หลัวหลิงเป็เด็กกำพร้า เขามีดวงตาลักษณะพิเศษั้แ่เกิด ถึงแม้จะมีตาสีดำแต่เขาไม่มีั์ตา!
เพราะดวงตาที่มีลักษณะพิเศษแบบนี้ทำให้เขามองอะไรไม่เห็นเลย เพราะดวงตาประหลาดคู่นี้ทำให้เขาถูกคนอื่นมองว่าเขาเป็ปีศาจและถูกรังเกียจ
แต่ตำหนักโยวิรับเลี้ยงเขาเอาไว้ และเป็การช่วยชีวิตเขาเช่นกัน!
หลังจากที่เขาฝึกเคล็ดวิชาแดนนรก หลัวหลิงก็มีพลังฝีมือที่สูงมาก ดวงตาของเขาเองก็เหมือนได้รับผลพลอยได้จากเคล็ดวิชาแดนนรกด้วย เขากลับมามองเห็นได้ชัดขึ้น แต่ดวงตาของเขาก็ยังเป็ดวงตาของพลังชั่วร้ายอยู่ ซึ่งทำให้มันกลายเป็สีม่วงเข้ม
ดังนั้น ดวงตาของเขาถึงได้มีพลังชั่วร้ายที่รุนแรงมาก ซึ่งคนปกติทั่วไปไม่มีใครกล้าสบตาด้วย
เขาสังหารคนที่เคยหัวเราะเยาะเย้ยเขาทั้งหมด แล้วดูดเืของพวกเขาจนแห้งเพื่อนำมาฝึกเคล็ดวิชาแดนนรก ั้แ่นั้นเป็ต้นมาเขาก็เริ่มเข้าสู่วิถีมารอย่างเต็มตัว ฆ่าคนไม่เลือก และได้ฝึกเคล็ดวิชาแดนนรกไปจนถึงระดับที่สูงมากด้วย
พลังความชั่วร้ายบนตัวของเขาเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วพลังชั่วร้ายในดวงตาของเขาก็ดุดันและร้ายมากขึ้นด้วยเช่นกัน!
เมื่อครู่ิอวี่เดินอยู่กลางอากาศได้อย่างว่องไว หลัวหลิงไม่อยากเสียเวลาเลยใช้วิชาะเืสยบทันที เขา้าให้พลังชั่วร้ายในดวงตาของเขาส่งไปถึงิอวี่ เพื่อให้อีกฝ่ายเคลื่อนที่ให้ช้าลงจะได้หนีไปไม่ได้
หลัวหลิงยิ้มแสยะ ต่อให้เป็ผู้กล้าขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่แปดระดับประสานเป็หนึ่งหากได้เห็นพลังะเืสยบที่น่ากลัวแบบนี้สภาพจิตใจก็ยังต้องแตกซ่าน ิอวี่เองก็ไม่มีข้อยกเว้นเช่นกัน!
แต่ในพริบตาเดียว ิอวี่กลับหันหลังมาแล้วสบตาเข้ากับดวงตาที่มีพลังชั่วร้ายสีม่วงเข้าพอดี
“ดวงตาเทพมรณะ!”
ิอวี่เปิดดวงตาเทพมรณะขึ้นมาทันที เกิดเสียงอื้ออึงขึ้นมารอบๆ จิตสำนึกของเขาพุ่งออกไปตรงหน้าราวกับสายน้ำไหล และพุ่งชนเข้ากับพลังชั่วร้ายจากดวงตาของหลัวหลิง
“ตู้ม!”
การปะทะของดวงตาทั้งสองดวงทำให้สภาพอากาศเกิดความโกลาหล ราวกับว่ามันกำลังจะะเิออก!
ดวงตาของิอวี่ดูจริงจัง เพราะเมื่อสบตากับหลัวหลิงแล้วดวงตาเทพมรณะของเขาไม่ได้เปรียบเลยแม้แต่นิดเดียว!
