74
เื่ที่เกิดขึ้นภายในหมู่บ้าน ทำให้ยายหยางและตาตงดีใจเมื่อรู้ว่ากังและผู้ติดตามของเขาถูกจับ เื่ที่เหยาเหยาเคยบอกกับพวกเขาก็คือเื่นี้ ส่วนอีกเื่หนึ่งก็เป็เื่สัตว์อสูรที่เคยเข้ามาบุกโจมตีหมู่บ้าน ตอนนี้มันได้ถูกกำจัดไปเป็ที่เรียบร้อยแล้ว หลังจากนี้พวกชาวบ้านก็ไม่ต้องกังวลกันอีกต่อไปแล้ว ใครอยากจะเปิดไฟนอนหรือเปิดไฟสว่างในเวลากลางคืนก็ไม่ต้องห่วงเื่สัตว์อสูรเข้ามาโจมตี
วันนี้จะเป็วันสุดท้ายที่เหยาเหยาจะได้เจอกับยายหยางและตาตง เพราะเธอจะต้องเดินทางไปยังเมืองซีอันซึ่งเป็เป้าหมายของเธอ
“ได้เวลาที่ข้าต้องเดินทางแล้วนะเ้าคะ ข้าขอขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกท่านได้ทำให้ ข้าจะไม่มีวันลืม”
“บุญคุณอันใดกัน พวกเราต่างหากที่ต้องขอบคุณเ้าน่ะเหยาเหยา ถ้าไม่มีเ้ามาช่วย ป่านนี้พวกเราเองก็ไม่รู้จะเป็อย่างไร”
“ท่านยายหยาง”
“เหยาเหยา กว่าจะถึงเมืองซีอัน เ้าต้องระวังตัวด้วยนะ พวกสัตว์อสูรมันน่ากลัวมาก ถึงเ้าจะเก่งกาจเพียงใด แต่เ้าอย่าได้ประมาทเป็อันขาด”
“ท่านตาตง ข้าจะไม่ประมาท”
ทุกครั้งที่บอกลาเหยาเหยาจะต้องเสียน้ำตาทุกครั้ง เธอรู้ดีว่าการจากลานั้นมันเป็สิ่งที่เธอไม่อยากจะให้เกิดขึ้น แต่ด้วยเป้าหมายที่สำคัญของเธอ เธอจะต้องทำใจยอมรับในการตัดสินใจของตนเอง แม้ว่าจะจากลากันไป แต่สักวันก็ต้องเจอกันอีก
.
.
.
หลังจากเดินทางออกมาจากหมู่บ้านไร้นามได้ 1 ชั่วยาม ก็พบกับสะพาน
“หลังจากข้ามตรงนี้ไปก็จะเป็เขตของเมืองซีอันสินะ”
สะพานไม้ขนาดใหญ่ที่มีความทนทานและแข็งแรง เป็สะพานเชื่อมระหว่างเขตพื้นที่เมืองชิงอินกับเมืองซีอัน หากข้ามสะพานไม้นี้ไปก็จะเป็เขตเมืองซีอัน
“ข้างล่างเป็เหวลึก ตกลงไปก็คือไม่รอด สร้างขึ้นมาได้อย่างไรกันนะ”
หลังจากข้ามสะพานมาได้ไม่นาน เหยาเหยาก็พบกับสัตว์อสูรแมวลายเสือดักเส้นทางเดินเกวียน
แมวลายเสือ สัตว์อสูรระดับ 8 เป็สัตว์อสูรที่ชอบอยู่กันเป็กลุ่ม พวกมันเป็สัตว์อสูรดุร้ายและเ้าเล่ห์ จุดสังเกตของมันก็คือลำตัวของมันจะเป็ลายเสือ
นี่เป็ข้อมูลของแมวลายเสือ
การจะจัดการกับมันนั้นไม่ยากเลย เหยาเหยาเรียกดาบโค้งเขี้ยวดาบออกมาก่อนจะปลดปล่อยพลังิญญาประสานกับดาบและร่างกายเข้าด้วยกัน ถึงมันจะเป็สัตว์อสูรที่เหยาเหยาจัดการมันได้ง่าย แต่เธอก็ไม่อยากได้รับาเ็จากการถูกกรงเล็บของมัน
เหยาเหยาพุ่งกายเข้าใส่พวกมันทั้งกลุ่ม มันไม่รู้ตัวเลยว่าเหยาเหยามาถึงตัวพวกมันแล้ว เมื่อได้จังหวะที่เหมาะเหยาเหยาจึงใช้เพลงดาบจันทร์เสี้ยวที่ใช้ดาบฟาดฟันพร้อมกับหมุนตัว เป็การโจมตีเป็วงกว้างที่การโจมตีนั้นตัดขาดร่างของแมวลายเสือทุกตัว แล้วร่างที่ถูกตัดขาดก็มีเืกระเซ็นออกมาจนทำให้เปื้อนเสื้อผ้าสวยของเหยาเหยา กลิ่นคาวเืของมันทำให้เหยาเหยาแทบจะอ้วกออกมา แต่เธอไม่มีเวลาทำเช่นนั้น
“จะเดินทางไปด้วยสภาพเช่นนี้ไม่ได้ด้วยสิ เราต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียแล้ว”
…
