เมื่อเผชิญหน้ากับความหน้าหนาของคนทั้งสอง จางผิ่นก็เลิกเกรงใจ "พวกแกไม่มีเงินชดใช้เหรอ? ง่ายนิดเดียว ฉันรู้ว่าบ้านพวกแกอยู่ที่ไหน ลานบ้านนั่นขายได้สักสองพันกว่าหยวน ก็น่าจะพอใช้หนี้และจ่ายค่าปรับได้อยู่"

ฉินเอ้อร์กับฉินซานหันขวับมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ลานบ้านนั่นคือสินสอดสำหรับขอเมียในอนาคต จะขายไม่ได้เด็ดขาด

ฉินเอ้อร์รีบปั้นยิ้มประจบ "ผู้กองจางครับ อย่าทำแบบนั้นเลยครับ ผมมีเงินติดตัวอยู่สิบหยวน... รบกวนผู้กองช่วยเอาไปให้คนขับรถทีเถอะครับ"

จางผิ่นค้นเงินสิบหยวนออกจากกระเป๋าฉินเอ้อร์ แล้วยื่นส่งให้ชูชิง "ชิงชิง ฝากเธอเอาไปให้คนขับรถหน่อยนะ บอกเขาไปตามตรงได้เลย"

ชูชิงรับเงินมาพร้อมรอยยิ้ม "ได้ค่ะพี่จาง เดี๋ยวหนูจะรีบไปเลย ถือโอกาสติดรถม้ากลับหมู่บ้านด้วยเลย... อ้อ แล้วแป้งถุงนี้ของหนู..."

จางผิ่นคว้าถุงแป้งขาวขึ้นมาแล้วโยนโครมลงบนบ่าของฉินเอ้อร์ "เอ้า แบกไปส่งที่รถม้าซะ"

ฉินเอ้อร์ไม่กล้าหือ จำใจแบกถุงแป้งเดินตัวงอ โดยมีฉินซานเดินตามหลัง มือของฉินเอ้อร์ถูกไพล่หลังใส่กุญแจมือทำให้ขยับช่วยตัวเองไม่ได้ ส่วนฉินซานถูกล็อกมือไว้ด้านหน้าจึงยังพอช่วยพยุงถุงแป้งได้บ้าง โดยมีจางผิ่นเดินคุมเชิงอยู่ด้านหลัง

สี่สิบนาทีต่อมา รถม้าก็แล่นมาจอดเทียบหน้าบ้านตาหลี่ต้าเหวิน ชูชิงกล่าวขอบคุณคนขับรถ แล้วแบกถุงแป้งลงจากรถม้าเข้าบ้านยายไป

ขณะเดียวกัน จางผิ่นก็นำตัวสองพี่น้องตระกูลฉินเข้าห้องสอบสวน...

...

ข่าวเ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นรู้ไปถึงหูเถาอี้เฉินที่อยู่ไกลถึงเมืองหลวง เขาต่อสายตรงหา 'กู้เฉียน' ทันที

"กู้เฉียน... นายสนิทกับจางผิ่นใช่ไหม? โทรไปฝากฝังเขาหน่อย ให้ช่วยดูแลครอบครัวชูชิงเป็๲พิเศษด้วย"

กู้เฉียนกำหูโทรศัพท์แน่น ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ นี่ใช่เถาอี้เฉินคนเดิมที่เขารู้จักแน่เหรอ? ทำไมถึงมาเป็๲ห่วงเป็๲ใยเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ แบบนี้?

"อี้เฉิน... บอกฉันหน่อยได้ไหมว่าทำไม?"

"เพราะฉันติดหนี้บุญคุณชูชิงเพิ่มอีกครั้งหนึ่งแล้ว และต้องตอบแทน... ถ้านายจัดการเ๱ื่๵๹นี้ได้ดี ภาพวาดที่นายเคยเล็งไว้คราวก่อน ฉันจะยกให้"

พอได้ยินคำว่า 'ภาพวาด' หูของกู้เฉียนก็ผึ่งขึ้นมาทันที นั่นมันลายมือของ 'หวังซีจือ' ของแท้เชียวนะ เขาเลิกซักไซ้ทันที "จัดไป เดี๋ยวจัดการให้เดี๋ยวนี้แหละ"

วางสายปุ๊บ กู้เฉียนก็รีบโทรหาจางผิ่นที่สถานีตำรวจ

"พี่ผิ่นครับ รบกวนอะไรหน่อยได้ไหมครับ?"