แต่ในสถานการณ์แบบนี้ หลัวหลิงกลับรู้สึกเหมือนว่าได้รับแรงะเื!
เขาฝึกเคล็ดวิชาแดนนรก ดวงตาของเขาจึงได้รับพลังชั่วร้ายมาเป็ระยะเวลาที่ยาวนาน สายตาของเขาน่ากลัวแค่ไหนตัวเขานั้นรู้ดี แต่ว่า ภายใต้ะเืสยบที่น่ากลัวของเขา ิอวี่กลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย!
เห็นได้ชัดว่า ดวงตาเทพมรณะของิอวี่นั้นมีความน่ากลัวเทียบเท่ากับะเืสยบของเขาเลย
“เ้า สมควรตาย”
หลัวหลิงปรับอารมณ์ของตัวเอง จุดแข็งที่เขาภาคภูมิใจที่สุดก็คือะเืสยบ แต่ิอวี่กลับยังยืนหยัดอยู่ได้อย่างสูสีกับเขา มันทำให้หลัวหลิงรู้สึกอึดอัดใจอย่างมาก
หอกิญญาแห่งความตายปลายตวัดออกไปอย่างรุนแรง หลัวหลิง้าสังหาริอวี่ให้ตาย
เมื่อััได้ถึงอันตรายถึงชีวิติอวี่ก็ไม่ออมแรงอีกต่อไป น้ำสีดำในบ่อศักดิ์สิทธิ์ของเขาพรั่งพรูขึ้นมาในหัว มันเดือดอย่างต่อเนื่อง ิอวี่กำลังรวบรวมพลังจิตทั้งหมดที่เขามี!
เขารวบรวมพลังจิตทั้งหมดไปไว้ที่มีดบินปี้ลั่ว มีดบินที่ราวกับกรงเล็บเหยี่ยวทั้งเก้าเล่ม พุ่งออกไปอย่างรุนแรงและปะทะเข้ากับหอกิญญาแห่งความตายอย่างบ้าคลั่ง
หลัวหลิงไล่ล่าอย่างดุเดือด ส่วนิอวี่ก็ทั้งวิ่งหนีไปด้านหน้าและทั้งควบคุมมีดบินปี้ลั่วเข้าต้านพลังการโจมตีของเขา
แรกเริ่มเดิมทีสีหน้าท่าทางของหลัวหลิงยังนิ่งอยู่ แต่หลังจากปะทะกันไปได้สักระยะเขาก็เริ่มหงุดหงิด
เขาใช้หอกที่แหลมคมตวัดมีดบินปี้ลั่วเล่มหนึ่งกระเด็นออกไป แต่มีดบินก็ยังลอยกลับมาตามติดเขาอยู่เหมือนเดิม มันทำให้เขาจำใจต้องทำการโจมตีอีกครั้ง
ในสายตาของเขา มีดบินปี้ลั่วอาจจะไม่ได้มีการโจมตีที่ร้ายกาจอะไร แต่มันจำกัดการลงมือของเขาอย่างมาก!
“หลีกไป”
หลัวหลิงใช้หอกปัดมีดบินปี้ลั่วอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้ มีดบินปี้ลั่วอีกเล่มกลับกำลังพุ่งแทงมาทางด้านหลังของเขา หลัวหลิงเอียงหัวหนี ถึงแม้จะไม่ได้รับาเ็อะไร แต่ว่า ... ใบหน้าของเขาก็ถูกมีดบาดจนมีรอยเื!
“เ้ากล้า ... ทำข้าาเ็อย่างนั้นหรือ”
หลัวหลิงจ้องิอวี่ที่กำลังวิ่งพุ่งไปด้านหน้า ก็ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ไม่มีใครทำให้เขาาเ็ได้ แต่ิอวี่ใช้ศาสตราวุธที่ประหลาดทำให้เขาาเ็ได้!
มันถือเป็การหยามเกียรติหลัวหลิงอย่างมาก! ิอวี่ล้ำเส้นของเขาแล้ว!
