ศัตรู!
ซุนเฟยยังคงตีสีหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในหัวของเขากลับเต็มไปด้วยความคิดมากมาย
เขาจะต้องหาทางสลัดการตรึงของยอดฝีมือคนนี้ให้ได้
เมื่อคิดดังนี้ ซุนเฟยก็รีบเปลี่ยนเป็ 'โหมดมือสังหาร' ทันที ร่างของเขาก็กะพริบหายไปจากที่เดิมราวกับหลอมรวมเข้าไปในอากาศ ไม่หลงเหลือกลิ่นอายใดๆ ไว้
“เอ๋? น่าสนใจดีนี่ แต่แค่นี้คงสลัดการตรึงของข้าออกไม่ได้หรอกนะ?”
ในอากาศเกิดระลอกคลื่นออกมาเล็กน้อย ราวกับมีลมพัดผ่านพื้นผิวของทะเลสาบที่สงบนิ่ง ทันใดนั้นก็มีเสียงแปลกๆ ดังขึ้นมา
“ฮี่ๆ...าาแซมบอร์ด น่าเสียดายจริงๆ ที่ร่างของเ้าถูกพลังของข้าประทับตราเอาไว้ ไม่ว่าเ้าจะหลบไปที่ไหนข้าก็หาตัวเ้าเจอได้อย่างสบายๆ ไม่ว่าอย่างไร วันนี้! จะเป็วันตายของเ้า!…ฮี่ๆ! ตรงนี้สินะ…จับได้แล้ว!”
สีหน้าของซุนเฟยเริ่มเปลี่ยนไป
หลังจากที่เขาเปลี่ยนเป็ 'โหมดมือสังหาร' สัญชาตญาณการรับรู้อันตรายก็ยิ่งชัดเจนขึ้น ด้วยพลังของมือสังหารเลเวล 36 เขาสามารถใช้ทักษะของมือสังหารได้หลากหลายและมีหลายทักษะที่เหมาะแก่การหนี แต่เขาก็ต้องรู้สึกแปลกใจเมื่อค้นพบว่าตัวเองไม่สามารถหลบหนีจากศัตรูที่น่ากลัวด้านหลังได้ กลับกัน ร่างของเขาเหมือนถูกอะไรบางอย่างดึงกลับไป!
“ตายเสีย! าาแซมบอร์ด!”
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหูของซุนเฟย
ทันใดนั้นก็มีพลังมหาศาลตกลงมาจากฟากฟ้าใส่ร่างของซุนเฟยซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างของซุนเฟยถูกตรึงไว้อย่างแ่าจนไม่อาจหลบหนีไปได้ พลังมหาศาลที่ตกใส่ร่างของเขาคล้ายกับมีูเาย่อมๆ กำลังตกลงมาทับหัวของเขาจนแทบจะทำให้เขาคุกเข่าลงกับพื้น
“นี่มันไม่ใช่พลังของนักรบระดับดาวนี่? เ้าเป็ใครกันแน่?” ซุนเฟยตวาดอย่างโมโห
ในเมื่อถูกพบที่ซ่อนแล้ว ซุนเฟยก็ไม่จำเป็ต้องใช้ 'โหมดมือสังหาร' อีกต่อไป เขารีบเปลี่ยนเป็ 'โหมดคนเถื่อน' ที่มีเลเวลสูงที่สุดในบรรดาเจ็ดอาชีพ กล้ามเนื้อบนร่างเริ่มขยาย เสียงะโอย่างเกรี้ยวกราดดังขึ้นพร้อมกับร่างที่ค่อยๆ ยืนขึ้นมา
“คนตายไม่จำเป็ต้องรู้อะไรมาก!”
เสียงเ็าลอยมาจากท้องฟ้า พร้อมกับคลื่นพลังที่แหลมคมประหนึ่งดาบในมือของพระเ้าแทงลงมาที่หัวของซุนเฟย
ร่างกายของซุนเฟยถูกพลังที่มองไม่เห็นตรึงร่างไว้ ตอนนี้เขาไม่อาจขยับได้แม้แต่ปลายนิ้วก้อย
รูม่านตาของซุนเฟยหดลง สมองพลันว่างเปล่า
ั้แ่ที่ทะลุมิติมายังโลก Diablo นี่เป็ครั้งแรกที่ซุนเฟยรู้สึกว่าความตายอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม
นี่คือความตายที่แท้จริง
เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาเขาได้สร้างปรากฏการณ์ที่น่าเหลือเชื่อออกมาท่ามกลางสายตาของผู้คนจากอาณาจักรทั้งสองร้อยห้าสิบอาณาจักร ใน่เวลาที่เขาพอใจมากที่สุด ความตายกลับมาเยือนแบบไม่คาดฝัน เื่แบบนี้มัน…
……
……
“หืม? คลื่นพลังนี้?”
