“พี่ไอรีนเป็ยังไงบ้างฮะ อยากให้ผมรีบขึ้นไปหาหรือเปล่า”
หลังจากส่งจันทร์แรมกับเปรมมิกาออกไป โทรศัพท์สายแรกที่โทร. เข้ามาหลังเปิดเครื่องแป๊บเดียวก็คือน้องชายสุดที่รัก ภามม์ เทวานุกูล นายน้อยของไร่เทวา แห่งเมืองเชียงใหม่ เปรมารักน้องชายคนนี้มาก เธอช่วยเลี้ยงเขามาั้แ่ยังแบเบาะ
“พี่ยังโอเคอยู่ภามม์ อย่าลืมว่าพี่สาวนายคนนี้เข้มแข็งแค่ไหน” เปรมาตอบปลายสายด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ เมื่อคืนเธอไม่ได้บอกครอบครัวให้ทราบเื่ที่เกิดขึ้นทันที เพราะไม่อยากทำให้พวกเขาเกิดความกังวลจนนอนไม่หลับ
“ทำไมลูกถึงไม่บอกพ่อไอรีนว่ามีเื่บัดซบเกิดขึ้นกับลูก ปล่อยให้พวกพ่อรู้เื่เองแบบนี้ได้ยังไง อย่าลืมว่าลูกมีครอบครัวอยู่ข้างหลัง ไม่ได้ตัวคนเดียวนะไอรีน” เสียงพ่อเลี้ยงบดินทร์อ่อนลง และในเนื้อเสียงมีความเสียใจซ่อนอยู่อย่างไม่ปิดบัง ที่ผ่านมาเขาไม่เคยทำให้ลูกสาวเสียใจเลยสักครั้ง แต่ไอ้ชาติชั่วนั่นมันเป็ใคร กล้าดียังไงถึงได้ทำร้ายหัวใจลูกเขา
เปรมายอมรับ “มันบัดซบจริง ๆ นั่นแหละค่ะพ่อ แต่ถ้าเื่มันไม่เกิดขึ้นหนูก็คงไม่รู้ว่าตัวเองเป็คนโง่ที่ให้พวกมันสวมเขาเล่นสนุกกันลับหลังใช่ไหมล่ะคะ เพราะฉะนั้นพ่อขา พ่อไม่ต้องเครียดนะ หนูไม่ลืมค่ะว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว นอกจากพ่อ แม่ภา แล้วก็ตาภามม์ ข้างหลังยังมีคนที่รัก และหวังดีกับหนูอีกมากมาย แต่หนูคิดว่าตัวเองสามารถรับมือกับเื่บัดซบพวกนี้ได้สบาย ลูกสาวของพ่อไม่ได้เสียใจจนขาดสตินะคะ แค่เสียดายเวลา เสียดายความรู้สึกดี ๆ ที่เคยมีให้นายณัฐดนัยเท่านั้นเองค่ะ ที่สำคัญหนูคิดว่าตัวเองโชคดีแล้วที่ไม่ได้ลงหลักปักฐานพาลูกเขยชั่ว ๆ เข้าบ้านไปให้พ่อเรียกใช้งาน”
พ่อเลี้ยงบดินทร์ถอนหายใจยาว ฟังน้ำเสียงที่ยังคงร่าเริงเหมือนเดิมของลูกจะยิ้มก็ยิ้มไม่ออก ในใจมันหนักและหน่วงจนอยากหาทางระบายด้วยการตามไปกระทืบไอ้ณัฐดนัย “พ่อรู้ว่าลูกสาวของพ่อเก่งที่สุด แต่ไอรีนลูกรัก ถ้าหนูเสียใจหนูสามารถร้องไห้กับพ่อและแม่ได้นะลูก” ถ้าเปรมาได้เห็นว่าั์ตาของบิดาผู้แข็งแกร่งตลอดกาลแดงก่ำ น้ำตาเธอคงไหลอาบแก้มแล้ว ผู้ชายคนหนึ่งทุ่มเทเลี้ยงบุตรสาวตามลำพังมาหลายปี คอยสอนให้เปรมาอดทน และเข้มแข็ง จนวันนี้ต้นอ่อนต้นน้อย ๆ เจริญเติบโต สามารถยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง แต่คำว่าหมดห่วงก็ยังไม่หมดไป
