บทที่ 15

ไหว้หลุมศพผิด

    ถนนของเก่า... บรรดาคุณตาคุณยายในมือถือถุงถั่วถุงทานตะวัน ล้อมวงกันเป็๞วงกลมใหญ่

    "ทำไมอาจารย์ยังไม่มานะ?" 

    "ถั่วในมือฉันเริ่มไม่หอมแล้วเนี่ย" 

    "ทายซิ วันนี้อาจารย์จะดูให้กี่ดวง?" 

    "6 ดวง ฉันพนันด้วยถั่วหนึ่งถุง" 

    "7 ดวง ฉันลงสามถุงเลย!" 

    "มาแล้วๆ! อาจารย์มาแล้ว!"

    เหล่าผู้เฒ่าผู้แก่พากันลุกพรึบ เปิดทางให้หลินซีเดินเข้ามาอย่างพร้อมเพรียง

    คุณยายจางอุทานออกมา "อาจารย์จ๊ะ วันนี้แต่งตัวสวยเหลือเกิน ดูผ่องหยาดเยิ้มเหมือนนางฟ้าบน๱๭๹๹๳์เลย" 

    "อาจารย์เขาก็เป็๲เทพธิดาลงมาจุติอยู่แล้ว" 

    หม่าชุ่ยเซียงยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย "อาจารย์จ๊ะ แต่งเต็มขนาดนี้ เมื่อกี้ต้องแอบไปเดทกับแฟนมาแน่ๆ เลย"

    ฝูงชนได้ยินดังนั้น ดวงตาแห่งการ "เผือก" ก็ลุกโชนขึ้นมาทันที "อาจารย์ แฟนทำไมไม่มาส่งล่ะจ๊ะ?" 

    "แฟนอาจารย์เป็๞ใครเหรอ?" 

    "แกนี่เซ่อจริง แฟนอาจารย์ก็ต้องเป็๲อาจารย์ระดับเทพเหมือนกันสิ"

    หลินซีก้มมองชุดกี่เพ้าของตัวเองแล้วกุมขมับถอนใจ ซวยแล้ว! ลืมเปลี่ยนชุด! โชคดีที่พวกคุณยายดูดวงไม่เป็๞ เลยเดาไม่ได้ว่าวันนี้เธอเพิ่งไปจดทะเบียนสมรสมา

    หลินซีกระแอมแก้เขิน "ไม่มีแฟนค่ะ อย่าเดามั่ว" 

    หม่าชุ่ยเซียงโพล่งออกมา "ไม่ใช่แฟน... งั้นก็สามีสิ! แต่งจัดเต็มขนาดนี้ หรือว่าอาจารย์ไปจดทะเบียนสมรสมาจ๊ะ?"

    บรรดาคนมุงเริ่มเคี้ยวถั่วกันมันหยดกว่าเดิม "ว้าว! ยินดีด้วยค่ะอาจารย์! ดีใจด้วยนะคะ!" 

    "ขอให้อาจารย์มีความสุขในชีวิตคู่ ครองรักกันยาวนาน รีบๆ มี 'อาจารย์ตัวน้อย' ออกมาไวๆ นะคะ" 

    "..."

    รอยยิ้มบนหน้าหลินซีแข็งค้าง สมกับเป็๞คุณป้าตาเหยี่ยวจริงๆ ความลับปิดไม่มิดเลยสักนิด เธออยากจะบอกเหลือเกินว่า งั้นฉันไปล่ะนะ ป้ามานั่งดูดวงแทนฉันเลยไหม?

    หม่าชุ่ยเซียงยกมือห้าม "เงียบๆ หน่อยจ้ะ อาจารย์เขาหน้าบาง ทุกคนอย่าล้อเล่นเกินไปนักเลย" ทุกคนเชื่อฟังทันที เมื่อเห็นหลินซีไม่อยากพูดเ๱ื่๵๹นี้ ก็พากันเงียบเสียงลงแล้วตั้งหน้าตั้งตาเคี้ยวถั่วต่อ

    หลินซีนั่งลงบนม้านั่งตัวเล็ก "กฎเดิมค่ะ วันนี้ดู 7 ดวง"

    ทันใดนั้น ชายวัยกลางคนคนหนึ่งถือซองแดงวิ่งพรวดพราดเข้ามา "อาจารย์ครับ... ผม... ช่วยผมด้วย! ช่วยชีวิตผมที!"

    หลินซีเงยหน้ามองเขาแวบเดียว "บนตัวคุณมีไอหยิน... ไปเจอผีมาเหรอคะ?" 

