ข้าวหอมนั่งทำงานจนถึงเวลาพักเที่ยง วันนี้ภายในห้องสมุดมีคนเข้ามาใช้บริการอย่างเหงาหงอย ส่วนใหญ่จะเป็๲เด็กหนุ่มสาววัยสิบแปดสิบเก้าที่เข้ามาอ่านหนังสือ

    น้องปิ๋มออกไปทานข้าวเที่ยงแล้วแต่บรรณารักษ์สาวยังนั่งทำงานต่อเพราะยังไม่หิวและที่สำคัญหล่อนชอบทำงานติดพันเสมอ แต่แล้วหญิงสาวก็พึ่งนึกได้ว่าลืมหนังสือที่ตั้งใจจะเอากลับขึ้นเอาไว้ที่ชั้นวางด้านในสุด ข้าวหอมเดินกลับเข้าไปด้านในที่เงียบเชียบ หล่อนเห็นหนังสือทั้งสามเล่มวางอยู่บนพื้น มันอยู่ที่เดิมที่หล่อนวางลืมไว้ แต่เมื่อกำลังจะก้มลงเก็บก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังลอดออกมา

    “ซี๊ดดดด...ซี๊ดดดด...อ่าส์”

บทที่ 3              

    โดยไม่ได้ตั้งใจที่สายตาของข้าวหอมมองลอดเข้าไปทางช่องหนังสือที่วางพิงกันและเห็นภาพที่ทำให้หัวใจของหล่อนเต้นแรงอีกครั้ง เป็๲ภาพของหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่ผู้ชายยืนกอดผู้หญิงจากทางด้านหลัง หล่อนรู้จักสองคนนี้ดีเพราะทั้งสองเข้ามาใช้บริการในห้องสมุดแห่งนี้เป็๲ประจำ

    ผู้ชายชื่อ เมฆ ส่วนผู้หญิงชื่อ ฝ้าย อายุของทั้งสองยังไม่ถึงยี่สิบปี เมฆและฝ้ายมักจะมาด้วยกันบ่อย ๆ แต่ข้าวหอมก็ไม่สังเกตเห็นว่าทั้งคู่จะกระหนุงกระหนิงเหมือนแฟนกัน ดูแล้วน่าจะเป็๞เพื่อนกันด้วยซ้ำ

    เมฆเป็๲เด็กหนุ่มหน้าตาดี รูปร่างสูงใหญ่และฝ้ายก็เป็๲เด็กสาวหน้าตาสะสวย ปล่อยผมที่ย้อมสีน้ำตาลทองยาวสยาย หล่อนตัวเล็กกว่าเมฆ ชอบแต่งตัวเหมือนตุ๊กตาด้วยชุดกระโปรง ดูแล้วไม่ประสีประสาเ๱ื่๵๹ผู้ชายเช่นกัน

    ข้าวหอมมองซ้ายมองขวา นี่มันเป็๞เวลาพักเที่ยงและไม่มีใครในห้องสมุดนอกจากหล่อน วันนี้มันวันอะไรกันนะ เมื่อเช้าหล่อนพบผอ.เด่นชัยกับน้องปิ๋มฟาดฟันกันมายกหนึ่งแล้ว พอเที่ยงก็มาเห็นเด็กหนุ่มสาวรุ่นน้องพลอดรักกันในห้องสมุดนี่อีก เมฆไม่ได้กอดฝ้ายไว้เฉย ๆ เพราะข้าวหอมเห็นมือไม้ของเด็กหนุ่มล้วงควักอยู่ด้านหน้าของเด็กสาว

    “อูย...ซี๊ดดดด...เมฆจ๋า...อืม...ซี๊ดดดด”

    เสียงฝ้ายร้องครางเพราะเมฆซุกไซ้จมูกที่ต้นคอของหล่อน ฝ้ายยืนชิดติดกับชั้นหนังสือและบิดกายอย่างเร่าร้อนตอนที่เมฆซุกไซ้ใบหน้าจูบแก้มของหล่อนและบางครั้งเด็กสาวก็หันมาจูบปากแลกลิ้นกับเด็กหนุ่มอย่างถึงใจ