น้ำเสียงปลายสายดูอารมณ์ดีผิดปกติ "ว่ามาเลยน้องชาย"

"คือ... เ๱ื่๵๹ที่เคยฝากฝังให้พี่ช่วยดูแลครอบครัวชูชิงน่ะครับ วันนี้ผมขอเน้นย้ำแบบจริงจังเลยนะพี่ ช่วยดูแลพวกเขาให้ดีเป็๲พิเศษหน่อยนะครับ"

"เฮ้ยกู้เฉียน... วันนี้กินยาผิดขวดมารึเปล่า? ถึงกับใช้คำว่า 'จริงจัง' เชียวเหรอ?"

"พอดีผมติดหนี้บุญคุณชูชิงก้อนโตน่ะครับ อยู่ไกลขนาดนี้คงหาโอกาสตอบแทนยาก เลยต้องรบกวนพี่ช่วยเป็๲ธุระให้"

"ได้เลย ไม่มีปัญหา ถึงนายไม่ขอ พี่ก็ตั้งใจจะดูแลครอบครัวนี้ให้ดีอยู่แล้ว เพราะเห็นแก่เ๽้าจี้หยวนมัน... แต่ในเมื่อนายขอมาแบบนี้ พี่จะดูแลให้ 'พิเศษ' สุดๆ ไปเลย"

"ขอบคุณครับพี่"

"ไม่ต้องขอบคุณหรอก จริงๆ แล้ววันนี้พี่เองก็เพิ่งจะติดหนี้บุญคุณชูชิงเหมือนกัน"

"อ้าว? ระดับผู้กองจางยังต้องติดหนี้ใครอีกเหรอครับ?"

"ก็วันนี้น่ะสิ ชูชิงยอมเสี่ยงอันตรายช่วยพี่จับโจรได้ตั้งสองคนแน่ะ"

"โห... ชูชิงอายุเพิ่งจะสิบกว่าขวบเอง แต่ใจเด็ดชะมัด ช่วยพวกเราไว้ตั้งเยอะ ผมนี่รู้สึกละอายใจจริงๆ"

"ไม่ต้องละอายหรอก เปลี่ยนเป็๲ชื่นชมดีกว่า"

"ครับ ชื่นชมแน่นอน"

หลังจากวางสาย กู้เฉียนก็ปั่นจักรยานตรงดิ่งไปที่บ้านตระกูลเถา แล้วบุกเข้าไปในห้องนอนของเถาอี้เฉิน

"อี้เฉิน เรียบร้อยแล้วเพื่อน"

เถาอี้เฉินชี้มือไปที่ชั้นหนังสือโดยไม่เงยหน้า "หยิบเอาเอง"

กู้เฉียนมองไปที่ชั้นหนังสือด้วยสายตาเป็๲ประกาย อยากได้ก็อยากได้ แต่พอนึกถึงว่าตัวเองก็ติดหนี้บุญชูชิงเหมือนกัน จะเอาเ๱ื่๵๹นี้มาแลกของรางวัลมันก็ดูไม่แมน

"เฮ้ยอี้เฉิน... ฉันไม่ได้มาทวงภาพวาด แต่จะมาบอกนายว่ารอบนี้ฉันไม่เอา"

"ไม่เอา?"

"เออ เอาไว้รอบหน้าที่นายใช้ฉันทำงานอื่น ค่อยทวงทีหลัง"

"ตามใจ"

"อ้าว... ไม่คิดจะถามหน่อยเหรอว่าทำไม? ฮั่นแน่ รู้อยู่แล้วล่ะสิว่าฉันต้องเกรงใจ? ที่พูดเ๱ื่๵๹ภาพวาดในโทรศัพท์ก็แค่จะเบี่ยงประเด็น ไม่ให้ฉันซักไซ้เ๱ื่๵๹ชูชิงสินะ?"

เถาอี้เฉินไม่ตอบ เพียงแค่ผายมือไปทางประตู เป็๲การเชิญแขกกลับบ้านแบบสุภาพ

กู้เฉียนหัวเราะหึๆ "แสดงว่าไม่อยากให้รู้จริงๆ... แต่ขอเตือนไว้หน่อยนะเพื่อน ชูชิงอายุแค่สิบสองขวบเองนะเว้ย"

เถาอี้เฉินคว้าหนังสือใกล้มือปาใส่เพื่อนรัก "ความคิดสกปรก สมควรโดน"

กู้เฉียนรับหนังสือไว้อย่างแม่นยำ แล้วหัวเราะร่า "พนันกันไหมล่ะ? อนาคตถ้านายไม่ขึ้นคานตาย ก็ต้องลงเอยกับชูชิงนี่แหละ"

"ไร้สาระ" เถาอี้เฉินสวนกลับสั้นๆ แล้วก็ปิดปากเงียบกริบ ไม่สนใจเสียงนกเสียงกาอีก กู้เฉียนเห็นท่าไม่ดีจึงยอมล่าถอยกลับไป

...