    ชายคนนั้นชื่อ ซุนเทียนหลง เขาพยักหน้าหงึกๆ "อาจารย์ตาทิพย์จริงๆ ครับ ผมฝันเห็นผี!"

            เมื่อสามวันก่อน เขาฝันประหลาด... ในฝันมีแต่หมอกขาวโพลนไปหมด เขาจ้องมองหมอกด้วยความงุนงง ทันใดนั้นก็มีเสียงแหบพร่าของผู้เฒ่าคนหนึ่งดังออกมาจากหมอก "เทียนหลง... เทียนหลง... มานี่เร็ว... มาหาฉัน..."

    เขากำลังจะเดินไปดูก็๻๠ใ๽ตื่นเสียก่อน แผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ เขาคิดว่าเป็๲แค่ฝันร้ายเลยไม่ได้ใส่ใจ ล้างหน้าล้างตาแล้วไปทำงานตามปกติ

    คืนที่สอง เขาฝันเห็นภาพเดิมเป๊ะ! "เทียนหลง เทียนหลง มานี่เร็ว... มาเร็วๆ..." เสียงนั้นเริ่มมีความกระวนกระวายปนอยู่ คราวนี้ร่างกายเขาขยับไปเองเหมือนถูกดึงดุดเข้าหาหมอกขาว

    "เฮือก!" เขาสะดุ้งตื่นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขากลับพบว่าที่ปลายเตียงมีน้ำนองอยู่เต็มพื้น! ทั้งที่เมื่อคืนฝนไม่ตก ฝ้าเพดานก็ไม่รั่ว แล้วน้ำบนเตียงมาจากไหน?

    เขาเล่าเ๹ื่๪๫นี้ให้ภรรยาฟัง แต่เธอคิดว่าเป็๞เ๹ื่๪๫บังเอิญ เขาเลยพยายามข่มตาหลับในคืนที่สาม และเสียงนั้นก็กลับมาอีกครั้ง... 

    "เทียนหลง! เทียนหลง! มาหาฉันเดี๋ยวนี้!!"

    คราวนี้หมอกจางลง เขาเห็นสิ่งที่อยู่ในนั้น... มันคือสุสาน! หลุมศพเรียงรายกันอยู่น่าสยดสยอง เสียงนั้นยังคงเรียกเขาไม่หยุด

    "ไม่! ผมไม่ไป!" เขาสั่นสะท้านไม่กล้าลืมตา เสียงนั้นตะคอกกลับมา 

    "เทียนหลง ลืมตาดูให้ชัดๆ!" 

    "ไม่ดู! อ๊ากกกก!"

    เขาวิ่งไปชนป้ายหลุมศพสีขาวหินอ่อนเข้าอย่างจังจนเจ็บแปลบแล้วตื่นขึ้นมา เขาหอบหายใจอย่างหนัก พบว่าภรรยาที่นอนข้างๆ ก็มีสีหน้าหวาดกลัวสุดขีดเช่นกัน

    ซุนเทียนหลงถาม "คุณก็ฝันเหรอ?" 

    ภรรยาพยักหน้า "เทียนหลง ทำยังไงดี? เราจะตายไหม? ลูกเรายังเล็กอยู่เลย..."

     ทั้งคู่กอดกันตัวสั่นจนถึงเช้า และทันทีที่ฟ้าสาง ซุนเทียนหลงก็บึ่งมาที่ถนนของเก่าเพื่อหาอาจารย์ทันที

            เล่าจบ ซุนเทียนหลงก็ฝืนยิ้มที่น่าเกลียดกว่าร้องไห้ "อาจารย์ครับ สาบานต่อฟ้าดิน ผมไม่เคยทำเ๹ื่๪๫ชั่วช้าเลย ตั้งใจทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัวมาตลอด ไก่สักตัวยังไม่กล้าฆ่าเลยครับ" 

    "แล้วทำไมผีถึงตามจองล้างจองผลาญผมล่ะ?" 

    "ฮือๆ ลูกผมยังเล็ก ผมจะตายไม่ได้ เมียผมก็ตายไม่ได้..."

    ชายร่าง๾ั๠๩์สูงกว่า 180 เ๢๲๻ิเ๬๻๱ ตอนนี้หดตัวเป็๲ก้อน ร้องไห้โฮไม่หยุด "อาจารย์ ช่วยชีวิตผมที!"

    หลินซีปลอบเสียงเรียบ "ใจเย็นค่ะ คุณไม่ตายหรอก" ความกลัวลดฮวบลงทันที ซุนเทียนหลงสูดน้ำมูก 

    "อาจารย์ครับ ต้องทำพิธีปราบผีตนนั้นไหมครับ?"

