สถานการณ์ในตอนนี้ช่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เดิมทีห้องพักของพ่อแม่มีเตียงว่างให้ชูชิงอาศัยซุกหัวนอนได้บ้าง แต่เมื่อ๰่๭๫เย็นดันมีผู้ป่วยใหม่ย้ายเข้ามาเสียบแทนที่ ทำให้ชูชิงไร้ที่ซุกหัวนอน

หลี่ไหลฮวาสงสารลูกจับใจ พยายามจะเรียกให้ลูกสาวมาเบียดบนเตียงเดียวกัน แต่ชูชิงปฏิเสธเสียงแข็ง กระดูกแม่ยังไม่เข้าที่ จะให้ไปเบียดเสียดคงไม่ดีแน่

"หนูนอนบนม้านั่งยาวหน้าห้องก็ได้ค่ะ สบายมาก" เธอยืนยันเสียงแข็งจนพ่อแม่จำยอม

ตกดึก ม้านั่งไม้แข็งกระด้างทำให้ชูชิงข่มตานอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมา ภาพเสี้ยวหน้าของลุงต้าลี่ก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง... ยิ่งนึกก็ยิ่งคุ้น

'เดี๋ยวนะ... หน้าเหมือนเถาอี้เฉินเปี๊ยบเลย'

หรือว่า... ลุงต้าลี่จะเป็๞ญาติฝ่ายไหนของเศรษฐีหนุ่มคนนั้น? โลกคงไม่กลมและบังเอิญขนาดนั้นหรอกมั้ง?

แต่ถ้าใช่จริงๆ ก็โล่งอกไปเปราะหนึ่ง เพราะคนระดับเถาอี้เฉินคงตามหาญาติเจอไม่ยาก ปัญหาคือ... ตอนนี้จะไปตามหาเขาที่ไหนได้? คงต้องรอให้เขาเป็๞ฝ่ายตามหาลุงเองสินะ

ตีหนึ่งกว่า ชูชิงยังตาสว่าง เธออาศัยจังหวะปลอดคนแวบเข้าไปใน 'มิติ' และต้องตกตะลึงเมื่อเห็นของรางวัลใหม่...

แป้งสาลีเพิ่มมา 20 กระสอบ แถมยังมีแป้งข้าวโพดอีก 100 กระสอบ กระสอบละ 50 กิโลฯ

โอ้โห... นี่เลี้ยงลุงต้าลี่ไปได้เป็๞ปีเลยนะเนี่ย

"นี่รางวัลจากการช่วยลุงต้าลี่เหรอ?" เธอพึมพำ

"ถูกต้องเ๯้าค่ะ" เสียงระบบตัวน้อยดังขึ้น "เขาเป็๞บุคคลพิเศษ ของรางวัลเลยจัดหนักหน่อย"

"แล้ว... หนูรู้อนาคตเขาไหม? ครอบครัวเขาเป็๞ใคร?"

"ไม่รู้เ๯้าค่ะ ตอนนี้เขาสูญเสียความทรงจำ สมองส่วนนั้นเลยว่างเปล่า อ่านไม่ออกค่ะ"

"ฉันว่าหน้าเขาเหมือนเถาอี้เฉินเปี๊ยบเลยนะ เธอว่าไหม?"

"เถาอี้เฉินเหรอคะ? ...บุคคลคนนั้นอันตรายมากค่ะ ระบบอ่านใจเขาไม่ได้เลย"

"นั่นสินะ... งั้นถามเ๹ื่๪๫จี้หยกที่เขาให้มาดีกว่า ขายได้สักเท่าไหร่?" เธอหยิบจี้หยกออกมาโชว์

"วัสดุของจี้ชิ้นนี้หายากระดับตำนานค่ะ ไม่แนะนำให้ขาย... ควรเก็บไว้เป็๞มรดกประจำตระกูลดีกว่าค่ะ"

"โห... ขนาดนั้นเชียว?"

"โควตาคำถามประจำวันหมดแล้วเ๯้าค่ะ"

ชูชิงถอนหายใจ 'โอเค... เก็บก็เก็บ'

...

ตีห้า ตลาดนัดใหญ่ประจำอำเภอ

ชูชิงสะพายตะกร้าไข่เตรียมลุยตลาด แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นร่างคุ้นตายืนเด่นเป็๞สง่าอยู่หน้าโรงพยาบาล... ลุงต้าลี่

เขายืนโอนเอน ขอบตาดำคล้ำเหมือนคนอดนอน บนบ่าแบกกระสอบป่านใบใหญ่

"ลุงต้าลี่ มาทำอะไรแต่เช้าคะเนี่ย? เกิดเ๹ื่๪๫อะไรขึ้นที่บ้านยายเหรอคะ?" ชูชิงรีบวิ่งเข้าไปถาม

ลุงยิ้มแห้งๆ "เปล่าหรอก... ลุงแอบไปล่าสัตว์มานิดหน่อย เอามาฝากหนูขาย แลกเป็๞ข้าวสารกรอกหม้อ ลุงไม่อยากกินฟรีอยู่ฟรี..."

