนาในตรอกมืดดวงตะวันลับขอบฟ้าไปนานแล้ว ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดที่ปกคลุมย่านโกดังเก่าริมแม่น้ำ แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางกะพริบติดๆ ดับๆ ราวกับลมหายใจที่รวยรินของคนใกล้ตาย ส่งเสียง จี่... จี่... น่ารำคาญประสาทสายลมยามค่ำคืนพัดกรรโชกแรง หอบเ...