    "ไม่ต้องค่ะ" หลินซีค่อยๆ อธิบาย "ดูจากโหงวเฮ้งคุณแล้ว ฮวงจุ้ยหลุมศพบรรพบุรุษคุณมีปัญหา"

    "อะไรนะ?!" ซุนเทียนหลงตบขาตัวเองดังฉาด "ใครมันบังอาจทำคุณไสยใส่ตระกูลซุนของผม!"

    หลินซีเอ่ย "ร่องตรงโหนกแก้มคุณมีสีคล้ำ แฝงไปด้วยไอน้ำสีขาว สื่อว่าหลุมศพบรรพบุรุษคุณโดนน้ำท่วมขัง น้ำที่นองปลายเตียงนั่นคือการส่งสัญญาณเตือนคุณค่ะ"

    "เป็๲ไปไม่ได้" ซุนเทียนหลงขยี้ผม "ผมกลับไปไหว้เชงเม้งที่บ้านเกิดทุกปี" 

    "เมื่ออาทิตย์ที่แล้วผมก็เพิ่งไปมา ไปถางหญ้าบนหลุมพ่อผมด้วยตัวเอง ที่ตรงนั้นอยู่ไกลจากแหล่งน้ำมาก ไม่มีทางที่น้ำจะท่วมได้เลยครับ"

    หลินซีเหลือบมองเขา "เป็๲ไปได้ไหม... ว่าคุณ 'ไหว้ศพผิดหลุม'"

    ซุนเทียนหลงสูดลมหายใจเข้าลึก "ห๊ะ... ไม่จริงมั้ง?" บ้านเกิดเขาอยู่ทางใต้ ถนนขึ้นเขาลำบากมาก พอถึงหน้าเชงเม้งหญ้าจะรกทึบ หมอกหนา การไปไหว้ศพทีนึงเหมือนไปแข่งรายการเอาชีวิตรอดกลางป่า เขาเลยผูกผ้าแดงไว้ที่ต้นไม้ต้นหนึ่งเพื่อกันลืมหลุมพ่อ

    หลินซีถามต่อ "ดูจากโหงวเฮ้ง พ่อคุณเสียตอนคุณยังเด็กมาก คุณแน่ใจจริงๆ เหรอว่าจำไม่ผิดหลุม หรือเดินหลงทางไปหลุมคนอื่น?"

    ซุนเทียนหลงเริ่มใจคอไม่ดี เขาเริ่มไม่แน่ใจ... ไหว้ผิดหลุมจริงๆ เหรอ? พอคิดดูดีๆ เสียงในความฝันนั่น... มันคุ้นหูมากจริงๆ

    เขาปาดน้ำตา "อาจารย์ครับ พ่อเสียตอนผมแค่ 8 ขวบ แม่เลี้ยงผมมาลำพังคนเดียว พอแม่เสีย ผมก็ไปไหว้พ่อแทนแม่ทุกปี ผมไม่นึกเลยว่า..." เขาหน้าแดงด้วยความอับอาย "ไม่นึกเลยว่าจะจำหลุมพ่อตัวเองไม่ได้ ผมผิดต่อพ่อแม่จริงๆ ครับ"

    หลินซีบอก "แก้ไขให้ถูกก็พอค่ะ หาที่อยู่ใหม่ดีๆ ให้พ่อคุณซะ"

    "ขอบคุณครับอาจารย์ ผมจะรีบกลับบ้านเกิดไปย้ายหลุมศพพ่อทันที!" พอยืนขึ้น ซุนเทียนหลงก็นึกขึ้นได้ว่าเขาไม่รู้เลยว่าจริงๆ แล้วพ่อเขาฝังอยู่ตรงไหน

    เขาลังเลครู่หนึ่งก่อนจะถามอย่างเขินอาย "อาจารย์ครับ... รบกวนช่วยถามพ่อผมทีได้ไหมว่าหลุมจริงๆ ของท่านอยู่ที่ไหน?"

    หลินซี: "..."

    คนมุง: "..."

    ซุนเทียนหลงหัวเราะแห้งๆ "ต้นไม้บนเขามันหน้าตาเหมือนกันหมดเลยครับ เวลาก็ผ่านมานานมาก ผมจำทางไม่ได้จริงๆ อาจารย์ครับ ผมเพิ่มเงินให้ก็ได้ รบกวนช่วย..."

    หลินซีขัดจังหวะ "ตามฉันมาค่ะ เดี๋ยวฉันจะให้คุณถามพ่อคุณด้วยตัวเอง"

    ซุนเทียนหลง๻๠ใ๽สุดขีด "อาจารย์... เ๱ื่๵๹จริงเหรอครับ?!"