เข้าอาทิตย์ที่สี่ที่โชนมาอยู่กับอาหลงที่นี่ ที่สุดแล้วอาหลงก็ต้องใจอ่อนให้เด็กมันอยู่ วันนัดถอดแผลเขาเลือกที่จะไปรับหมอมาที่บ้าน แทนที่จะพาโชนไปโรงพยาบาลเหมือนปกติ
“ขอผมอยู่กับพี่สักสองเดือนนะครับ แล้วผมจะกลับบ้านตัวเอง”
นี่คือคำขอร้องของมันที่ทำหน้าตาน่าสงสารเหมือนหมาโดนตีมา เขาก็เลยต้องยอม อาหลงยืนมองมันลูบหัวตัวเองหลังจากที่ถอดผ้าพันแผลออกแล้ว จะว่าไปเด็กนี่มันก็สูงอยู่นะ ร่างกายที่ค่อนข้างแตกต่างจากอายุ เพราะมันสูงร่างใหญ่ไหล่กว้างมีเนื้อหนังกำยำ อาหลงที่จ้องมองอยู่นานจนลืมไปว่าเด็กมันมองตอบนานแล้ว
“พี่มองผมนานแล้วนะ มีอะไรหรือเปล่า”
“อ้อ เปล่านี่แค่มองว่ามึงดูสุขภาพดีนะ”
“ก็ผมชอบออกกำลังกายนี่ครับก็เลยหุ่นดี”
“เดี๋ยวนะ ไหนมึงว่าจำอะไรไม่ได้ไง มึงโกหกกูเหรอ” โชนที่นิ่งเงียบไปหน้าเริ่มถอดสี บ่ายเบี่ยงว่า
“จู่ๆ ผมก็คิดแล้วพูดออกมานี่ไงครับ ผมจะโกหกพี่ทำไม”
ชายหนุ่มขี้โมโหเลยเงียบแล้วเดินไปนั่งเหมือนเดิม มองดูเด็กหนุ่มด้วยความระแวงขึ้นมา แต่ก็สลัดทุกอย่างออกจากหัวเพราะคิดว่าตัวเองคงจะคิดมากไป โชนที่นั่งฉีกยิ้มเหมือนลูกหมาประสาซื่อ อาหลงถึงกับส่ายหัว
“ความซื่อบื้อมึงแม่ง! บางทีก็ชนะทุกอย่างจริงๆ ด้วย”
“อ้าว ทำไมว่าผมซะงั้น”
เขาไม่ตอบปล่อยให้เด็กมันงง โชนที่นั่งเงียบมองจนเขาออกพ้นประตูไป รอยยิ้มที่ใสซื่อก็เริ่มเปลี่ยนไป
ความจริงผมเริ่มจำได้บ้างแล้วั้แ่พี่เขาเปิดทีวีให้ดู ผมเริ่มจำได้แล้วว่าพ่อบุญธรรมคือคนจีน และท่านก็รักผมมากๆ แต่หลายอย่างตอนนี้ที่ผมยังจำไม่ได้ก็คือเื่ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ผมยังจำมันไม่ได้ว่าใครทำร้าย ใครเอาผมมาทิ้งแถวนี้ แล้วเื่อะไรถึงทำกับผมแบบนี้ มันเลยทำให้ผมไม่สามารถเปิดเผยตัวเองได้ว่ายังมีชีวิตอยู่
“ขอโทษนะครับพี่หลงที่บอกว่าตัวเองยังจำไม่ได้ แต่ผมอยากอยู่ที่นี่กับพี่จริงๆ”
เสียงล้างจานในครัว ทำให้คุณชายขี้วีนอย่างอาหลงต้องลงมาดูว่าใครทำอะไร อาหลงที่ใส่แค่ผ้าขนหนูตัวเดียวเดินเข้ามาดู แล้วก็ไม่ได้ระวังเลยว่าตัวเองนั้นแต่งตัวล่อเหยื่อมากๆ เขาพิงขอบประตูยืนดูคนล้างจาน
“อ้าว พี่ตื่นไวจังครับ เพิ่งตีห้าเองนะ”
เสียงอันใสแจ๋วของเด็กหนุ่มพร้อมกับรอยยิ้มนั้นทำเอาเขานิ่งได้เหมือนกัน
“กูไม่ได้อยากตื่นจ้า แต่มึงทำให้กูตื่น”
“ผมเหรอ พี่ได้ยินเสียงผมล้างจานด้วยเหรอ”
อาหลงที่เริ่มหัวเสียกับความไม่ค่อยรู้เื่อะไรของมัน แล้วก็ชอบทำตาใสใส่ไม่รู้ไม่ชี้ตลอดเวลา
“กูหลับอยู่ เสียงนิดเดียวกูก็ได้ยิน”
ความขาวเนียนละเอียดของผิว กับรอยสักเท่ๆ ที่โชนเองก็ไม่รู้หรอกว่ามันหมายถึงอะไร รู้แค่ว่าพอมันมาอยู่บนผิวกายของอาหลงแล้วมันช่างดูดีเหลือเกิน ยิ่งเพิ่มความเท่และเซ็กซี่เข้าไปอีก ซึ่งเ้าตัวก็คงจะไม่รู้ว่าตัวเองนั้นน่ามองแค่ไหน
“เช็ดน้ำลายมึงเดี๋ยวนี้”
“ครับ?”