“วันนี้เ้าจะต้องตายอย่างอนาถแน่!”
หลัวหลิงยังคงใช้หอกของเขาปัดมีดบินปี้ลั่วออกอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับเดินลมปราณความชั่วร้ายจากดวงตาของเขาไปยังหอกิญญาแห่งความตายไม่หยุดเช่นกัน เพราะพลังงานเ่าั้ทำให้ตัวหอกิญญาแห่งความตายสั่นและพุ่งชนมีดบินปี้ลั่วจนกระเด็นไปไกลแล้วถึงได้ย้อนกลับมา
“แย่แล้ว”
ิอวี่ััได้ว่าพลังงานบนตัวหอกิญญาแห่งความตายนั้นเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง เขารู้สึกว่าพลังงานเ่าั้กำลังเล็งมาที่ตัวเขา ไม่ว่าจะเร่งความเร็วอย่างไรก็ไม่สามารถหนีการล็อคเป้าอย่างนั้นได้เลย
เห็นได้ชัดว่าหลัวหลิงกำลังสั่งสมกระบวนท่าสังหารอยู่!
กระบวนท่าสังหารนี้จะแข็งแกร่งมากแค่ไหนิอวี่คาดเดาไม่ได้เลย เขารู้แต่ว่าเขาจำเป็จะต้องต้านการโจมตีนี้เอาไว้ให้ได้ ไม่อย่างนั้นก็จะเท่ากับเขากำลังนั่งรอความตาย
หลังจากเกิดความคิดแบบนี้ขึ้นมาิอวี่ก็ตัดสินใจในทันที เขาใช้เท้าเหยียบเมฆาแล้วหมุนพลิกตัวกลับมาก่อนจะวิ่งผ่านหลัวหลิงไป เป้าหมายของเขาก็คือิหลง!
“หือ?”
เดิมิหลงกำลังพยายามตามิอวี่มา แต่ใครจะคิดว่าิอวี่กลับหันหลังมาแล้วพุ่งกลับมาหานาง
ิอวี่ยื่นมือขวาที่ราวกับเหล็กออกไปแล้วกระชากตัวิหลงมา ถึงแม้ิหลงจะมีพลังไม่น้อย แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าิอวี่นางกลับไม่สามารถต้านทานได้เลย
อีกทั้งิอวี่ก็พุ่งมาอย่างกะทันหันโดยที่ิหลงไม่มีเวลาตั้งตัวเลย ทำให้ิอวี่ล็อกคอของนางเอาไว้ได้!
ขอแค่นางขัดขืน แล้วิอวี่ออกแรงแค่นิดเดียว คอของนางก็จะหักทันที!
“ปล่อยเสี่ยวหลงนะ”
เ้าอ้วนปีศาจกินคนไล่ตามมา เขาะโลอยตัวขึ้นแล้วอ้าปากที่เปื้อนไปด้วยเื และแยกเขี้ยวอันแหลมคม ทั้งยังมีกลิ่นคาวเืคละคลุ้งออกมาจากปากที่แลบลิ้นยาวออกมา มันทำให้คนที่ได้พบเห็นรู้สึกว่าน่ากลัวมาก
ิอวี่แตะปลายเท้าของตัวเองอีกครั้งเพื่อใช้เท้าแตะเมฆา เขาลอยตัวออกไปด้านหน้าอีกครั้งเพื่อหลบเลี่ยงการไล่กัดของเ้าอ้วนปีศาจกินคน!
ถึงแม้จะเป็แค่การย้อนไปย้อนมา แต่ในมือของิอวี่กลับจับตัวของิหลงเอาไว้แน่น เขาเก็บมีดบินปี้ลั่วของเขากลับมาแล้วนำตัวของิหลงมาบังเอาไว้ด้านหน้า มือซ้ายของเขาจับคอของิหลงเอาไว้ มีดบินปี้ลั่วเองก็จ่อมาที่จุดตายทั้งหมดของิหลง
ขอแค่หลัวหลิงปล่อยพลังสังหารมา คนที่จะาเ็ก่อนก็คือิหลง!