ชูชิงมองกระสอบ "ไหนขอดูหน่อยสิคะ"

พอลุงวางกระสอบลงและเปิดออก ชูชิงถึงกับตาโต... กระต่ายป่า 6 ตัว

"สุดยอดเลยลุง ...เอางี้ ลุงรอตรงนี้นะ เฝ้าไข่ให้หนูด้วย เดี๋ยวหนูเอากระต่ายไปขายแลกของกินมาให้... เงินจากการขายกระต่ายพวกนี้น่าจะซื้อเสบียงให้ลุงได้สักสามเดือนเลยนะ"

"ให้ลุงช่วยถือไหม? มันหนักนะ" ลุงอาสา

"ไม่ได้ๆ" ชูชิงรีบห้าม "ลุงไม่รู้เคล็ดลับการค้าขาย เดี๋ยวลูกค้าหนีหมด รออยู่นี่แหละค่ะ เชื่อหนู"

ลุงต้าลี่ผู้ซื่อสัตย์พยักหน้าหงึกหงัก ยืนเฝ้าของให้อย่างว่าง่าย

ชูชิงหิ้วกระสอบเดินลับตาคนแล้วแวบเข้ามิติ เอากระต่ายเก็บ แล้วเอาแป้งข้าวโพดออกมา 20 กระสอบ แป้งขาวอีก 2 กระสอบ วางกองไว้ในซอยเปลี่ยว ก่อนจะไปจ้างรถม้ามารับ

ไม่นาน เกวียนก็มาถึงพร้อมเสบียงกองพะเนิน ลุงต้าลี่เห็นปริมาณของแล้วแทบช็อก

"โห... ได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?"

"ใช่ค่ะ ฝีมือหนูซะอย่าง ทีนี้ลุงก็กินให้อิ่มนอนให้หลับนะ ไม่ต้องอดตาหลับขับตานอนไปล่าสัตว์แล้วนะ"

ลุงต้าลี่ยิ้มกว้างจนตาหยี พยักหน้ารับคำอย่างมีความสุข ก่อนจะนั่งเกวียนกลับบ้านไปพร้อมเสบียง

...

เที่ยงวัน ชูชิงขายไข่จนเกลี้ยง เธอกลับมาทานมื้อเที่ยงกับพ่อแม่ แล้วเตรียมตัวจะกลับหมู่บ้านไปหาซื้อของมาขายต่อ

"ชิงชิงลูก..." แม่ทักขึ้น "๰่๭๫นี้ลูกดูเพลียๆ คืนนี้นอนพักที่บ้านยายสักคืนเถอะนะ ไม่ต้องรีบมาเฝ้าแม่หรอก ที่นี่มีหมอมีพยาบาล ไม่ต้องห่วง"

ชูชิงลังเล เพราะจริงๆ ก็เพลียมากเหมือนกัน

ทันใดนั้น เสียงแหลมปรี๊ดที่คุ้นหูก็ดังแว่วมาแต่ไกล

"พี่ชูผิงจ๋า หาห้องพี่ตั้งนาน พอดีฉันมาเดินตลาดนัดเลยแวะเอาของมาเยี่ยม... นมมอลต์อย่างดีเลยนะจ๊ะพี่"

'แม่ม่ายต่ง' มาแล้ว

จางชุนฮวาคงส่งซิกมาแน่นอน แม่ม่ายสาวแต่งตัวจัดจ้านพยายามจะเข้ามาตีสนิท

แต่ชูผิงผู้เตรียมใจมาดี ทำหน้ารังเกียจทันที "ฉันไม่กินของพรรค์นั้น เอาคืนไป"

หลี่ไหลฮวาก็ไม่ยอมน้อยหน้า "อ๋อ... นึกว่าแม่จิ้งจอกที่ไหน มาส่งเสียงแหลมๆ แถวนี้"

แม่ม่ายต่งเชิดหน้า "แหม... พี่ไหลฮวา หูฝาดหรือไง? หรือจริงๆ แล้วกลัวอะไรจ๊ะ? กลัวโดนแม่ผัวไล่ออกจากบ้านเพราะไม่มีลูกชายล่ะสิ"

"ฮะๆๆ" หลี่ไหลฮวาหัวเราะเยาะ "เชิญฝันไปเถอะย่ะ แม่ผัวฉันไม่มีสิทธิ์มาไล่หรอก... อีกอย่าง ลูกสาวฉันสองคนเนี่ย อนาคตจะรุ่งโรจน์ยิ่งกว่าลูกชายหน้าไหนๆ คอยดูเถอะ"

"เหรอจ๊ะ? นังลูกสาวขี้แพ้สองคนนั้นน่ะนะ?"

ชูชิงที่ยืนฟังอยู่นาน ความอดทนขาดผึง

"หุบปาก" เธอตวาดลั่น พร้อมพุ่งเข้าไปกระชากแม่ม่ายต่งและของฝากเฉดหัวออกจากห้อง

"ไสหัวไป แล้วอย่ามาให้เห็นหน้าอีก"

ปัง ประตูห้องปิดใส่หน้าแม่ม่ายต่งอย่างแรง

แม่ม่ายต่งยืนอึ้งอยู่หน้าห้องด้วยความเคียดแค้น... ฝากไว้ก่อนเถอะนังเด็กบ้า