“มึงมองกูแบบนั้น ยังไง?”
“ก็พี่เล่นมาแค่ผ้าขนหนูตัวเดียว จะไม่ให้ผมมองได้ไง ขาวขนาดนั้น…”
เสียงเด็กมันพึมพำเบาๆ เพราะกลัวถูกเอ็ดอีก
“แล้วมึงล้างเสร็จหรือยัง ล้างเสร็จก็ขึ้นไปนอน ไอ้นี่พิลึกคน”
“ครับพี่ เดินดีๆ เดี๋ยวผ้าขนหนูหลุดนะครับ”
ความที่เริ่มสนิท และเริ่มกล้าที่จะต่อกรด้วย ที่สำคัญเด็กมันก็อยากที่จะแซวเื่ผ้าขนหนูจริงๆ
“ไม่เคยมีใครกล้าแซวกูเลยนะ มีมึงนี่แหละ”
สายตาที่เคยดุมากๆ แต่วันนี่ก็ลดลำแสงแห่งความดุลง
“ยินดีที่เป็คนแรกครับ”
“ไอ้เด็กบ้า กวนขึ้นเยอะเลยนะมึง อย่าเสียงดังให้กูต้องลงมารอบสองนะ”
“ครับผม”
โชนที่ดูเหมือนจะสนุกกับการหยอกเย้า ให้อีกคนโมโห มันรู้สึกว่าสนุกและก็มีความสุขแบบไม่เคยเป็มาก่อน
บางทีผมก็อดที่จะแกล้งพี่หลงไม่ได้ ความขี้เก๊ก ความหน้าเหวี่ยง วีนและโวยวายมันน่าจะเป็เอกลักษณ์ประจำตัวพี่เขาไปแล้ว แล้ววันไหนที่ไม่เห็นพี่หลงด่า ผมก็เองก็เหมือนจะนอนไม่หลับ เหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง เท่าที่ได้อยู่กับพี่เขามาสักระยะหนึ่ง ผมััได้ถึงความใจดีที่มีอยู่ลึกๆ สังเกตได้จากพี่ๆ ทั้งสามคนที่มาอยู่ด้วยทุกคนรักพี่หลงมาก
ความทรงจำของผมที่เริ่มจำได้บางเื่แล้ว แต่ก็ไม่ค่อยจะปะติดปะต่อมากนัก ความจริงแล้วผมอยากติดต่อไปหาพ่อบุญธรรมชาวจีนคนนั้นมากๆ แต่ด้วยความทรงจำที่มีต่อพ่อมันยังไม่ชัดเจนมากพอ ที่สำคัญผมก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองทำไมถึงโดนทำร้าย จึงคิดว่าการที่อยู่ที่นี่น่าจะปลอดภัยที่สุดแล้ว
โชนที่เดินผ่านห้องของอาหลง เขาได้ยินเสียงแปลกๆ แล้วก็ค่อนข้างที่จะดังพอสมควร ชั้นสองที่มีเพียงอาหลงและก็โชนเท่านั้นที่อยู่ ส่วนอีกสามคนนั้นอยู่ชั้นสาม อยู่คนละห้อง โชนที่ขมวดคิ้วสงสัยกับเสียงที่ได้ยิน เขาค่อนข้างแน่ใจว่ามันเป็เสียงของคนที่…
“ใครวะ”
อาหลงที่สบถออกมาอย่างหัวเสียเมื่อมีคนมาเคาะประตูตอนที่ตัวเองกำลังทำกิจกรรมบางอย่างอยู่
“ผมเองครับพี่”
“ผมไหน กูจะรู้มั้ย”
เสียงที่บ่งบอกว่าหัวเสียสุดๆ อาหลงที่กะว่าเปิดประตูแล้วจะด่าให้เปิงเลย แต่พอเปิดมาแล้วก็เห็นมันยืนยิ้มหน้าบานเหมือนหมาเด็กรออยู่แล้ว เลยด่ามันไม่ลง
“อะไรของมึงอีก เคาะทำไม”
โชนที่มองเข้าไปในห้องเหมือนเด็กที่อยากรู้เื่ชาวบ้านเต็มที่ แต่ก็เห็นว่าไม่มีใครอยู่ในห้องด้วย จะมีก็แต่อาหลงเพียงคนเดียว
“มึงมองหาอะไร”