ในขณะที่บุรุษร่างผอมที่สวมชุดคลุมสะอาดตากำลังเดินเล่นอยู่ในค่ายทหารบริวารอย่างเอื่อยเฉื่อย ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง ดวงตาที่อยู่ใต้ผ้าคลุมหัวพลันสว่างจ้าขึ้นมา ก่อนจะหันกลับไปมองยังทิศทางที่อยู่ห่างออกไปด้วยสีหน้าตื่นใ “ยอดฝีมือลงมือ? แล้วมันกำลังเล่นงานใครกัน? เดี๋ยวก่อน ทิศทางนั้นมัน…หรือว่าเป็?”
“เวรล่ะ!”
ฟิ้ว!!!
ท่ามกลางฝูงชนที่เดินไปมา ร่างของเขาก็หายไปจากที่เดิมโดยคนรอบข้างไม่ทันสังเกตเห็นว่า ก่อนหน้านี้ที่ตรงนั้นเคยมีร่างๆ หนึ่งยืนอยู่
……
……
“เจ็มม่า มาดูนี้หน่อยเร็ว งานเลี้ยงฉลองคืนนี้ข้าสวมชุดนี้แล้วดูดีไหม?”
ในเต็นท์ั์ที่อยู่ตรงกลางค่ายทหารเมืองแซมบอร์ด สาวงามในชุดกระโปรงยาวลูกไม้สีดําค่อยๆ ลูบชุดบนร่างของตัวเองอย่างอ่อนโยนแล้วหมุนไปมาจนกระโปรงพลิ้วไหว ชุดนี้เน้นขับเรือนร่างของนางให้โดดเด่น ส่วนสีดำจะเสริมให้ผิวขาวนวลของนางเปล่งประกายและสะดุดตามากขึ้น ตอนนี้นางดูไม่ต่างอะไรกับเทพธิดาสาวที่ตกลงมาจาก์เลย
“แองเจล่า ไม่ว่าพี่จะสวมอะไรอเล็กซานเดอร์ก็ชอบทั้งนั้นแหละ!” เจ็มม่าสวมที่คาดผมที่ประดับด้วยอัญมณีสีฟ้าและเพชรสีเงินให้กับแองเจล่า จากนั้นก็หวีผมสีดำดุจน้ำหมึกของแองเจล่าอย่างนุ่มนวล
ทันใดนั้น...
“อ๊ะ…ความรู้สึกเจ็บหัวใจเมื่อครู่นี้มัน?” รอยยิ้มที่เปื้อมไปด้วยความสุขพลันแข็งค้าง ใบหน้าของแองเจล่าปรากฏร่องรอยความเ็ปออกมา “ทำไมเป็แบบนี้ไปได้? หรือว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับอเล็กซานเดอร์…”
ร่างของสาวน้อยลุกขึ้นยืนพรวดพราด ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความกังวลใจ
……
……
ในขณะที่ความตายกำลังเข้าครอบงำซุนเฟย
อย่าว่าแต่จะหลบหนีหรือโจมตีสวนกลับไปเลย แค่กระดิกนิ้วสักนิ้วซุนเฟยก็ยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ
เหนือหัว คลื่นดาบสังหารที่ฟันลงมาปิดทางรอดของซุนเฟยทั้งหมด
“อ๊าก!!! อยากสังหารข้าก็ต้องถามนรกเสียก่อนว่าจะเอาข้าไปไหม!” ซุนเฟยตวาดลั่น วินาทีนั้นเขาได้ตัดสินใจทำบางสิ่งบางอย่าง
ฟิ้วๆๆ!
เสียงสั่นะเืแปลกๆ ดังขึ้น
พลังที่ตรึงร่างซุนเฟยไว้เริ่มปั่นป่วน ในที่สุดร่างของเขาก็ได้อิสรภาพกลับคืนมา
หนี!
นี่คือสิ่งแรกที่ซุนเฟยทำหลังจากที่ได้รับอิสรภาพกลับคืนมา
เป็เวลาเดียวกันกับที่แสงสว่างสีฟ้าขนาดใหญ่ได้ปรากฏขึ้นมาท่ามกลางพื้นที่ว่าง แสงสว่างนี้บิดเบี้ยวไปมาราวกับว่ากำลังมีอะไรบางอย่างพยายามจะออกมา
“โฮก! ไอ้พวกมนุษย์โง่ เ้ากำลังมองหาบาอัลอยู่ใช่ไหม?”