“ว้าย! หลัวหลิง ... ช่วยข้าด้วย!”
สายตาของิหลงหวาดกลัวมาก เมื่อก่อนมีแต่นางที่ทำให้คนอื่นรู้สึกหวาดกลัว แต่คราวนี้กลับเป็ตัวนางเองที่รู้สึกหวาดกลัวกับความตาย ร่างกายของนางเอาแต่สั่นไม่หยุด
ถึงแม้นางจะไม่รู้ว่าในสถานการณ์แบบนี้นางควรทำอย่างไร แต่นางเชื่อว่าหลัวหลิงนั้นจะต้องมีทางออกแน่ เพราะหลัวหลิงเป็คนที่แข็งแกร่งที่สุดในคนรุ่นใหม่ของตำหนักโยวิ!
แต่สายตาของหลัวหลิงกลับเ็ามาก เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นะเืว่า “ิหลง เ้าทำงานผิดพลาด ตอนนี้เ้ามีโอกาสทำคุณไถ่โทษแล้ว อีกเดี๋ยวเ้ากับเขาก็จะได้ตายด้วยกันแล้ว”
เ้าอ้วนปีศาจกินคนที่อยู่ด้านข้างพูดขึ้นมาว่า “พี่ใหญ่ ิหลง ... เป็คนของตำหนักโยวินะ ทำไมต้องฆ่านางด้วย?”
เ้าอ้วนปีศาจกินคนชอบิหลงมาก พอเห็นิอวี่จับตัวของิหลงเอาไว้ก็รู้สึกเป็ห่วงมาก เขาเกลียดิอวี่อย่างมาก หากไม่เพราะเขาหาเื่จับิหลงเอาไว้ เ้าอ้วนปีศาจกินคนคงจับเขากินไปแล้ว!
“เหอะๆ ช้าเร็วพวกเ้าก็จะได้รู้ แต่บอกพวกเ้าเลยตอนนี้ก็ไม่เป็ไร”
ภายใต้หน้ากากที่หลัวหลิงสวมอยู่เขายิ้มอย่างเืเย็นแล้วพูดว่า “ภารกิจพิชิตกระบี่หวงฉวนในครั้งนี้เป็การทดสอบของพวกเรา แต่คนที่จะได้กระบี่หวงฉวนไปมีได้แค่คนเดียว และคนๆ นั้นคือข้า!”
เ้าอ้วนปีศาจกินคนตะลึงไป เขาเดินอยู่บนก้อนหินด้านข้างแล้วถามว่า “หลิงหลัว เ้าพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร?”
“บททดสอบการชิงกระบี่หวงฉวน เป้าหมายที่แท้จริงคือ ใครก็ตามที่ได้กระบี่หวงฉวนไปให้ท่านพ่อได้คนนั้นก็จะได้รับรางวัลมากที่สุด และรางวัลที่ท่านพ่อมอบให้นั้นจะสามารถไปถึงระดับผนึกขั้ว!”
“พัฒนาผู้กล้าสามคนมิสู้พัฒนาผู้กล้าเพียงคนเดียว กำลังรบของคนๆ เดียว สามารถสู้กับคนสามคน ห้าคน หรือแม้กระทั่งสิบคนได้! ดังนั้น บททดสอบการชิงกระบี่หวงฉวน มันก็คือบททดสอบการคัดออก เพื่อให้เหลือคนที่โดดเด่นที่สุดของตำหนักโยวิเพียงคนเดียว ซึ่งคนๆ นั้นก็คือข้า”
ิหลงที่ถูกิอวี่ล็อคคอเอาไว้นั้นตะลึงตาโตมาก นางส่ายหน้าอย่างต่อเนื่องแล้วพูดเสียงหลงว่า “เป็ไปไม่ได้! ท่านพ่อไม่มีทางทำแบบนั้น! หลัวหลิง เ้าหลอกพวกเรา! เ้าก็แค่อยากได้ทุกอย่างเอาไว้เพียงคนเดียว ถึงได้หาข้ออ้างมาพูดมากมายขนาดนี้ จะต้องเป็อย่างนี้แน่!”