“พี่อยู่กับใครเหรอครับ ผม…ว่าผมได้ยินเสียงเหมือน…”
อาหลงที่เริ่มคิดได้ว่าตัวเองน่าจะร้องดังแน่ๆ และไอ้ที่ร้องดังมันก็ไม่ใช่เพราะว่าเขาเสร็จสมอารมณ์หมายอะไรหรอก ออกจะหงุดหงิดเสียด้วยซ้ำที่ทำแล้วแม่ง! ก็ไม่เสร็จ และก็เป็แบบนี้จะเข้าเดือนหนึ่งไปแล้ว ยังคิดเลยว่าตัวเองต้องไปเที่ยวหรือเปล่าเพื่อปลดปล่อยความอัดอั้นนี้ออก ไม่งั้นเขาได้เป็บ้าแน่ๆ
“กูออกกำลังกายอยู่ ไม่ได้ทำเหี้ยอะไรทั้งนั้นแหละ”
อาหลงจะปิดประตูใส่หน้าเด็กหนุ่ม แต่ถูกอีกคนดันเอาไว้เมื่อสังเกตเห็นว่าอาการมือไม้และตัวของอาหลงยังดูสั่นๆ อยู่เลย
“เดี๋ยวครับ มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่า?”
คำพูดของโชนเหมือนกำลังหาเื่ให้ตัวเองยังไงยังงั้น อาหลงที่ดวงตาลุกวาว มองเด็กหนุ่มั้แ่หัวจรดเท้า ถึงแม่จะอายุแค่ยี่สิบสองปีแต่ร่างกายของโชนกลับดูกำยำแข็งแรงกล้ามเนื้อที่แน่นและเต็ม ไม่ได้ดูผอมบางร่างน้อยเหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไป
“มึงคิดว่าช่วยกูได้เหรอ”
คำพูดกับท่าทางที่ท้าทายของอาหลงทำให้โชนก็เริ่มไม่แน่ใจว่าที่พูดนั้นกำลังหมายถึงเื่อย่างว่าหรือเปล่า รูปร่างที่แสนจะเซ็กซี่ของอาหลงตอนนี้ก็ยั่วยวนหมาเด็กมันไม่ใช่น้อยเลย อย่างน้อยก็เชื่อเลยเหอะว่าร้อยทั้งร้อยไม่มีใครปฏิเสธคนอย่างอาหลงหรอก
หากว่าเขา้ามีเซ็กซ์ มีแต่จะวิ่งเข้าหาด้วยซ้ำ หุ่นแบบนี้รูปร่างหน้าตาที่โคตรมีเสน่ห์ขนาดนี้หาตัวจับยากมากๆ เพราะทุกอย่างที่สร้างสรรค์มาเป็อาหลงมันเพอร์เฟคไปซะหมด อาการนิ่งเงียบของเด็กหนุ่มทำให้เขาต้องถามย้ำอีกรอบ
“ว่าไง ถ้าคิดว่าช่วยได้ก็เข้ามา”
ทีนี้เ้าของอู่สุดหล่อกลับเดินไปนั่งที่เตียงเปิดทีวีรอ โชนก็ไม่คิดลังเลอีกต่อไป เด็กหนุ่มเดินเข้ามาด้วยท่าทางที่ไม่ค่อยมั่นใจมากนัก
ผมว่าถ้าใครได้มาเห็นพี่หลงในสภาพนี้ตอนนี้ บอกเลยว่าพี่หลงได้ขาอ่อนแน่ๆ คนอะไรเซ็กซี่และดูยั่วยวนเอามากๆ หน้าท้องแบนราบแผงหน้าอกที่กว้างผิวขาวเนียนละเอียด และใบหน้าที่ดุแต่ดูสวยและเท่ในเวลาเดียวกัน ใครไม่หลงก็บ้าแล้ว เหมือนผมตอนนี้ที่ยืนมองเสน่ห์อันเหลือล้นของพี่เขาอยู่
อาหลงที่พยายามหายใจเข้าออกผ่อนหนักผ่อนเบาเหมือน้าจะระงับความยากของตัวเองไว้ เพราะดูแล้วไอ้เด็กเอ๋อที่มายืนอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ไม่น่าจะได้เื่
ทำเป็หรือเปล่าเหอะ!
