65
หลายวันต่อมา
ที่ดินทำกินทั้งหมด 10 หมู่ กลายเป็ทุ่งผักหลายชนิด เป็ความงดงามของธรรมชาติที่มนุษย์เป็คนสร้างมันขึ้นมากับมือ แล้วผักพวกนี้สามารถเก็บเกี่ยวเพื่อนำไปขายได้ด้วย
“นี่พ่อ เอาผักตรงนี้ไปใส่ในรถเข็นหน่อยสิ แม่จะเก็บผักที่เหลือ”
“พอแล้วแม่ จะขายให้หมดเลยรึ เหลือเอาไว้ขายวันอื่นบ้างสิ”
สองสามีภรรยานำผักที่ปลูกไปขายในตลาด ทำให้พวกเขามีรายได้จากการขายผักได้วันละหลายหยวน เห็นอย่างนี้เหยาเหยาก็ดีใจที่พวกเขาขายผักได้เงินมาใช้จ่ายภายในบ้าน
สำหรับเหยาเหยา สิ่งที่ทำให้เธอไม่เข้าใจมาจนถึงตอนนี้ เื่ที่ปลูกผักยังไงก็ปลูกไม่ขึ้นนั้นทำให้เหยาเหยาคิดมาตลอด เธออยากรู้ว่าหากเป็เช่นนี้ต่อไปมันจะเกิดอะไรขึ้น แล้วเธอก็ไปไหนไม่ได้สนกว่าจะได้รู้ความจริง
.
.
.
หลังจากนั้นไม่กี่วันก็เกิดเื่ขึ้น
“นี่มันอะไรกัน”
ผักหลายชนิดที่ปลูกขึ้นและเติบโตจนนำไปขายได้ราคาดีนั้น ตอนนี้กลายเป็พืชผักที่เหี่ยวเฉาและตายทุกต้น ทั้งที่เมื่อวานมันยังเป็ปกติอยู่เลย เพียงแค่คืนเดียวกลับกลายเป็เช่นนี้
“นี่แหละความเป็จริง ผักที่พวกเราปลูกขึ้นมามันเป็แบบนี้ทุกครั้ง”
“สงสัยพวกเราลงมากันได้เท่านี้แหละนะแม่”
“โถ่เอ๊ยพ่อ พวกเราจะทำอย่างไรกันดี”
สองสามีภรรยาปล่อยโฮร้องไห้เสียใจกันทั้งอย่างนั้น
เหยาเหยาเธอไม่รู้ว่าตอนนี้จะพูดอะไรออกไปดี เธอได้แต่เจ็บใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอไม่รู้เลยว่ามันเกิดขึ้นมาได้อย่างไร
(กลิ่นนี้มัน)
เหยาเหยาได้กลิ่นชุนจมูกเล็กน้อยจากพื้นที่ทำกิน มันเป็กลิ่นที่ว่าหากได้สูดดมแล้วคงจะแสบจมูกเป็อย่างมากเลยแหละ
เหยาเหยาจึงเดินดูว่ามันสิ่งใดที่ทำให้ได้กลิ่นชุน แล้วระหว่างที่เดินสำรวจดูอยู่นั้นเหยาเหยาก็ได้เห็นบางอย่าง
(ถังไม้รึ)
ถังไม้เอาไว้สำหรับตักน้ำ เหยาเหยาเห็นมันวางอยู่ข้างที่ดินของสองสามีภรรยา พอเข้าไปดูถึงกับได้กลิ่นชุนที่รุนแรงมากจนต้องเอามือมาปิดจมูก ทำให้เหยาเหยารู้ได้ทันทีว่าทำไมพวกเขาถึงปลูกอะไรไม่ขึ้นก่อนหน้านี้ มันเป็เื่ที่เกี่ยวข้องกันมาจนถึงตอนนี้
นี่ไม่ใช่ฝีมือสัตว์อสูร แต่เป็ฝีมือของมนุษย์อย่างแน่นอน
(ใครกันนะที่ทำแบบนี้)
กลิ่นชุนที่เหยาเหยาได้กลิ่นนี้น่าจะเป็สารพิษที่เอาไว้กำจัดวัชพืช เธอจึงเก็บตัวอย่างเอาไว้แล้วนำมันไปใส่ในช่องเก็บของเพื่อให้ระบบหาข้อมูลของมัน ซึ่งก็ได้ข้อมูลมาอย่างรวดเร็วทันใจ นี่เป็สารพิษกำจัดวัชพืชไม่ผิดอย่างแน่นอน หมายความว่าสองสามีภรรยาที่กำลังร้องไห้เศร้าโศกเสียใจอยู่นี้กำลังถูกใครบางคนกลั่นแกล้ง
...
