“เหตุใดจึงไม่รีบไล่นางไปเล่า?”        หวานเหยียนอี้ถูกนางตอดรัดตนหายใจถี่กระชั้น ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหรี่ลงเล็กน้อย...จดจ้องร่างกายสั่นระริกของนางตาไม่กะพริบ        เมื่อครู่เกือบติดอยู่ในช่องทางคับแคบของนางเสียแล้ว        ดวงตาพร่ามัวของหนานกงเยว่...