ตอนที่ 4 : อาการข้างเคียง

แสงแดดยามสายที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาแยงตา ทำให้ร่างบางที่จมอยู่ใต้กองผ้าห่มขยับตัวตื่น ความรู้สึกแรกที่พราวพรรณรับรู้ไม่ใช่ความสดชื่น... แต่เป็๲ความรู้สึกเหมือนร่างกายเพิ่งผ่านสมรภูมิรบ!

“โอ๊ย...” เธอครางเบาๆ พยายามจะยันกายลุกขึ้นนั่ง แต่ความปวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วเอวและสะโพกทำให้ต้องทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาอีกครั้ง ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็๞ฉากๆ ... ๱ั๣๵ั๱อุ่นร้อน... เสียงกระซิบแหบพร่า... และเสียงร้องน่าอายของเธอเองที่ดังลั่นห้อง!

‘นี่ฉัน... เสร็จนายแว่นนั่นไปแล้วจริงๆ เหรอเนี่ย!’ พราวพรรณยกมือปิดหน้า อยากจะกรี๊ดให้ลั่นบ้าน เธอที่มั่นหน้ามาตลอดว่าเป็๲ฝ่ายคุมเกม กลับโดนหมอติณห์ ‘ต้อน’ จนมุมแถมยัง ‘กิน’ เรียบไม่เหลือซาก!

“ตื่นแล้วเหรอครับ?” เสียงทุ้มที่คุ้นหูดังขึ้นจากปลายเตียง ทำเอาพราวพรรณสะดุ้งเฮือก รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงจนเหลือแต่ตา ติณห์ยืนกอดอกพิงกรอบประตู เขากลับมาอยู่ในลุคเดิมแล้ว... เสื้อเชิ้ต กางเกงสแล็ค และแว่นตาหนาเตอะ แต่สิ่งที่ต่างไปคือรอยยิ้มมุมปากที่ดู... กรุ้มกริ่ม?

“จะ... จ้องอะไรนักหนา!” เธอแหวใส่เสียงแหบพร่า “เปล่าครับ ผมแค่เอาอาหารเช้ากับยามาให้” ติณห์เดินเข้ามาวางถาดข้าวต้มและแก้วน้ำลงบนโต๊ะข้างเตียง “ยา? ฉันไม่ได้ป่วย” “ยาแก้ปวด กับยาแก้อักเสบครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนกำลังสั่งยาคนไข้ “ดูจาก... ‘ความรุนแรง’ ของกิจกรรมเมื่อคืน และเสียงที่คุณร้องตอนตีสอง ผมวินิจฉัยว่าวันนี้คุณน่าจะลุกไม่ไหว หรือถ้าฝืนลุก ก็คงเดินท่าแปลกๆ แน่”

“ไอ้บ้าติณห์! หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ!” พราวพรรณหน้าแดงจนลามไปถึงคอ คว้าหมอนใบเล็กปาใส่เขาทันที แต่หมอหนุ่มกลับรับไว้อย่างแม่นยำด้วยมือเดียว “เขินเหรอครับ?” เขาขยับแว่น “ใครเขิน! ฉันแค่... หงุดหงิดที่ร่างกายมันไม่พร้อมต่างหาก!” เธอยังคงแถสีข้างถลอก “แล้วเมื่อคืน... มันก็งั้นๆ แหละ ไม่เห็นจะเด็ดดวงเหมือนที่คุยไว้เลย”

ติณห์เลิกคิ้วสูง เดินเข้ามานั่งลงข้างเตียง ทำเอาพราวพรรณต้องถดตัวหนีชิดหัวเตียง “งั้นๆ เหรอครับ?” เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ จนพราวเห็นเงาตัวเองสะท้อนในแว่นตาของเขา “แต่เมื่อคืน... คนที่บอกว่า ‘งั้นๆ’ เป็๲คนกอดคอผมแน่น แล้วขอให้ผม ‘ทำอีก’ ไม่ใช่เหรอ?”

“!!!” พราวพรรณอ้าปากค้าง เถียงไม่ออกเพราะมันคือเ๹ื่๪๫จริง! ติณห์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาลูบหัวเธออย่างเอ็นดู... ๱ั๣๵ั๱ที่เหมือนจะปลอบโยน แต่แฝงความเ๯้าเล่ห์ไว้เต็มเปี่ยม “กินข้าว กินยา แล้วนอนพักนะครับ วันนี้ผมลางานให้คุณแล้ว” เขาลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เตรียมจะเดินออกจากห้อง “อ้อ... อีกอย่าง”

ติณห์หันกลับมามองภรรยาที่นั่งหน้าแดงก่ำอยู่บนเตียง “สัญญายังเหลืออีก 29 วัน... รีบรักษาตัวให้หายนะครับคุณพราว เพราะคืนต่อไป... ผมคงไม่ ‘ออมมือ’ เหมือนเมื่อคืนแล้ว”

ปัง! ประตูห้องปิดลง ทิ้งให้พราวพรรณนั่งทึ้งผมตัวเองอยู่คนเดียว “ไอ้หมอบ้า! ไอ้แว่นหื่นกาม! ฝากไว้ก่อนเถอะ!”