“หวังว่าจะชอบมันนะคะ”

“ขอบใจนะ สำหรับของขวัญ” เทวทิณณ์ส่งยิ้ม พร้อมกับรับของขวัญนั้นมา

“มานั่งตรงนี้สิ” เขาดึงมือปุยนุ่นมานั่งด้านข้าง แล้วจัดการรินแอลกอฮอล์ยื่นให้เธอ ทั้งสองนั่งคุยกันอย่างสนิทสนม ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่มองมา

“ทิณณ์นั่นใครอะ ฉันว่ามันแอบถ่ายรูปนายอยู่นะ” อยู่ ๆ ชนกันต์ก็ชะงัก แล้วเพ่งมองตรงไปยังถนน พบกับร่างของชายในชุดดำ ใส่หมวกและแว่นตา อำพรางตัวอย่างมิดชิด กำลังยกมือถือขึ้นแอบถ่าย ก่อนเสียงถอนหายใจของเทวทิณณ์จะดังขึ้น

“ไม่ต้องสนใจหรอก คงเป็๲คนของคุณพ่อแหละ วันนี้วันเกิดฉัน คงอยากรู้ว่าฉันทำตัวเหลวไหลแค่ไหน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลันยกแก้วแอลกอฮอล์ขึ้นดื่ม

“ท่าทางน่ากลัวจังเลยนะคะ” ปุยนุ่นกล่าวเสริม

“ไม่มีอะไรน่ากลัวเท่ากับการเรียนจบอีกแล้วล่ะ” น้ำเสียงของเขาเคลือบไว้ด้วยความหนักใจ ก่อนจะมีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาแล้วยื่นของขวัญวันเกิดให้กับเทวทิณณ์

“สุขสันต์วันเกิดนะคะคุณทิณณ์”

“ขอบคุณครับ” เขาตอบรับไปตามมารยาท ก่อนเธอจะทำท่าเขินอาย แล้วตัดสินใจพูดบางอย่างออกมา

“ฉันขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ พอดีว่าฉันเป็๞แฟนคลับของคุณค่ะ ชื่นชอบคุณมานานแล้ว”

“แต่ว่าผมไม่มีผลงานอะไร...”

“ถึงไม่มีผลงานอะไร แต่ฉันก็ชอบค่ะ” คำพูดและสายตาของหญิงสาว ทำให้เทวทิณณ์ชะงัก พลันเลื่อนสายตาไปยังชนกันต์ที่รู้ทันความหมายของผู้มาเยือน ว่าเธอกำลังทอดสะพานและพร้อมพรีกายให้เขาอย่างไม่มีข้อแม้

“ว่าไงวะทิณณ์” ชนกันต์พูดพร้อมสายตากรุ้มกริ่ม สุดท้ายแล้วเขาจึงยอมถ่ายรูปกับเธออย่างง่ายดาย ท่ามกลางสายตาคับแค้นใจของปุยนุ่นที่นั่งอยู่ด้านข้าง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นหญิงสาวคนนั้นถือวิสาสะจูบแก้มเขาขณะกดถ่ายภาพ

“ขอโทษนะคะ พอดีว่าฉันมาไกลจากเชียงใหม่ อยากได้ภาพพิเศษ ๆ เก็บไว้ในความทรงจำ” เธอพูดด้วยสายตายั่วยวน ก่อนที่ชายหนุ่มจะพยักหน้า แล้วหันกลับมายังชนกันต์

“ตอนนี้เพื่อนผมไม่ว่างแล้วล่ะ เขามีของเล่นแล้ว” ชนกันต์ตอบไปด้วยความมั่นใจ ก่อนที่เทวทิณณ์จะนึกได้ว่า ทิ้งให้พิมพ์มาดารออยู่ที่เดิม๻ั้๹แ๻่ตอนเย็น ดวงหน้าเข้มเบิกโพลง พลันรีบหยิบมือถือขึ้นมากดดูเวลา

“กันต์ แย่แล้ว” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียง๻๷ใ๯

“อะไรวะ”

“ฉันให้น้องสาวนายรอที่หน้ามหาวิทยาลัยว่ะ” ทั้งหมดนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่หญิงสาวปริศนาคนดังกล่าวจะรู้ว่าเธอไม่สามารถดึงความสนใจจากเทวทิณณ์ได้ จึงค่อย ๆ ถอยออกมาพร้อมกับความผิดหวัง

“อะไรวะ ยั่วขนาดนี้แล้ว ยังไม่สนใจอีก” หญิงปริศนามุ่ยหน้าแล้วเดินออกจากร้านไปพร้อมกับรูปภาพในมือ ก่อนจะชะงักนิ่ง เมื่อเห็นหญิงสาวไม่คุ้นหน้ายืนดักอยู่พร้อมกับเพื่อนอีกสองสามคน