ในแสงสว่างสีฟ้าครามมีแขนสองข้างขนาดั์ยืดออกมาจากด้านใน พลังที่ไม่ได้มาจากโลกนี้ก็คว้าจับคลื่นพลังที่กำลังตกลงมาจากฟากฟ้า
ตูม!
แขนทั้งสองข้างของอสูรตัวนั้นะเิเป็ชิ้นๆ เืที่มีกลิ่นแปลกๆ และฤทธิ์กัดกร่อนก็ร่วงลงสู่พื้น
“โฮก!!! ไอ้พวกมนุษย์สมควรตาย เ้ากล้าทำร้ายดูเรียลผู้ยิ่งใหญ่อย่างข้าาเ็เชียวหรือ? เ้าไม่ตายดีแน่!”
เงาร่างของสัตว์อสูรที่กำลังคลุ้มคลั่งวิ่งออกมาจากกลุ่มแสงสว่างสีฟ้า ร่างของมันมีขนาดเท่าูเาย่อมๆ สูงประมาณหนึ่งร้อยเมตร ิัของมันหยาบกระด้างเป็สีแดง รูปลักษณ์ภายนอกของมันดูเหมือนหนอนตัวอวบอ้วน ขาหน้าของมันแข็งแรงและแหลมคมดูคล้ายกับหอกสองเล่มก็ไม่ปาน ส่วนท่อนล่างของมันมีแต่ไขมันและเท้าสั้นๆ ที่แหลมคมดุจมีดฝั่งละสี่ข้าง ซึ่งปักแน่นลงบนพื้นเพื่อรองรับน้ำหนักของร่างกายทั้งหมด แค่ส่วนหัวของมันเพียงอย่างเดียวก็กินพื้นที่ร่างท่อนบนไปถึงหนึ่งในสอง แถบกระดูกแหลมบนร่างกายของมันก็ดูน่าเกลียดน่ากลัว ในปากของมันเต็มไปด้วยฟันแหลมคมที่เรียงกันแน่นขนัด ปากกว้างจนสามารถกลืนูเาได้
ร่างอสูรที่น่ากลัววิ่งพรวดพราดออกมาจากกลุ่มแสงสว่างสีฟ้า พร้อมกับเสียงคำรามอย่างโมโห
นี่เป็่เวลาแห่งประวัติศาสตร์
ลาสต์บอสของแผนที่ที่สอง 'ลุกค์ โกลไลน์' หนึ่งในสี่าาอสูรแห่งนรก ฉายา 'าาแห่งความเ็ป' ดูเรียลได้ก้าวข้ามผ่านประตูมิติมายังโลกอาเซรอท!
ซุนเฟยได้เปิดใช้ทักษะ 'อัญเชิญ' หนึ่งในสามทักษะพระเ้าเพื่ออัญเชิญาาอสูรตนนี้ออกมา
“สัตว์อสูรอะไรกัน?”
ยอดฝีมือที่กำลังลอยอยู่บนอากาศพลันตื่นตระหนกหลังจากที่ได้เห็นตัวประหลาดนี้ ท่าทีสุขุมเ็าก่อนหน้านี้เลือนหายไปทันที สำหรับแผ่นดินอาเซรอทแล้ว การมีอยู่ของ 'าาแห่งความเ็ป' ดูเรียลนับว่าเป็สิ่งที่ไม่เคยมีใครพบเห็นมาก่อน
“ไอ้พวกมนุษย์สมควรตาย เ้ากล้าทำดูเรียลผู้ยิ่งใหญ่อย่างข้าาเ็!”
‘หนอนั์’ ตัวอ้วนตะคอกออกมาอย่างโมโห ขาหน้าด้านขวาของมันแตกเป็เสี่ยงๆ และมีเืไหลออกมาไม่ขาดสาย มันรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของพลังที่ทำร้ายตัวเองก่อนหน้านั้นแผ่ออกมาจากร่างที่อยู่กลางอากาศ เพียงเท่านี้มันก็รู้แล้วว่า เป้าหมายของมันเป็ใคร ปากที่เต็มไปด้วยเือ้าออกกว้างก่อนจะพ่นไอหนาวเย็นที่น่ากลัวออกมา…
นี่คือหนึ่งในไพ่ตายของ 'าาแห่งความเ็ป' ดูเรียล 'น้ำแข็งศักดิ์สิทธิ์'
“ไอ้หนอนชั้นต่ำ รนหาที่ตาย!”
