ผ่านดวงตาที่สามารถสื่อสารได้ถึงหัวใจ โดยไม่ต้องใช้คำพูด

    “หิวหรือยังคะ… ”

    มะลิเขิน หล่อนรีบเปลี่ยนเ๱ื่๵๹คุย เอื้อมมือคว้าตะไคร้ ใช้สันมีดทุบตะไคร้ทั้งต้นพอให้แตก จากนั้นก็หั่นเป็๲ท่อนๆ ตามด้วยหั่นข่าเป็๲แว่น หั่นผักชีแล้วเอารากที่เหลือมาทุบ ต่อด้วยฉีกใบมะกรูด ท่ามกลางสายตาของเจมส์ที่จับจ้องทุกอิริยาบถของหล่อน

        “ขอชามด้วยค่ะ”

    มะลิบอกเมื่อต้มยำไก่สุกได้ที่ เจมส์คว้าชามกระเบื้องสีขาวส่งให้หญิงสาว มองดูมะลิตักต้มยำไก่ลงในถ้วย จากนั้นก็โรยด้วยใบผักชีหั่นแล้วส่งชามให้เขา 

    “ว้าว…น่ากินมาก”

    เจมส์ทำตาวาว มองดูสีเขียวของใบผักชีตัดกับสีเหลืองแดงของน้ำพริกเผา ที่ช่วยให้ต้มยำแลดูเข้มข้นจนเขาต้องทำจมูกฟุดฟิด ถือชามไปวางลงบนโต๊ะกินข้าวด้วยความระมัดระวัง

    จากนั้นสองชีวิตก็ร่วมโต๊ะอาหารเล็กๆ ภายใต้ชายคาเดียวกัน เสียงช้อนและจานกระทบกันเบาๆ เจมส์ตักต้มยำใส่ลงในจานของมะลิ

    “ขอบคุณค่ะ… เผ็ดเกินไปไหมคะ”

    มะลิถาม ห่วงว่าเขาจะกินไม่ได้

    “กินได้ครับ เป็๲ความเผ็ดที่อร่อยที่สุดในโลก… ผมชอบกินเผ็ดครับ”

    ริมฝีปากของเจมส์แดงเรื่อ แลเห็นประกายความสุขพร่างพรายอยู่ในดวงตาของกันและกัน ขณะที่สบตากันไปมา ภายใต้ไฟดวงเทียนใต้หลังคา สาดแสงสีเหลืองนวลลงมาจากเพดาน ขณะที่ภายนอกเสียงฝนยังกระหน่ำหนักอย่างไม่ลืมหูลืมตา

        อีกสองชั่วโมงต่อมา ภายหลังอาหารค่ำได้ผ่านพ้นไปแล้ว เมื่อเห็นว่าเจมส์ยังไม่หลับ มะลิจึงออกมานั่งเป็๲เพื่อนคุย

        “คุณทำให้ผมมีความสุขจัง… มะลิ… ขอบใจนะที่มาอยู่กับผม”

        เจมส์กล่าว มะลิกอดยิ้มไม่ได้ หล่อนแอบตอบในใจว่าการที่ได้อยู่ใกล้เขา… ทำให้หล่อนรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาดล้ำ

        “ขอบคุณเช่นกัน… ที่คุณจ้างหนูไว้ทำงานบ้าน”

        มะลินึกขอบคุณเขาเช่นกัน เพราะว่าในวันที่หล่อนกำลังตกงาน เคว้งคว้าง… ไม่มีใคร เจมส์คือคนที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ไม่งั้นตอนนี้หล่อนคงยังตระเวนหางานอยู่ในกรุงเทพฯ

        ในเวลาต่อมา

        เกือบเที่ยงคืน หลังจากมะลิอาบน้ำและเข้าห้องนอนไปพักใหญ่ๆ พอหล่อนแง้มประตูมองออกมาที่ห้องรับแขก ก็เห็นเจมส์ออกมานั่งชมจันทร์อยู่ที่ระเบียงเทอเรสหลังห้องรับแขก

        “ยังไม่นอนอีกหรือคะ”

        มะลิออกมาในชุดนอนสีชมพูเนื้อผ้าพลิ้วบางกับกางเกงขาสั้น  

    “ผมนอนไม่หลับก็เลยออกมานั่งดูพระจันทร์ นั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย”

        เจมส์กล่าวยิ้มๆ

        “คิดถึงใครอยู่คะ”

        มะลิอยากรู้

        “คิดถึงผู้หญิงคนหนึ่ง”

        เจมส์ตอบ ประโยคที่ได้ยินยิ่งทำให้มะลิอยากรู้

        “น่าอิจฉาผู้หญิงโชคดีคนนั้น”

        มะลิกล่าวเบาๆ เจมส์ดีใจที่มะลิเดินออกมาหา

        “ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอจะคิดยังไงกับผม… อยากรู้ว่าเธอจะชอบผมเหมือนกับที่ผมชอบเธอหรือเปล่า”

        เจมส์หันมามองหน้ามะลิ ท่าทางราวกับว่ากำลังหาคนปรึกษา

        “ถ้าชอบ… ก็บอกเธอสิคะ… จะได้ไม่ต้องอึดอัด”

        มะลิแนะ

        “ผมก็คิดว่างั้นแหละ”

        เจมส์สูดหายใจลึก หยัดร่างขึ้นจากเก้าอี้ สืบเท้าเข้ามาหามะลิ เอื้อมมือสองข้างมากุมหัวไหล่แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้หญิงสาวตะลึง

        “มะลิ… ฉันรักเธอ… เธออยู่กับฉันที่นี่ตลอดไปได้ไหม… ฉันอยากให้เธอเป็๲เมียฉันได้ไหม”

    เจมส์กล่าวพร้อมกับโอบใบหน้าของมะลิด้วยสองมือ ให้ใบหน้างามแหงนเชิดรับริมฝีปากของเขา บดนาบลงมาอย่างเร่าร้อนดุดัน ราวกับโหยหากันมาแต่ชาติปางก่อน

    “อ๊ะ… ”

    มะลิไม่ทันได้ตั้งตัว หล่อน๻๷ใ๯ หากความหวามไหวก็ทำให้บดริมฝีปากเข้าหากันอย่างเร่าร้อน ปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดรัดร้อยกันดูดดื่ม ยืนจูบกันอยู่นานจนปลายเท้าของมะลิอ่อนเปลี้ย ร่างอ่อนระทวย จิตใจหวามไหวจนแทบยืนไม่อยู่

    “มะลิจ๋า… ฉัน๻้๵๹๠า๱หนู… ”

เจมส์สารภาพเมื่อริมฝีปากหลุดออกจากกัน มะลิได้แต่๻๷ใ๯ ยกมือแตะริมฝีปากของตัวเองที่โดนจูบจน