มันไม่ใช่อะไรหรอก ไม่ใช่ทำไปทำมาเกิดรถคอหักกลางทางทำไง เขาคงได้ตายอีกรอบ แล้วอาหลงที่รู้ความ้าของตัวเองว่ามันมากแค่ไหน ถ้าไม่ถึงไม่จุกจริงๆ เขาไม่ลองให้เสียอารมณ์หรอก
“ถ้ามึงจะยืนไว้อาลัยกูอยู่แบบนั้น มึงไปยืนห้องมึงไป”
คนโตที่เริ่มจะหัวเสียขึ้นมาอีกระลอก ในขณะที่ความ้าในกายหนุ่มมันไม่ได้ลดน้อยถอยลงเลย เขาคิดผิดแล้วละที่ว่าเด็กอย่างโชนไม่สามารถทำให้เขาเกิดอารมณ์ได้ ที่ไหนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ กลิ่นสาบเนื้อแท้ของเด็กหนุ่มกลับทำให้เขาตื่นตัวมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ
“ไอ้โชน มึงทำบ้าอะไร”
“อ้าว ก็ของมันพองขึ้นๆ ไม่หยุดนี่ครับก็เห็นอยู่ผมก็เลยจะช่วยจับไว้”
“มึงเอามือออกเลย แม่ง!”
โชนที่ไม่ได้ทำตามแต่กลับกระชากผ้าขนหนูสีขาวนั้นออกอย่างแรง นั่นยิ่งทำให้อาหลงสะดุ้งอีกรอบกับการกระทำที่ค่อนข้างรุนแรงของหมาเด็กใสซื่อ แต่เขากลับรู้สึกชอบมากกว่าที่จะรำคาญ ก็จู่ๆ จากเด็กที่ติ๋มๆ มาออกแนวฮาร์ดคอร์แบบนี้ มันก็ดูจะให้อารมณ์ตื่นเต้นอยู่นะ
“ปกติถ้าพี่มีอารมณ์อยาก พี่ช่วยเหลือตัวเองบ่อยเหรอครับ”
“อืม…”
เขานึกโมโหมันที่จู่ๆ ก็หยุดการกระทำนั้น แล้วมานั่งสัมภาษณ์เขานี่นะ ไอ้เด็กเวร! โชนที่ยังเก้ๆ กังๆ ไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มจากตรงไหนก่อนดี รู้แค่ว่าเขาอยากลองลิ้มเลียเ้าตุ่มไตสีชมพูของอาหลงเหลือเกิน เหมือนว่าสมองจะทำงานช้ากว่าปากเ้าตัวเสียอีก สายตาที่เล็งล็อกเป้าหมายชัดเจน ปากร้อนๆ ของโชนที่ยอดอกพร้อมกับลิ้นเลียไปทั่วหน้าอกกว้าง
“โชน! เอาจริงดิ”
เสียงที่ดูจะใเพราะเด็กมันเอาจริง อาหลงที่คิดว่าเด็กหน้าตาใสซื่อย่างโชนจะไม่กล้า ก็เลยนอนหลับตาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แต่ไม่คิดว่ากะไอ้แค่เด็กมันใช้ลิ้นละเลงบนแผ่นอกตัวเอง มันจะทำให้เขาเสียวซ่านได้ขนาดนี้
“พี่จะเปลี่ยนใจไม่ให้ผมช่วยเหรอครับ”
แววตาของหนุ่มรุ่นน้องตอนนี้ดูจะผิดหวังมากหากเขาปฏิเสธแล้วไล่มันกลับห้อง
“เปล่า กูแค่ล้อเล่น ไม่คิดว่ามึงจะทำจริง”
“ของแบบนี้ล้อเล่นได้เหรอครับ”
จากเด็กที่เหมือนจะทำอะไรไม่เป็ กลับมาพูดกับเขาแบบนี้ และด้วยน้ำเสียงที่เซ็กซี่จัด ยิ่งทำให้ความตื่นตัวมันมีมากขึ้น
มันไม่เด็ก!