“อยู่ตำหนักโยวิ แต่กลับไม่เข้าใจกฎผู้อ่อนแอถูกผู้แข็งแกร่งกว่ากลืนกิน ปัญญาอ่อน ช่างไม่รู้ความ”
น้ำเสียงของหลัวหลิงเต็มไปด้วยความประชดประชัน “ท่านพ่อเก็บพวกเราสามคนมาเลี้ยง เป้าหมายที่แท้จริงก็อยากจะดูว่าใครมีพร์มากที่สุด ใครมีความสามารถมากที่สุดเขาก็จะเก็บคนนั้นเอาไว้เลี้ยง ส่วนอีกสองคนที่เหลือก็จะกลายเป็แค่เหยื่อเท่านั้น เืในกายของพวกเ้าก็จะถูกข้าดูดซับมาทั้งหมด ถึงเวลานั้น ความสามารถของข้าก็จะเป็การหลอมรวมความสามารถของทั้งสามคน และยังเหนือไปกว่านั้นด้วย!”
“อีกอย่าง เื่นี้ท่านพ่อบอกข้าเอาไว้ก่อนแล้ว ไม่อย่างนั้นเ้าคิดว่าทำไมท่านพ่อถึงไม่มาชิงกระบี่หวงฉวนด้วยตัวเองล่ะ?”
ิหลงอึ้งไป ตอนนี้เหมือนนางจะรู้แล้วว่าท่านพ่อไม่ได้ไปไล่ล่าอสูรระดับสิบหรอก เขาแค่กำลังรอผลอยู่เท่านั้นเอง!
เ้าอ้วนปีศาจกินคนตะลึงมาก เขาคิดไม่ถึงเลยว่าหลัวหลิงจะกล้าหาโอกาสที่เข้ามาในโพรงมรณะสังหารพวกเขาสองคนทิ้ง!
ทุกคนเข้าใจว่าเ้าอ้วนเป็ปีศาจกินคนที่โเี้ แต่จิตใจของหลัวหลิงนั้นโเี้ยิ่งกว่า จิตใจของเขาได้ถูกตำหนักโยวิกัดกินไปจนมืดบอดหมดแล้ว!
เขาไม่ได้สนใจสายใยความผูกพันอีกเลย เขาไม่นับญาติกับใคร เพื่อผลประโยชน์ของตัวเองเขากล้าที่จะเล่นงานคนๆ นั้น!
ในสายตาของหลัวหลิง ิหลงกับิอวี่จะต้องเป็ศพเท่านั้น
“ิญญาแห่งความตาย ดับสังหาร!”
ทันใดนั้นเอง หลัวหลิงก็แทงหอกิญญาแห่งความตายออกมา พลังงานสีดำอมม่วงพุ่งออกมาเป็ัตัวหนึ่งอย่างบ้าคลั่งและร้องคำรามเสียง พุ่งโจมตีมายังิอวี่!
ในใจของิอวี่รู้สึกหนักอึ้ง เดิมเขาคิดจะจับิหลงเป็ตัวประกัน เมื่อเขาถึงถ้ำเมื่อไหร่ค่อยปล่อยิหลงไป แต่ใครจะคิดว่าหลัวหลิงกลับบอกแผนการร้ายของตำหนักโยวิออกมา!
จากนั้นเขาก็พุ่งแทงหอกิญญาแห่งความตายออกมาโดยไม่พูดอะไรอีก!
ิอวี่ไม่มีเวลาคิดอะไรมาก เขาเดินลมปราณทั้งหมดที่มีมาที่แขนขวา มันเป็ลมปราณที่มาจากชีพจรสี่สิบแปดสายและซัดมันออกไปอย่างรุนแรง