ชายที่อยู่กลางอากาศถูกไอหนาวเย็นโจมตีจนได้รับาเ็พลันะโออกมาอย่างโมโห เขาใช้พลังเดียวกับที่เคยใช้กับซุนเฟยฟันลงมาด้านล่างอย่างรวดเร็ว 'าาแห่งความเ็ป' ถูกฟันเข้าที่หน้าอกจนเืที่มีฤทธิ์กัดกร่อนแปลกๆ พุ่งกระจายออกมาประหนึ่งฝนที่กำลังตกหนัก
ร่างของดูเรียลกรีดร้องก่อนจะลมลงกับพื้น หมอกเย็นๆ พ่นออกมาจากร่างของมัน
“ดูเรียลโดนกินไปเสียแล้ว สุดท้ายมันก็ไม่ใช่คู่มือของศัตรูลึกลับคนนี้!”
ซุนเฟยเห็นฉากนี้ก็รู้แล้วว่า 'าาแห่งความเ็ป' ไม่สามารถต้านทานยอดฝีมือคนนี้ได้นานมากกว่านี้แล้ว อันที่จริงซุนเฟยก็คาดการณ์ไว้แล้วว่าอาจจะต้องเป็แบบนี้ ก่อนหน้านี้ดูเรียลก็เคยถูกคนเถื่อนซุนเฟยที่เลเวลไม่ถึง 40 สังหารมาแล้วแบบง่ายดาย อย่างไรก็ไม่มีทางเป็คู่ต่อสู้ของยอดฝีมือคนนี้ได้
“ชิ เ้าบีบบังคับข้าให้ใช้วิธีนี้เองนะ!”
ซุนเฟยคิดในใจอย่างหมายมาด ก่อนจะใช้ทักษะ 'อัญเชิญ' อีกครั้ง ฉวยโอกาสที่ดูเรียลกำลังเข้าพัวพันกับนักฆ่ายอดฝีมือเปิดประตูมิติสีฟ้าขึ้นมาแล้วก้าวเข้าไป พริบตาเดียวประตูมิติที่อยู่กลางอากาศก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย…
หนี!
ในขณะที่ประตูมิติสีฟ้าหายไป เป็เวลาเดียวกันกับที่นักฆ่ายอดฝีมือได้สังหารดูเรียลพอดี หนึ่งในสี่าาอสูรนรกที่เลืองชื่อลือชาของโลก Diablo ถูกสังหารทิ้งอย่างง่ายดายราวกับเชือดคอหมู อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนักฆ่ายอดฝีมือั้แ่แรกแล้ว
“หืม...าาแซมบอร์ดไม่อยู่นี่แล้ว? เฮอะ ถูกพลังของข้าประทับตราไว้แล้วยังคิดว่าจะหนีรอดไปได้หรือ?”
ร่างที่ลอยอยู่กลางอากาศแสยะยิ้มเ็าออกมา เขาหลับตาแน่นก่อนจะค้นหากลิ่นอายพลังของตัวเองที่ติดอยู่ที่ร่างของซุนเฟย แต่ไม่ช้าสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป “แปลกจัง หายไป? กลิ่นอายมันหายไปแล้ว...เป็ไปได้อย่างไรกัน? นักรบระดับหกดาวเล็กๆ คนหนึ่งสามารถหลบหนีจากการค้นหาของข้าได้?”
นักฆ่ายอดฝีมือรู้สึกตกตะลึงจนพูดไม่ออก
ในขณะที่จะค้นหากลิ่นอายต่อ ฉับพลันก็มีพลังมหาศาลขุมหนึ่งกำลังทะยานเข้ามาจากที่ไกลๆ กลิ่นอายนี้แข็งแกร่งมาก และแข็งแกร่งมากกว่าเขาด้วย…
“หืม? กลิ่นอายนี้มัน…เป็ไปได้อย่างไรกัน คนคนนั้นน่าจะอยู่ทีู่เานี่ เวรเอ๊ย ทำไมเขาถึงมาเร็วขนาดนี้?”
ร่างที่ลอยอยู่กลางอากาศหน้าซีด เขาไม่สนใจที่จะค้นหาซุนเฟยต่อ นักฆ่ายอดฝีมือรีบทะยานหนีไปอย่างรวดเร็วประหนึ่งดาวตก เขาพยายามหนีออกจากูเามอร์โรให้เร็วที่สุด…
กลิ่นอายที่ทรงพลังจากด้านหลังก็ยังคงไล่ตามเขามาไม่ปล่อย ทำให้เขาต้องเบี่ยงเส้นทางหนีเข้าไปในูเามอร์โรแทน
------------------------------------------