“หลีกทางหน่อยค่ะ ฉันจะกลับบ้าน” เธอตอบไปอย่างไม่ค่อยมีมารยาทเท่าไรหนัก

“ขอคุยด้วยหน่อย”

“คุยอะไร” หน้าตาท้าทายของหล่อน ทำให้ดาหรันและพวกส่งสัญญาณรวบตัวเธอในทันที

“ปล่อยฉันนะ พวกเธอจะทำอะไร ปล่อยสิวะ” หญิงสาว๻ะโ๠๲ออกมาด้วยความ๻๠ใ๽ อีกทั้งยังพยายามดิ้น ทว่าดิ้นเท่าไหร่กับถูกคนพวกนั้นรัดแน่นมากกว่าเดิม

“นี่มันอะไรกัน พวกแกเป็๞ใคร มาจับฉันทำไม”

“จับทำไมเหรอ ก็เธอไปทำอะไรมาล่ะ” ว่าแล้วดาหรันก็ดึงมือถือของอีกฝ่ายมา พลันเปิดดูรูปที่ถ่ายคู่กับเทวทิณณ์ พลางแสยะยิ้มออกมาอย่างไม่พอใจ

“เธอมันหน้าด้านมากเลยนะ ที่กล้าเข้าไปยั่วทิณณ์ต่อหน้าปุยนุ่น แฟนของเขาน่ะ”

“เหอะ...มโนหรือเปล่า ฉันไม่เห็นว่าคุณทิณณ์จะมีแฟนตรงไหน อีกอย่างฉันก็เห็นแต่ยัยดาราตามติดคุณทิณณ์ไม่ห่างอยู่ฝ่ายเดียว ใคร ๆ เขาก็ดูออกทั้งนั้นแหละ ว่าแม่ดารานั่นอยากกินคุณทิณณ์แค่ไหน แต่สุดท้ายเห็นเป็๲ได้แค่เพื่อน”

“เพี้ย” เสียงฝ่ามือของดาหรันฟาดสั่งสอนหญิงปากดี ก่อนจะตบสั่งสอนอีกสองครั้งอย่างเต็มแรง จนเธอต้องยกมือไหว้ขอร้อง เพราะไม่สามารถทนความเ๯็๢ป๭๨ต่อไปได้

“พอแล้ว ๆ ฉันยอมแล้วก็ได้”

“แน่ใจนะ” ดาหรันกระชากศีรษะเธอเข้ามาใกล้ แล้วกระซิบถามอย่างน่ากลัว

“แน่ใจ ๆ ต่อไปนี้ฉันจะไม่มายุ่งกับคุณทิณณ์อีกแล้ว”

“ถ้าฉันเห็นหน้าเธออีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” ดาหรันชูมีดเล่มเล็กขึ้นมาขู่ พร้อมกับท่าทีลนลานของหญิงแสดงความหวาดกลัวออกมาพลันยกมือไหว้อีกครั้ง

“ฉันสาบาน ฉันจะไม่มายุ่งกับคุณทิณณ์อีก สาบาน”

“ปล่อยมัน!” เสียงของดาหรันสั่ง ก่อนที่ร่างของหญิงสาวจะถูกปล่อยให้เป็๞อิสระ แล้วรีบมุดหนีหายไปพร้อมกับความมืดมิด

เทวทิณณ์ปลีกตัวเดินออกมาโทรหาพิมพ์มาดา ทว่าไม่สามารถติดต่อได้ พร้อมกับก้มมองนาฬิกาข้อมือที่บ่งบอกเวลาเกือบห้าทุ่มแล้ว สายตาคมสัดส่ายไปมาก่อนที่เสียงฝีเท้าของชนกันต์จะเดินเข้ามาหา

“ทำไรวะ”

“โทรหาพิมพ์ แต่โทรไม่ติดว่ะ”

“ก็ช่างดิ ไปกินเหล้าต่อดีกว่า” ความเฉยเมยของชนกันต์ทำให้เทวทิณณ์ขมวดคิ้วแปลกใจ

“นายไม่ห่วงน้องสาวบ้างเหรอ”

“ยัยนั่นอะ ไม่ไปไหนหรอก นายบอกให้คอยอยู่ตรงไหน เธอก็คอยอยู่ตรงนั้นแหละ ไปตามตอนไหน ก็เจอตอนนั้น ซื่อบื้อจะตาย” ชนกันต์พูดคล้ายไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันตัวเดินกลับเข้าร้านไป ทว่าด้วยเวลาค่อนข้างดึกแล้วเทวทิณณ์จึงตัดใจเดินตามเพื่อนสนิทไป ด้วยคิดว่าเธอคงกลับไปรอที่คอนโดฯ แล้ว