อรรัมภาเองก็น้ำตาซึมไม่ต่างจากสามี เมื่อเธอมีโอกาสได้เป็คุณแม่ของเด็กน้อยน่ารัก ั้แ่นั้นก็ได้ปฏิญาณตนเลยว่าจะรักจะดูแลเด็กหญิงให้ดีที่สุด ให้สมกับที่ลูกเรียกเธอว่าแม่ด้วยความบริสุทธิ์และไร้เดียงสา เมื่อลูกต้องพบกับความเลวร้ายเธอที่เป็แม่เจ็บยิ่งกว่า อยากจะไปอยู่ข้าง ๆ ลูกให้เร็วที่สุดด้วยซ้ำ
เปรมายิ้มน้อย ๆ ใบหน้าอ่อนโยน น้ำเสียงไพเราะกังวานใสเหมือนหยาดน้ำค้างบนยอดหญ้า ดวงตาก็จ้องอยู่ที่หน้าจอไอแพด รับชมความสนุกหลังจากนี้ด้วยท่าทางผ่อนคลาย โทรศัพท์หลายสายที่ที่กระหน่ำโทร. เข้ามามีของบ้านอดีตคู่หมั้นเส็งเคร็งด้วย ไม่ต้องคุยก็พอจะรู้ว่า้าไกล่เกลี่ย “พ่อขา น้ำตาของหนูมันมีค่ามากกว่าจะเสียให้กับขยะเปียกที่น่ารังเกียจอีกนะคะ” ถ้าไม่มีคำว่าขยะเปียกคนฟังคงพากันเคลิบเคลิ้ม
เมธัสกับกรรณิการ์สบตาพากันยกมือ อุดปากกลั้นขำหน้าแดง ในเวลาอย่างนี้แม่คุณทูนหัวก็ยังสร้างเสียงหัวเราะได้ นอกจากพวกเธอ ช่างหน้า ช่างผม สไตล์ลิสต์ เพื่อนสนิท ตลอดจนแฟนคลับที่เฝ้าหน้าจอ ขุดคุ้ยเื่งามไส้ของณัฐดนัยออกมาตีแผ่ ทีมทนายของเปรมาก็กำลังทำงานอย่างขยันขันแข็ง ข้อความให้กำลังใจหลั่งไหลส่งมาจากทั่วทุกสารทิศ
ใครคอมเมนต์ประมาณว่าก็สมควรแล้วที่ผู้ชายจะนอกใจ รถทัวร์จากชาวเน็ตก็พร้อมใจกันไปจอดถล่มถึงหน้าบ้านแบบไม่ให้ผุดให้เกิด แถมสาปส่งต่อว่าขอให้เจอกับตัว สู้ไม่ไหวก็ต้องลบทิ้งแล้วทำเนียนหายไป
ชั่วอึดใจที่พ่อเลี้ยงบดินทร์เงียบไป ก่อนจะกระแทกเสียงหนัก “ใช่! ไอ้นั่นมันก็แค่ขยะเปียกไร้ค่า ลูกสาวพ่อพูดถูกแล้วล่ะ เขี่ยมันทิ้ง ไม่ให้ค่ามันถูกต้องที่สุดแล้ว ถ้ามีเื่อะไรที่จัดการด้วยตัวเองไม่ได้ต้องรีบบอกพ่อกับแม่ให้เร็วที่สุดรู้ไหม พ่อพร้อมฟาดทุกคนที่ทำให้หนูเจ็บช้ำน้ำใจ” ในใจเขาบริภาษแม่ของลูกที่มีดีแค่อุ้มท้องด้วยถ้อยคำที่ไม่น่าฟังไปมากเท่าไรไม่มีใครทราบได้
“ค่ะพ่อ ขอหนูคุยกับแม่หน่อยนะคะ”
“ได้ลูกได้”
“ไอรีนจ๋า แม่อยู่นี่จ้ะ เป็ยังไงบ้างคะลูก หนูโอเคดีใช่ไหม” อรรัมภารีบส่งเสียงไปตามสาย ร้อนใจอยากพูดกับลูกสาวจะแย่แต่ต้องอดทนรอ คุยทีเดียวพร้อมกันสามคนจะฟังไม่รู้เื่ “แม่จองตั๋วเครื่องบินแล้ว แม่จะไปหาหนูบ่ายนี้นะน้องไอรีน คุณพ่อกับตาภามม์จะตามไปทีหลัง พอแม่รู้ข่าวแม่ก็อยากไปหาทันที แต่เที่ยวบินที่เร็วที่สุดก็ยังได้ช้ากว่าใจแม่ตอนนี้อีก”