“งั้นก็เอาสิ แล้วถ้ากูค้างนะมึง”
อาหลงเสียงแข็งและขู่จนเด็กโชนมันหน้าจ๋อย แต่ใจก็ฮึดสู้ ยิ้มระบายมุมปากบางๆ
“อย่าร้องดังนะครับ ห้องพี่ไม่ได้เก็บเสียงขนาดนั้น”
ระบบใหญ่เจอระบบเล็กกำลังเล่นเข้าให้ อาหลงที่คิดว่ามันจะดีอย่างปากพูดหรือเปล่า เพราะตอนนี้มันเสียวท้องน้อยไปหมดแล้ว แก่นกลางก็ตื่นตัวไม่หยุดเมื่อเจอคำพูดของเด็กที่กระตุ้นความอยากลองเสียเหลือเกิน
ร่างอันเปลือยเปล่าของอาหลงนอนแผ่หราอยู่บนเตียง แสงไฟที่เปลี่ยนเป็แค่แสงสลัวๆ ยิ่งเพิ่มอารมณ์สองคนให้อยากรู้อยากเห็นร่างกายของกันและกัน
ผมไม่รู้ว่าทำไมถึงยอมทำตามที่พี่หลงบอก ทั้งๆ ที่ผมก็ไม่ใช่คนที่จะทำแบบนี้กับใครได้ง่ายๆ เรียกได้ว่าถ้าผมไม่ได้รู้สึกดีด้วยผมก็จะไม่มีวันนอนกับใครเด็ดขาด แต่นี่ผมกลับหาเื่เข้าหาพี่หลงเอง รู้ทั้งรู้ว่าพี่เขากำลังอยากขั้นสุด กำลังอยากปลดปล่อยความอัดอั้นที่อยู่ภายในร่างกายออก ความจริงร่างอันยั่วยวนของพี่หลงมันทำให้ผมขึ้นตั้งพี่เขาลงไปด่าผม ที่ห้องครัวด้วยผ้าขนหนูตัวเดียวแล้วละ ใจมันวาดภาพไปแล้วว่าอยากจะทำให้เ้าของร่างที่แสนจะเพอร์เฟคนี้ร้องครวญครางเพราะผมดูสักครั้ง
“อึก-อือ”
“โอเคมั้ยครับพี่”
“ไม่ต้องถาม มึงทำต่อเหอะ กูกำลังได้อารมณ์”
อาหลงพยายามขยับสะโพกกลมเข้าหาเพื่อให้เด็กมันความแข็งของตัวเองให้ลึกที่สุด ความคิดเขาตอนนี้ที่มีต่อเด็กหนุ่ม มันก็ไม่เลวมากนักหากต้องทำไปด้วยสอนกันไปด้วย
แต่แม่งก็หัวไว!
โชนที่ตอนนี้กำลังเล่นอยู่กับแกนกาย เด็กหนุ่มลิ้มเลียรูดขึ้นลงเหมือนว่าตัวเองกำลังกินไอติมแท่งที่อร่อยที่สุดอยู่อย่างนั้นแหละ ยิ่งพี่หลงของมันร้องครางออกมาเป็ระยะๆ มันยิ่งมั่นใจในตัวเองมากยิ่งขึ้นว่ามันมาถูกทางแล้วละ อาการที่บิดตัว และใบหน้าที่เริ่มแดงแสดงอาการเสียวให้โชนเห็น ยิ่งส่งผลให้เด็กมันก้มลงรูดไม่หยุดจนจะสุดปลายโคนของมันอยู่แล้ว ถ้าหากว่าตัวเองไม่รู้ว่ามันเกือบจะถึงคอหอยซะก่อน
“อา… ดีมากโชน”
สองมือที่ขยำเส้นผมบนหัวไม่หยุด นั่นแหละที่บ่งบอกว่ารุ่นพี่คนสวยคนเท่กำลังพอใจเป็อย่างมาก เด็กเมื่อเห็นเขาพอใจก็ดูดดึงและละเลงลิ้นเลียใหญ่
“อะ-อา”
“พี่ชอบเด็กมั้ยครับ” จู่ๆ โชนก็หยุดจังหวะนิดหนึ่งเอ่ยถามขึ้น
“ไม่อะ กูไม่ชอบเด็ก-โอ๊ะ!”
