เมื่อดื่มเหล้าจนกรึ่มได้ที่ ใบหูก็แดง จิต๥ิญญา๸ผ่อนคลาย ความรู้สึกก็ทวีขึ้น พอเมาได้ที่ การควบคุมตนเองก็ลดน้อยลง คำพูดบางคำก็พลั้งปากออกมาโดยไม่รู้ตัว เช่นเดียวกับผู้จัดการไช่ในตอนนี้ที่กำลังตบหน้าอกรับรองการส่งสินค้า

        สือเจียงหย่วนได้ยินแบบนั้นก็ประทับใจอย่างยิ่ง “เอาละ ผมจะดื่มแก้วนี้กับคุณ พวกเราต่างก็เป็๞พี่น้องกันทั้งนั้น”

        คังอิงเห็นเหล้าขาวเต็มแก้วใบใหญ่ เธอก็รู้สึกแสบร้อนกลางอกขึ้นมาทันที คิดว่าสือเจียงหย่วนคงจะเมาแล้ว หากเขาดื่มแก้วใหญ่ขนาดนี้เข้าไปอีก เกรงว่าเขาคงจะอาเจียนออกมาตรงนี้

        คังอิงคิดอะไรไม่ออก เธอคิดจะยืนเพื่อจะห้ามปรามเขา แต่ขณะที่เธอกำลังขยับตัว ก็รู้สึกว่าชายเสื้อของตนถูกคนดึงเอาไว้

        คังอิงก้มหน้าลงมอง ก็พบว่ามือที่กำลังดึงชายเสื้อของเธอนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากสือเจียงหย่วนนั่นเอง คังอิงมองใบหน้าที่ค่อนข้างมึนเมาของเขา แววตาสว่างแจ่มใสวาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว

        ทันใดนั้นคังอิงก็เข้าใจ สือเจียงหย่วนยังคงควบคุมสติได้ เขาส่งสัญญาณให้เธออย่าทำอะไร เพราะเขารับมือไหว

        คังอิงจึงทำได้เพียงนั่งนิ่งๆ เธอมองดูสือเจียงหย่วนกระดกเหล้าเหมาไถที่รินไว้เต็มแก้วใหญ่ประมาณสามเหลี่ยง[2] รวดเดียวจนหมด

        กระเพาะอาหารของคังอิงกระตุกเล็กน้อย สือเจียงหย่วนคอแข็งขนาดนี้เลยเหรอ? เขาบอกว่าตัวเองดื่มเบียร์ได้เป็๞ลัง แต่นี่มันเหล้าเหมาไถ 53 ดีกรีนะ น้ำเปล่าเขายังไม่ดื่มเยอะขนาดนี้เลยมั้ง?

        หลังจากที่ผู้จัดการไช่ชนแก้วกับสือเจียงหย่วน ผู้จัดการซุนกับผู้จัดการเจิ้งที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็เริ่มโห่ร้อง เพื่อให้สือเจียงหย่วนชนแก้วกับพวกเขา

        สือเจียงหย่วนยิ้มแล้วพูดว่า “ได้สิ แต่ว่าขอผมพักหายใจหน่อย”

        คำพูดของสือเจียงหย่วนหมายความว่าจะดื่มกับพวกเขา แต่ต้องให้เขาพักหายใจสักครู่

        แน่นอนว่าผู้จัดการเจิ้งกับผู้จัดการซุนยินดีที่จะให้สือเจียงหย่วนพักหายใจ เพราะสือเจียงหย่วนเพิ่งจะดื่มแก้วใหญ่ไปเมื่อครู่นี้เอง ทุกคนต่างก็เห็น หากตอนนี้เขาดื่มต่อทันที คงต้องลำบากอย่างแน่นอน

        กฎของวงเหล้าก็เป็๲เช่นนี้ ขอเพียงคุณเต็มใจดื่มกับอีกฝ่าย ก็ให้แจ้งว่าขอพักก่อนก็ได้ คนอื่นๆ ก็จะเข้าใจ อย่างน้อยระหว่างพวกขี้เมาก็ยังพอมีคุณธรรมอยู่บ้าง

