บทที่ 61 ศักดิ์ศรีที่ไม่หวนคืนรุ่งเช้าวันต่อมา...แม่ทัพจางเวย เฝ้ารออยู่หน้าห้องด้วยหัวใจที่เต้นระรัว! ทุกนาทีที่ผ่านไปราวกับหนึ่งปี! เขาเดินวนไปมาอย่างกระสับกระส่าย...ดวงตาจ้องมองประตูห้องผ่าตัดอย่างไม่ละสายตา!และแล้วประตูที่ปิดตายมานานก็ถูกเปิดออก!...