“…มานี่”        เมื่อหวานเหยียนอี้เห็นว่าเรี่ยวแรงของนางค่อยๆ อ่อนลง เขาจึงหรี่ตาลงและพูดเสียงเบา        คำสั้นๆ สองคำนี้กลับมีความยิ่งใหญ่ที่ยากจะบรรยาย        ตามนิสัยของหนานกงเยว่ในอดีต... นางคงจะหันหลังวิ่งหนีไปเป็นแน่         นางจะก้มเชื่อฟ...