“ทิณณ์ล่ะ”

“พิมพ์หาพี่ทิณณ์ไม่เจอค่ะ ตอนนี้แบตพี่ทิณณ์หมด ถ้าไงพี่กันต์ค่อยโทรมาใหม่นะคะ” ว่าแล้วพิมพ์มาดาก็กดวางใจไปในทันที

ไม่นานนักเทวทิณณ์และปุยนุ่นก็เดินกลับมาด้วยสีหน้าสดใส ก่อนที่ดาราสาวจะส่งยิ้มเป็๲มิตรให้เธอ

“ฉันยินดีด้วยนะ ต่อไปนี้ฉันฝากให้เธอดูแลทิณณ์ด้วย ถ้าไม่มีอะไรไม่เข้าใจกัน ก็ไลน์หาฉันได้ตลอดเวลา ฉันไปก่อนนะ”

“ค่ะ” พิมพ์มาดาส่งยิ้มให้กับดาราสาว พร้อมเลื่อนสายตามองจนลับไป ก่อนที่มือของเทวทิณณ์จะเลื่อนมาจับศีรษะเธอ

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ” เขาเอ่ยถาม ก่อนที่หญิงสาวจะส่ายศีรษะแล้วนึกบางอย่างได้

“เมื่อครู่พี่กันต์โทรมาค่ะ เห็นบอกว่ามีธุระสำคัญอยากคุยด้วย แต่พิมพ์บอกไปแล้วนะคะว่ามือถือแบตหมด”

“ธุระสำคัญก็คงจะเป็๞เ๹ื่๪๫นาฬิกาแหละ พักนี้ไม่รู้ทำไมกันต์ถึงบ้านาฬิกานัก” เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งยิ้มมาให้หญิงสาวอีกครั้ง

“ยิ้มแบบนี้มีอะไรอีกคะ” พิมพ์มาดาคล้ายจะรู้ทัน

“วันนี้พี่เบื่อ เราไปเที่ยวกันดีกว่า” ว่าแล้วเทวทิณณ์ก็จูงมือหญิงสาวมายังรถคันหรูที่จอดอยู่ ก่อนจะขับออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วค่อย ๆ เอื้อมมาดึงมือเธอเข้าไปกุมไว้

“พี่ทิณณ์จะพาพิมพ์ไปไหนคะ”

“สวนสนุก”

“พิมพ์ไม่ใช่เด็กนะคะ”

“ตอนเด็กพี่ไม่เคยเล่น เพราะพ่อมองว่ามันไร้สาระ ถึงตอนนี้แล้วพิมพ์พาพี่ไปหน่อยไม่ได้เหรอ” คำออดอ้อนของชายหนุ่มทำให้พิมพ์มาดาเผลอยิ้มออกมา ก่อนที่เขาจะเลื่อนมาจับศีรษะเธอด้วยความเอ็นดูเหมือนเคย ไม่นานนักรถคันหรูก็เลี้ยวเข้ามาจอด ทั้งสองเดินตรงไปยังห้องจำหน่ายตั๋ว แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังเครื่องเล่นมากมาย

เทวทิณณ์เลื่อนสายตาไปยังเครื่องเล่นพวกนั้น เขาเริ่มกล้า ๆ กลัว ๆ ที่จะลองเล่น เพราะแรงเหวี่ยงและเสียงกรี๊ดของผู้เล่นคนอื่นทำให้ชายอกสามศอกอย่างเทวทิณณ์ รู้สึกเสียวสันหลังวาบ พิมพ์มาดาจับมือชายหนุ่มแน่นพลันปล่อยยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นคะ”

“พี่ว่า..เราไปที่อื่นกันดีกว่า” เขาพูดพร้อมกับพยายามเบี่ยงตัวเดินกลับ ก่อนที่หญิงสาวจะรั้งตัวไว้ได้ทัน เธออมยิ้มแล้วเม้มปาก พลันจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตารู้ทัน

“อย่าบอกนะคะ ว่าพี่ทิณณ์กลัว...”