ขณะนั้นเอง เสียงประกาศจาก 'เสมียนฉิน' ก็ดังลั่นผ่านเสียงตามสายของหมู่บ้านเป่ยซิน

"ประกาศ ชาวบ้านที่ขายไข่ไก่ทุกคน โปรดมารับเงินค่าไข่ที่ที่ทำการด่วน ส่วนใครยังมีไข่เหลือ ให้รีบเอามาส่ง และใครที่ยังไม่เซ็นสัญญาขายไข่ รีบมาเซ็นเดี๋ยวนี้..."

ที่บ้านยายฉิน ทุกคนกำลังง่วนอยู่กับการนวดแป้ง สับไส้ซาลาเปา ยายฉินเบ้ปาก "ฟังเสียงไอ้เฒ่าเสมียนฉินมันคุยโวสิ... แทบจะลอยไปแตะก้อนเมฆอยู่แล้ว"

ชูชิงยิ้มมุมปาก "นับถือใจแกจริงๆ โดนซ้อมน่วมขนาดนั้น ยังมีแรงลุกมาเก็บไข่ได้อีก"

ตาหลี่เสริม "คนมันหน้าด้าน หนังเลยหนา ทนตีนทนมือเป็๲ธรรมดา"

ลุงต้าลี่ทุบแป้งปึ้ก "ถ้าให้ผมลงมือเองนะ รับรองหยอดน้ำข้าวต้มไปครึ่งปี"

ชูชิงหันไปปราม "ลุงต้าลี่... เราตกลงกันแล้วไงคะว่าจะไม่ลงมือเอง ปล่อยไปเถอะค่ะ เดี๋ยวแกก็ได้รับผลกรรมเอง"

ยายฉินสงสัย "ชิงชิง... ที่หลานบอกว่าอีกสามสี่วันแกจะรับกรรม

ไม่ได้หมายถึงที่โดนซ้อมในเมืองหรอกเหรอ?"

ชูชิงส่ายหน้า "ไม่ใช่ค่ะ หนูไม่ได้กะเกณฑ์เ๱ื่๵๹นั้นไว้หรอก ที่หนูหมายถึงคือ... แกน่าจะโดนชาวบ้านจากหมู่บ้านอื่นรุมประชาทัณฑ์มากกว่า"

"ทำไมล่ะ?" ทุกคนถามพร้อมกัน

"ก็แกเล่นผูกขาดจะให้เซ็นสัญญาขายไข่ให้แกคนเดียวน่ะสิคะ ไข่ทุกฟองต้องส่งให้แกเท่านั้น... ตอนนี้หมู่บ้านอื่นเขาก็เริ่มรู้ช่องทางทำมาหากินกันแล้ว ใครเขาจะยอมให้ไข่ไหลมาเข้ากระเป๋าหมู่บ้านเป่ยซินที่เดียว? โลภมากแบบไม่แบ่งใครแบบนี้ เดี๋ยวก็โดนดีเข้าสักวัน"

ชูเชี่ยนและเหลียนซานที่นั่งฟังเงียบๆ หันมามองชูชิงด้วยสายตาเลื่อมใสพร้อมกัน

...

ห้าโมงเย็น ยายฉินยื่นถุงผ้าให้เหลียนซาน ข้างในมีวอวอโถว (ขนมแป้งนึ่งผสมธัญพืช) อัดแน่นอยู่สามสิบลูก "เหลียนซาน... นี่มื้อเย็นของวันนี้กับมื้อเช้าพรุ่งนี้ เอาไปแบ่งพ่อแม่กินนะลูก"

เหลียนซานซาบซึ้งจนน้ำตาซึม ยกมือไหว้ขอบคุณยายฉินปลกๆ ก่อนจะขอตัวกลับบ้าน พอดีกับที่ชูชิงต้องเอาอาหารไปส่งพ่อแม่ที่โรงพยาบาลในเมือง จึงเดินออกไปพร้อมกัน

หลังจากส่งหลานสาวและเหลียนซานแล้ว ยายฉินก็เดินไปที่ถังแป้ง เปิดฝาออกแล้วใช้มือวัดระดับแป้งไว้ในใจเพื่อเช็คยอด... ๰่๥๹นี้ชาวบ้านเริ่มรู้กันแล้วว่าบ้านแกมีแป้งขาว ต้องระวังพวกตีนแมวมาแอบขโมยตอนไม่อยู่บ้าน

ทันใดนั้น เสียงร้อนรนของเสมียนฉินก็ดังลั่นผ่านลำโพงหมู่บ้านอีกครั้ง

"พี่น้องชาวเป่ยซิน มารวมตัวกันที่ลานหมู่บ้านด่วน มีคนต่างถิ่นมาหาเ๱ื่๵๹พวกเราแล้ว รีบมาช่วยกันเร็วเข้า"