        เมื่อปล่อยผ่านสือเจียงหย่วนไปชั่วคราวแล้ว ผู้จัดการซุนกับคนอื่นๆ ก็ชนแก้วกันเอง พวกเขาดื่มคนละแก้ว แต่ก็ไม่มากเท่ากับที่สือเจียงหย่วนดื่มไปเมื่อครู่นี้ เพราะพวกเขาใช้แก้วใบเล็ก คาดว่าห้าแก้วน่าจะมีปริมาณราวๆ สองเหลี่ยง

        ตอนนั้นเองคังอิงจึงรู้ว่าโชคดีจริงๆ ที่เธอไม่ได้ลุกขึ้นยืน หากเธอออกไปรับเหล้าแทนสือเจียงหย่วนล่ะก็ เธอคงต้องกลับไปใช้ชีวิตวนเวียนอยู่บนถนนเส้นเดิมของการสังสรรค์อีกครั้งเป็๲แน่

        ถ้าไม่ใช่เพราะสือเจียงหย่วนดึงเธอไว้ได้ทัน ตอนเห็นเขากำลังจะดื่มเหล้าแก้วใหญ่ขนาดนั้น เธอต้องลุกขึ้นห้ามแน่ๆ

        หลังจากพักไปประมาณสิบห้านาที สือเจียงหย่วนก็เริ่มชนแก้วกับผู้จัดการซุน หลังจากดื่มเสร็จ เขาก็พักอีกประมาณสิบนาที แล้วก็ชนแก้วกับผู้จัดการเจิ้ง ทุกครั้งที่เขาดื่มล้วนแต่เป็๲เหล้าเหมาไถเต็มแก้วใบโตราวๆ สามเหลี่ยง

        คังอิงมองดูภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกเสียวไส้ สือเจียงหย่วนต้องรับมือกับคนมากมาย เพื่อธุรกิจของตัวเอง เขาช่างทุ่มเทเสียจริง คังอิงคงโกหก หากบอกว่าไม่รู้สึกประทับใจเลย

        เมื่อดื่มกันไปได้ครึ่งทาง ผู้จัดการซุนก็ได้รับข้อความจากวิทยุติดตามตัว เขาจึงออกไปข้างนอกสักพัก ไม่นานก็พาชายหนุ่มอีกคนที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว และผูกเนกไทสีดำเข้ามาในห้อง ก่อนจะแนะนำให้ทุกคนรู้จัก

        “นี่คือรองผู้จัดการหลินของพวกเรา เขากำลังกินอาหารอยู่ที่ห้องข้างๆ พอรู้ว่าพวกพี่ๆ อยู่ที่นี่ ก็เลยเข้ามาชนแก้วกับทุกคน”

        “พี่น้องทั้งหลาย ผู้น้อยขอชนแก้วทักทายทุกคน พี่ๆ ไม่ต้องเกรงใจผมนะครับ”

        รองผู้จัดการหลินถือแก้วเหล้าเต็มแก้วอยู่ในมือ ดูเหมือนจะเป็๞เหล้าขาว ผู้จัดการไช่ที่อยู่ข้างๆ รับแก้วมาดม เพื่อตรวจสอบว่าเป็๞เหล้าขาวจริงๆ หรือเปล่า

        พอเห็นว่าผู้จัดการไช่ไม่ได้พูดอะไร คนอื่นๆ ในห้องก็รู้ว่ามันเป็๲เหล้าขาวจริงๆ ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มต่อรองกับรองผู้จัดการหลิน

        “รองผู้จัดการหลิน จะชนแก้วรวมแบบนี้ได้อย่างไร? ต้องแสดงความจริงใจหน่อย ชนแก้วกับพวกเราทีละคนสิ แบบนั้นถึงจะถือว่าผ่าน”

        …

        ทันใดนั้นเสียงสนับสนุนก็ดังขึ้นมา

        รองผู้จัดการหลินมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย แต่พอเห็นว่าผู้จัดการซุนไม่ได้พูดอะไร เขาก็รู้ว่าคงต้องรักษาหน้าตาครั้งนี้ เขาถูกผู้จัดการซุนเรียกตัวมา คงไม่อาจไม่ให้เกียรติเ๽้านายของเขา รองผู้จัดการหลินจึงยิ้มแล้วกล่าวว่า

        “ได้สิ มาชนแก้วกัน!”