“เปล่าซะหน่อย” เขาปากแข็ง

“แล้วจะกลับทำไมล่ะคะ ขับรถมาตั้งไกล ตั๋วก็ซื้อแล้ว” พิมพ์มาดาเลิกคิ้วถามเขา ก่อนที่อีกฝ่ายจะอึกอัก พลันเลื่อนสายตามองไปยังเครื่องเล่นที่วิ่งผ่านศีรษะไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องของผู้คน

“พี่...คิดว่า...” เป็๲ครั้งแรกที่พิมพ์มาดาเห็นสายตาหวาดหวั่น ปนน่ารักของเขาเผยออกมา หญิงสาวตัดสินใจดึงมือเข้าไปด้านในทันที

“เดี๋ยวพิมพ์ พิมพ์” เทวทิณณ์พยายามห้าม แต่ไม่อาจทัดทานเธอได้ ใบหน้าสวยของเธอหันมายิ้มให้เขา เมื่อเห็นอีกฝ่ายนึกกลัว นั่นทำให้เทวทิณณ์ยอมทำตามเธออย่างว่าง่าย พิมพ์มาดาพาเขามายังกระเช้าลอยฟ้า แล้วหันมายังชายหนุ่ม

“เล่นอันนี้ก่อน รับรองว่าไม่น่ากลัวค่ะ” เธอพาเขาขึ้นไป ในขณะที่เทวทิณณ์นั่งตัวเกร็ง ไม่กล้ามองลงด้านล่าง หญิงสาวค่อย ๆ จับมือเขาแน่น แล้วบอกให้เขามองหน้าเธอ

“พี่ทิณณ์คะ มองหน้าพิมพ์ แล้วเลื่อนมองดูข้างล่างสิคะ”

“ไม่อะ” เขายืนยันเสียงแข็ง

“ลองดูสิคะ มันสวยมาก ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดเลย”

“มันจะตกไหม มันปลอดภัยดีใช่ไหม มาตรฐานเป็๲ไงก็ไม่รู้” เทวทิณณ์พึมพำ ถามหามาตรฐานความปลอดภัยทันทีด้วยความกลัว ก่อนที่เสียงหัวเราะของพิมพ์มาดาจะปล่อยออกมา ทว่าท่าทีของเธอ ทำให้เทวทิณณ์ไม่อาจกลั้นขำได้ด้วยเช่นกัน

“เธอหัวเราะเยาะพี่เหรอ ฝากไว้ก่อนเถอะ”

“ก็พี่ทิณณ์เองไม่ใช่เหรอคะ ที่อยากเล่นสวนสนุก ไหนบอกว่าตอนเด็กไม่เคยได้เล่นไงคะ ดูสิขนาดตอนโตยังกลัวขนาดนี้ ถ้าเป็๲เด็กจะกลัวขนาดไหน” เขาได้ยินดังนั้นจึงค่อย ๆ เลื่อนสายตามองลงไปด้านล่าง ก่อนที่หญิงสาวจะกำมือเขาไว้แน่น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ตอนเด็ก พิมพ์ชอบมาสวนสนุกมากเลยนะคะ พ่อกับแม่มักจะพาพิมพ์มาที่นี่เสมอ ไม่นึกว่าพอโตมาความรู้สึกทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม ยังสนุกเหมือนเดิม พี่ทิณณ์มองทางนั้นสิคะ” เธอชี้ลงไปยังสระน้ำด้านล่างที่เป็๞สีฟ้าอ่อน

“สวยไหม”

“สวยดี” เขาตอบ หลังจากสลัดความกลัวออกไปได้ จึงค่อย ๆ มองทุกอย่างด้วยความสวยงาม พร้อมกับกระเช้าลอยฟ้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปอย่างช้า ๆ มือหนากำมือหญิงสาวไว้แน่น

ไม่นานนักพิมพ์มาดาก็พาเขาไปยังเครื่องเล่นที่มีแรงเหวี่ยงจำนวนมหาศาล ชายหนุ่มยืนมองด้วยความตกตะลึง ก่อนที่มือของหญิงสาวจะรั้งตัวเขาเดินเข้าไป

“พี่ทิณณ์ต้องลองอันนี้ค่ะ รับรองว่าสนุกมาก ๆ”

“มันจะตกลงมาไหม พี่ว่าพี่กลับดีกว่า” เขาเตรียมจะหันตัวหนี ทว่าพิมพ์มาดาก็หันไปคว้าตัวเขาได้ทัน และในที่สุดชายหนุ่มก็ขึ้นมายังเครื่องเล่น นั่งเคียงคู่อยู่กับแฟนสาว ด้วยสีหน้าซีดเผือด พร้อมกับแรงเหวี่ยงค่อย ๆ พาเขาโลดแล่นไปความกลัว ก่อนจะเพิ่มความรุนแรงมากขึ้น ๆ เรื่อย ๆ จนเสียงกรีดร้องของเทวทิณณ์ที่ดังอยู่ด้านข้าง ทำให้พิมพ์มาดาหลุดหัวเราะออกมา ทว่ายังคงจับมือเขาแน่นไม่ย