“โธ่แม่ขา หนูโอเคมาก ๆ เลยค่ะ ไม่เห็นต้องรีบขึ้นมาเลยค่ะ เพราะรู้ว่าทุกคนจะเป็กังวลแบบนี้ไงคะหนูถึงไม่อยากบอกให้รู้ั้แ่เมื่อคืน” ถ้าจะบอกว่าเธอเกิดผิดท้องก็เชื่อนะ คุณแม่เลี้ยงดูเธอเหมือนท่านคลอดออกมาจากท้องของตัวเอง ให้ความรัก ความอบอุ่น ให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่มอบให้ได้ และไม่เคยทำให้เธอรู้สึกว่าเป็ส่วนเกินเลย
“แม่จะไม่รีบไปได้ยังไง ลูกแม่เกิดเื่ะเืใจขนาดนั้น ถ้าพวกเรารู้ั้แ่เมื่อคืนป่านนี้คงได้ไปอยู่ข้าง ๆ หนูแล้ว หนูน่ะน่าตีที่สุดเลยรู้ตัวไหมไอรีน ถ้าพ่อกับแม่ และน้องไม่เห็นเองหนูคิดจะบอกพวกเราเมื่อไร โทรศัพท์ก็กว่าจะติดต่อได้ ทรมานแม่มากเหลือเกิน” อรรัมภาเสียงสั่น น้อยครั้งนักที่เธอจะดุลูกสาวที่แสนรู้ความ ครั้งนี้ถ้าปล่อยผ่านไปไม่แน่ว่าอาจมีครั้งต่อไปที่กล้าปิดบังข้ามคืน
เปรมาทำหน้าม่อยกับตัวเอง พลางอ้อนมารดาเสียงอ่อนด้วยความสำนึกผิดจากใจ “ขอโทษค่ะแม่ ต่อไปหนูไม่กล้าปิดบังเื่ใหญ่นานแล้วค่ะ แต่หนูขอแก้ไขความเข้าใจผิดก่อนนะคะ หนูไม่ได้ะเืใจนะคะแม่ขา จริง ๆ หนูคิดจะบอกเช้านี้แหละค่ะ แต่ภามม์ก็โทร. เข้ามาก่อน” คุยไปคุยมาดวงตาคู่งามพลันสว่างวาบ “แม่ขาเดี๋ยวหนูต้องวางสายก่อนนะคะ พอดีมีเื่ด่วนให้จัดการค่ะ เดี๋ยวแม่ส่งไฟล์ตบินมาให้หนูในไลน์นะคะ หนูจะให้เป้ไปรอรับแม่ที่สนามบิน รักแม่กับพ่อนะคะ ภามม์ด้วยนะ”
“จ้ะ ๆ แม่ก็รักไอรีน แล้วเจอกันที่กรุงเทพฯ ลูกรัก”
สายโทรศัพท์ของลูกสาวตัดไปสักพักแล้ว พ่อเลี้ยงบดินทร์ก็ยังนั่งนิ่ง คล้ายว่าหัวใจไม่อยู่กับตัว ร่างกายไม่ขยับ มือที่วางบนหัวเข่ากำหมัดแน่นไม่คลาย ก่อนหน้านั้นยังไม่ทันได้ถามว่าผู้หญิงที่เข้ามาทำลายความสัมพันธ์คือใคร ทั้งครอบครัวก็ได้คำตอบจากคลิปเสียงที่ถูกเปิดเผยออกมา
คิดไปถึงว่าครั้งหนึ่งอดีตภรรยาก็เคยทำเื่เลวทรามอย่างนั้นกับเขาและลูก มาวันนี้ลูกสาวที่เกิดจากผู้หญิงคนนั้นกับสามีใหม่ก็ได้ แย่งคู่หมั้นพี่สาวไปเป็ของตัวเองอย่างไม่ละลายแก่ใจ เขาไม่เชื่อว่าเื่นี้คนเป็แม่จะไม่รู้เื่
