บทที่ 330 ลูกชายที่น่ารักของฉัน     ผู้ชายที่เดินลงมาจากชั้นสองนั้นสวมชุดดำทั้งตัว พัดสีขาวเสียบอยู่ที่สาบเสื้อของเขา จังหวะเท้าของเขาเบามาก พื้นหินที่เดินเหยียบอยู่ไม่มีเสียงเลยสักนิด รอยยิ้มมุมปากก็อ่อนโยนระคนขำขัน     ไม่มีใครรู้จักผู้ชายที่อยู่ตร...