    ข้าวหอมเห็นมือไม้ของเมฆล้วงเข้าไปในเสื้อของฝ้าย เด็กหนุ่มแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตให้สาวมือไม้สั่น ฝ้ายครางและหันไปมาเพื่อมองว่ามีใครผ่านเข้าไปบ้าง

    “ซี๊ดดด...เมฆ...พอเถอะนะ...ออกไปกันเถอะ”

    “จะไปไหนล่ะฝ้ายจ๋า”

    “ออกไปข้างนอกกันดีกว่า ที่นี่เดี๋ยวใครมาเห็นเข้านะ”

    “ใครจะมาเห็น ที่นี่น่ะปลอดภัยที่สุดแล้วฝ้ายจ๋า มีแต่พี่บรรณารักษ์อยู่คนเดียว ตอนพักเที่ยงเขาก็ออกไปกินข้าวกันหมด”

    “แต่ฝ้ายกลัวพี่เขาจะเข้ามาเห็นนี่...อูย...ซี๊ดดด...เมฆ...พอเถอะน่า”

    “พี่บรรณารักษ์เห็นยังทำงานอยู่ที่โต๊ะ...แบบนี้แหละดี เมฆชอบ ตื่นเต้นเป็๲บ้า...ฝ้ายจ๋า...เมฆจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว”

    “เมฆ...ยะ...อย่านะ...โอย...อย่า”

    เด็กสาวร้องห้ามแต่ก็ยังยอมให้เมฆกอดจูบอย่างหื่นกระหาย ข้าวหอมเห็นกระดุมเสื้อของเด็กสาวถูกปลดออกสองสามเม็ดแล้วมือซุกซนของเด็กหนุ่มที่วุ่นวนอยู่ด้านหน้าก็ล้วงเอาสองเต้าเต่งตูมของเด็กสาวออกมา ข้าวหอมถึงกับตาโตเพราะไม่อยากเชื่อว่าหน้าอกของฝ้ายจะใหญ่และตั้งตูมอย่างนั้น

    “อ๊าส์...อ๊าส์...เมฆจ๋า...อย่า...อย่า”

    ฝ้ายเอามือยันบนชั้นหนังสือขณะที่ข้างหลังของหล่อนเด็กหนุ่มรุ่นเดียวกันเบียดตัวเข้าหา ข้าวหอมเห็นเมฆส่ายสะโพกไปมาเหมือนกำลังเบียดถูอะไรบางอย่างกับบั้นท้ายของฝ้าย ถึงไม่บอกหล่อนก็เริ่มจะเดาออกจากประสบการณ์ที่ประสบมาสด ๆ ร้อน ๆ เมื่อเช้านี้ มือของข้าวหอมชักเกร็งและเนื้อตัวหล่อนก็เย็นไปหมด แต่เหมือนมันจะเป็๲แต่ภายนอกเท่านั้นเพราะข้างในของหล่อนเริ่มเดือดพล่านเหมือนน้ำเริ่มเดือดเมื่อเห็นภาพที่มันกระตุ้นเร้าความรู้สึกเข้าอีกหน

    “อูย...ซี๊ดดดด...เมฆจ๋า...ยะ...อย่า...อย่า”

    ฝ้ายแหงนหน้าขึ้นด้วยความรันจวนเพราะเมฆบีบที่หัวนมของหล่อน ไล้วนมันเบา ๆ จนสาวเ๽้ามั่นเทิ้มไปทั้งตัว สลับกับการเคล้นคลึงนมอวบใหญ่ทั้งสองเต้า ฝ้ายเบียดขาเข้าหากันและบิดกายเร่า ดูแล้วเร่าร้อนซะจริง

    สองหนุ่มสาวยังคงพลอดรักกันอยู่อย่างนั้น ข้าวหอมอธิบายไม่ถูกไม่รู้ว่าตัวเองก็รู้สึกยังไง ใจหนึ่งก็รู้สึกว่าเด็กหนุ่มสาวสองคนนี้ช่างกระไร ที่อื่นมีตั้งมากมายแต่ไม่ยอมไปพลอดรักกัน ดันมาแสดงหนังสดในห้องสมุดแบบนี้ ถึงมันจะมิดชิดแต่ก็ทำเอาบรรณารักษ์สาวถึงกับอารมณ์กระเจิง