เขาไม่เชื่อเด็ดขาดว่าจันทร์แรมไม่รู้เื่เลว ๆ อย่างนั้นมาก่อน จิตใจของคนเป็แม่จะต้องต่ำช้าแค่ไหนถึงได้ให้ท้ายลูกในเื่ผิด ๆ ทำร้ายความรู้สึกของคนที่ได้ชื่อว่าเป็ลูกสาวเหมือนกันอย่างเืเย็น คนแบบนี้ไม่คู่ควรแก่การให้ลูกสาวของเขาเสียปากด้วยการเรียกว่าแม่ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยสอนให้ลูกเกลียดแม่ตัวเอง ไม่แม้แต่จะอยากเอ่ยถึง แต่ความลับมันไม่มีในโลก
“อย่าให้ได้เจอตัวเชียวไอ้ณัฐดนัย!” พ่อเลี้ยงกัดฟันกรอด
จันทร์แรมอีกคนที่เขาอยากจัดการ อยากเขย่าร่างผู้หญิงคนนั้นแล้วถามว่าลูกสาวเขาทำอะไรผิดต่อเธอกันแน่ ทำไมถึงได้ใจร้ายใจดำกับลูกสาวของเขานัก และถ้าไม่ใช่เพราะความมีชื่อเสียงของเปรมาน่าดึงดูด เขาเชื่อว่าไม่มีทางที่ผู้หญิงคนนั้นจะมาแสดงตัวต่อหน้าลูกง่าย ๆ ก่อนหน้านั้นหายหัวไปเหมือนคนตาย พอลูกมีแสงกลับวิ่งตามเป็บ้าเป็หลัง
“ผมนี่โคตรอยากอัดมันให้เละมากเลยครับพ่อ” ภามม์พูดด้วยน้ำเสียงแค้นเคือง ถึงตอนนี้อายุจะแค่ 17 ปี แต่เขามีร่างกายที่แข็งแรงสามารถล้มไอ้อดีตคู่หมั้นพี่สาวได้สบาย พี่สาวเขาใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มารังแก ไอ้งั่งนั่นเคยให้คำสัญญาว่าจะดูแลพี่ไอรีนเป็อย่างดี แม่งมีแต่คำหลอกลวง
ภามม์ไม่เคยเห็นด้วยกับการที่เปรมาเป็นักแสดงอยู่บนหน้าจอโทรทัศน์ ไม่ชอบที่ต้องเห็นพี่สาวถูกวิจารณ์โดยใครก็ไม่รู้แต่ก็เคารพการตัดสินใจของพี่สาวมาตลอด เขาสัญญากับตัวเองมาเสมอว่าถ้าวันไหนพี่สาวเบื่อวงการบันเทิง แล้วพาตัวออกมาเขายินดียอมทำงานหนักเพื่อเลี้ยงเธอ แต่ด้วยนิสัยของเปรมาคงยากที่จะให้เธอนั่งอยู่เฉย ๆ
ปกติอรรัมภาเป็คนใจเย็น อ่อนหวาน แต่พอเกิดเหตุการณ์ หรือสถานการณ์ที่นุ่มนวลอะลุ่มอล่วยไม่ได้เธอก็สลัดคราบที่เคยเป็ทิ้งลงถังขยะ พร้อมลุยไปเบื้องหน้าอย่างไม่หวาดหวั่น สโลแกนของเธอที่ยึดถือมาตลอดคือลูกฉัน สามีฉัน ถ้าพวกเขาไม่ผิดใครหน้าไหนก็ห้ามแตะ หลังจากฟังคลิปเสียงอารมณ์เธอก็เดือดดาลเหมือนูเาไฟที่พร้อมปะทุ
“คนเลว ๆ พวกนั้นสมควรได้รับการสั่งสอนจากเรา!”
ครอบครัวเทวานุกูลกำลังอยู่ในสถานการณ์อยากระบายความแค้น พาคนไปดักซุ่มโจมตีคนชั่วให้สะใจ ทางด้านจันทร์แรมกับเปรมมิกาหลังออกมาจากล็อบบีคอนโดนิเนียมก็ถูกผู้สื่อข่าวตีกรอบรุมไว้อีกครั้ง บรรยากาศคราวนี้ดุเดือดกว่าตอนแรกมาก ถ้าหากพวกเธอรู้ตัวคงไม่กล้าออกมาแน่