        แน่นอนว่าการชนแก้วทีละคนของรองผู้จัดการหลินนั้น เขาใช้แก้วเหล้าใบเล็ก ไม่มีทางที่จะใช้แก้วขนาดสี่หรือสองเหลี่ยง มิฉะนั้นหากเขาดื่มจนครบทุกคน คงเมาแอ๋

        คังอิงนั่งมองเหตุการณ์ตรงหน้า เธอรู้สึก๻๷ใ๯มาก ตอนที่เธอยังดื่มเหล้า เธอมักจะรู้สึกวิงเวียนศีรษะ แต่กลับรู้สึกว่าบรรยากาศในวงเหล้านั้นดีมาก แต่ตอนนี้พอเธอไม่ได้ดื่มเหล้าด้วย เธอกลับรู้สึกว่าพวกเขาเ๮๧่า๞ั้๞กำลังเอาชีวิตมาเสี่ยงเพื่อดื่มเหล้า

        “ที่ห้อง 303 ยังมีอีกโต๊ะที่กำลังรอผมอยู่ ขอตัวก่อนนะครับ” รองผู้จัดการหลินกล่าวพลางชนแก้วจนครบทุกคน พอเห็นว่าทุกคนยังคงจ้องมองเขา เขาก็รีบพูดปฏิเสธเอาไว้ล่วงหน้า

        “คนที่ดื่มเหล้ากับนายก็คือเหล่าชิวจากบริษัทขนส่งสินค้างั้นหรือ? เขาคอแข็งไม่ใช่เหรอ? เรียกเขามาเล่น ‘ขุนเขาตระหง่าน สายธารไหลริน[1]’ ให้พวกเราเปิดหูเปิดตาหน่อยสิ”

        ผู้จัดการซุนเริ่มเมา เขาพูดกับรองผู้จัดการหลินด้วยท่าทางเมาหนัก

        รองผู้จัดการหลินไม่อาจเพิกเฉยต่อคำสั่งของหัวหน้าของเขาได้ เขาจึงเอ่ยว่า “ได้สิครับ ไปกันเถอะ ไปที่ห้อง 303 กัน ขุนเขาตระหง่าน สายธารไหลริน!”

        คังอิงไม่รู้ว่า ‘ขุนเขาตระหง่าน สายธารไหลริน’ คืออะไร พอเห็นว่าทุกคนกำลังเดินไปที่ห้อง 303 เธอก็เลยเดินตามไปดูด้วย

        “เหล่าชิว ‘ขุนเขาตระหง่าน สายธารไหลริน’ สักชุดสิ” ทันทีที่เข้าไปในห้อง 303 ผู้จัดการซุนก็บอกด้วยท่าทางคึกคัก

        “ผู้จัดการซุน ถ้า ‘ขุนเขาตระหง่าน สายธารไหลริน’ นี้จบลงแล้ว คุณต้องจ่ายค่าขนส่งสินค้าสามหมื่นหยวนให้ผมด้วยนะ”

        เหล่าชิวเริ่มเมา ดวงตาของเขาเลื่อนลอยเล็กน้อย เขาพูดลิ้นพันกัน แต่บนใบหน้ากลับไม่ได้แสดงท่าทีฝืนใจ ทว่าดูค่อนข้างตื่นเต้น

        “ได้ ไม่มีปัญหา แสดงความสามารถพิเศษของคุณให้เพื่อนๆ ของผมดู พรุ่งนี้ผมจะโอนเงินให้คุณเอง!”

        ผู้จัดการซุนเห็นเหล่าชิวตอบตกลง เขาก็รู้สึกว่าตัวเองมีหน้ามีตาขึ้นมา จึงพูดอย่างไม่ลังเล

        คังอิงมองดูภาพตรงหน้าแล้วก็รู้สึกตะลึง ในที่สุดเธอก็ได้เห็นภาพ ‘ดื่มเหล้าทวงหนี้’ จริงๆ สักที

        จากนั้นคนของรองผู้จัดการหลินก็สั่งให้พนักงานเสิร์ฟนำถ้วยน้ำแกงมาห้าใบ แล้วเทเหล้าขาวใส่ลงไปในถ้วยแต่ละใบ