“เด็กมันเป็ยังไง”
เด็กหนุ่มเสียงแข็งขึ้นทันที ออกจะงอนเสียด้วยซ้ำที่อาหลงพูดออกมาตรงๆ ช่องทางสีเข้มที่ตอนนี้มันยั่วเด็กหนุ่มเหลือเกิน โชนที่ไม่ปล่อยให้มันล่อตาล่อใจตัวเองอยู่แบบนั้นนาน สองมือสอดเข้าใต้กันกลมยกสูงขึ้น
“กล้าขนาดนั้นเลย”
เสียงอันเซ็กซี่ของอาหลงที่เหมือนจะท้าทายระบบหมาเด็กอย่างโชน
สำหรับโชนมันคงไม่มีอะไรน่าสนใจไปกว่าร่างพี่คนสวยตรงหน้าเขาแล้วละ คนอะไรมีรูปทรัพย์ที่ล่อตาล่อใจฉิบหาย ใบหน้าที่เกร็ง ค่อยๆ ก้มลงละเลงลิ้น ไปบนช่องทางสีช้ำนั้น
“อุ๊ย!-ดีมากโชน”
เด็กหนุ่มยกเรียวขาสองข้างแยกออกเพื่อที่ตัวเองจะได้ปรนเปรอพี่หลงได้ง่ายมากขึ้น ลิ้นที่รัวและเร็วมากขึ้นเพราะอารมณ์ที่ขึ้นไวของตัวเอง
“อ่ะ-อืม โชน”
เสียงที่เรียกชื่อบ่อยขึ้นทำให้โชนยิ่งพอใจ
“เสียวเหรอครับ”
“มาก”
ลมหายใจที่หอบเสียงกระเส่ามันบอกได้ดีว่าอาหลงรู้สึกยังไง เขายกต้นคอมองเด็กหนุ่มที่หยุดการกระทำนั้น แต่กลับเอานิ้ววนรอบหัวท่อนนุ่มของเขา
“โอ๊ย! เล่นอยู่นั่นแหละ ไม่ใช่ตุ๊กตานะเว้ย”
“ก็มันน่ารักนี่ครับ”
“ความจำไม่ดี เสือกตาไม่ดีอีกไง นั่นมันใช่ของเล่นมั้ย”
ยังไม่ทันขาดคำปากอุ่นของเด็กหนุ่มก็แกนกายแข็งแรงนั้นเต็มปากอีกครั้ง คราวนี้อาหลงถึงกับตัวบิดเมื่อปลายลิ้นเล่นวนดูดอยู่แต่บริเวณหัวจนมันเยิ้มไปหมด เสียงดูดที่เสมือนว่าตัวเองได้กินของอร่อย ทำเอาเขาถึงกับสมองโล่งเลยทีเดียว ทุกอย่างมันขาวโพลนไปหมด
ความอยากรู้อยากลองของโชนเล่นเอาอีกถึงกับนอนสูดปาก หายใจติดขัดไปหมด ความจริงเขาแทบจะไม่ค่อยโอเคกับความสัมพันธ์แบบนี้สักเท่าไหร่ คนสองคนที่ไม่รู้สึกอะไรแต่ยอมที่จะมีอะไรกันได้ แต่ครั้งนี้เขาไม่ไหวจริงๆ ร่างกายมันไม่ได้เอาออก มันอัดอั้นไปหมด ถึงแม้เ้าเด็กนี่จะเป็ใครมาจากไหนก็ไม่รู้ แต่แม่ง! เสนอตัวเอง่เวลาที่เขานั้นกำลัง้ามากๆ แบบนี้ เขาก็ไม่โง่จะปฏิเสธหรอก
“อะ-จะกินอีกนานมั้ย กูไม่ไหวแล้ว”
“พี่ปล่อยเข้ามาเลยก็ได้นะครับ”
เสียงอันอู้อี้ของเด็กหนุ่มที่ยังอมแกนกายของเขาคาปากอยู่