เมื่อเจ้าอาวาสวัดก่วงเปยพูดเช่นนี้ ขุนนางใหญ่ทั้งหลายย่อมต้องออกจากที่นี่ไป แต่จวิ้นอีและหลี่ต้านกลับไม่ได้ออกไป พวกเขายังคงยืนอยู่ข้างซ้ายและขวา ไม่เกรงกลัวต่อลมพายุฝนที่ตกลงบนร่างของพวกเขา กู้จวิ้นเฉินคุกเข่าอยู่ที่นั่นนานเท่าใด พวกเขาก็ยืนอยู่...