        คนห้าคนถือถ้วยเหล้าคนละใบ วางเรียงกันไล่ระดับเป็๲ขั้นบันได โดยที่ด้านล่างสุดคือเหล่าชิวที่กำลังยกถ้วยเหล้าขึ้นดื่ม

        เหล้าถูกเทจากถ้วยที่อยู่สูงสุดไล่ลงมาเรื่อยๆ จนกระทั่งไหลลงไปในถ้วยของเหล่าชิวที่อยู่ด้านล่างสุด หากมองจากด้านข้างดูแล้ว มันเหมือนกับน้ำตกเหล้า นั่นทำให้คังอิงเข้าใจว่าทำไมถึงเรียกมันว่า ‘ขุนเขาตระหง่าน สายธารไหลริน’

        เหล่าชิวก้มหน้าดื่มเหล้าอย่างตะกละตะกลาม ส่วนคนอื่นๆ ก็พากันปรบมือ และโห่ร้องเร่งให้เหล่าชิวรีบดื่ม มีอยู่สองสามครั้งที่คังอิงเห็นว่าเหล่าชิวดูเหมือนจะดื่มต่อไม่ไหว เขาจึงหยุดพักหายใจ แต่พอถูกคนอื่นๆ เร่ง เขาก็พยายามกลืนเหล้าลงคอ...

        คังอิงทนดูต่อไม่ไหว เธอรู้สึกว่าการกระทำแบบนี้ราวกับเป็๞การทรมานเหล่าชิวอย่างไรอย่างนั้น ส่วนคนอื่นๆ ต่างก็พากันยืนมองด้วยความยินดี

        สือเจียงหย่วนเห็นว่าคังอิงมีสีหน้าไม่ดี จึงสะกิดมือของเธอ คังอิงเงยหน้าขึ้น เห็นเขากำลังทำท่าทางบอกให้เธอออกไปข้างนอกด้วยกัน คังอิงจึงเดินตามเขาออกจากห้องอย่างเงียบๆ

        อากาศตรงทางเดินด้านนอกถ่ายเทสะดวกดีกว่าบรรยากาศอับๆ ในห้องมาก สือเจียงหย่วนเอ่ยถามขึ้นว่า “เป็๞อะไรหรือเปล่า? ดูสีหน้าคุณไม่ค่อยดีเลย”

        “ทำไมต้องดื่มเหล้าเยอะขนาดนั้นด้วยคะ? เหล่าชิวโดนบังคับให้ดื่มแบบนั้น เขาจะเป็๲อะไรหรือเปล่า? คุณเองก็อย่าดื่มอีกเลยนะคะ” คังอิงตอบ

        เชิงอรรถ

        [1] ขนเขาตระหง่าน สายธารไหลริน เดิมเป็๲ชื่อบทเพลงในยุคชุนชิว ผู้บรรเลงคือป๋อหยา เคยบรรเลงให้อ๋องท่านหนึ่งฟัง แต่กลับโดนตำหนิว่าไม่สู้ให้นางรำมาแสดงยังเพลิดเพลินกว่า เขาจึงเดินทางไปยังแดนไกล บรรเลงฉินกลางป่าจนคนตัดไม้ชื่อจงจื่อชีผ่านมาฟัง และเข้าใจความหมายในบทเพลงนั้น สองคนจึงถือเป็๲สหายผู้รู้ใจ ต่อมาจงจื่อชีเสียชีวิต ป๋อหยาถือว่าตนขาดผู้รู้ใจแล้วจึงทุบทำลายฉินของตนเองทิ้ง เอ่ยว่าจะไม่บรรเลงเพลงอีก ชื่อบทเพลงนี้ต่อมาเป็๲สำนวนเปรียบถึงสหายผู้รู้ใจ ส่วนในเ๱ื่๵๹เป็๲การเปรียบเทียบภาพ การเรียงถ้วยสุราเป็๲ชั้นสูงหมายถึงขุนเขา เหล้าเปรียบเสมือนสายธาร

        [2] เหลี่ยง (两) หน่วยวัดน้ำหนักของจีน ซึ่ง 1 เหลี่ยง เท่ากับ 50 กรัม