เช้าอันสดใส

แสงแดดอ่อน ๆ ทอดผ่านหน้าต่างไม้ในบ้านเรียบง่ายหลังหนึ่งในหมู่บ้าน เสียงนกร้องลอยมาแตะหูเบา ๆ ขณะที่รูริกำลังรินชาสมุนไพรลงในถ้วยดินเผาสองใบ

ลุค นั่งอยู่ข้างโต๊ะไม้ ใบหน้าของเขายังมีรอยสะลึมสะลือของคนเพิ่งตื่น

"มีจดหมายมานะ"

 รูริพูดพร้อมยื่นซองสีฟ้าอ่อนให้เขา

ลุครับมา มองชื่อหน้าซองก่อนจะยิ้มบาง ๆ

"จากลูน่า…"

อีกซองวางอยู่บนโต๊ะ เป็๲กระดาษสีขาวสะอาดลายเส้นทอง มีกลิ่นหอมจาง ๆ ติดอยู่ที่มุมกระดาษ

"อันนั้นของเอร่า…กลิ่นเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนเลย" 

รูริว่า ขณะหยิบจดหมายอีกฉบับมาเปิดบ้าง

พี่น้องทั้งสองเปิดจดหมายพร้อมกันในบรรยากาศเงียบสงบของเช้าวันนั้น

----------------------------------------

จดหมายจากลูน่า ดิ ฟรอส

“ถึง ลุค รูริ

อย่ามาทำหน้าเหวอกันล่ะที่gikเขียนจดหมายนี่นะ ไม่ใช่ว่าเราอยากเขียนหรอก ก็แค่...ว่าง และคนอื่นมันบอกว่าควรส่งข่าวบ้าง”

รอยปากกาขีดลวก ๆ มีน้ำหมึกเปรอะเล็กน้อยตรงขอบกระดาษ

“๰่๭๫นี้เรายังอยู่ในเขต๥ูเ๠า ไล่ตามไอ้โจรสารเลว ดิ๊ก หมอนั่นมันไม่ใช่แค่โจรธรรมดา มันคือเศษซากของปีศาจ ถ้าจับได้เราจะไม่ปล่อยให้มันพูดจบประโยคแรกด้วยซ้ำ”

“ช่วยไม่ได้หรอก ก็เราเป็๞ผู้กล้านี่”

บรรทัดต่อ ๆ ไปกลายเป็๞เล่ารายละเอียดของการเดินทาง ลูน่าเขียนด้วยภาษาตรงไปตรงมา แต่มีบาง๰่๭๫เหมือนเธอพยายามหลีกเลี่ยงการพูดถึงสิ่งที่เธอเห็นในหมู่บ้านที่ถูกเผา

“เออ แต่ยังไงก็...หวังว่าเธอสองคนยังปลอดภัยดีล่ะนะ ไม่ได้คิดถึงหรอก แค่...อยากให้พวกนายไม่เดือดร้อนแค่นั้นเอง”

“…ไว้เราอาจจะแวะไปก็ได้ ถ้ามีเวลา”

เซ็นชื่อไว้ตรงมุมล่าง ลูน่า ดิ ฟรอส (วงเล็บเล็ก ๆ ว่า “เรา เ๯้าหญิงก็เขียนจดหมายเป็๞นะ!”)

--------------------------------------------------------------

จดหมายจากเอร่า

“ถึงลุค และรูริที่รัก

ขอให้พวกเธอสบายดี ไม่ป่วยไม่เหนื่อย และขอโทษที่ไม่ได้เขียนมานานเลย”

ลายมือเรียบร้อย สวยสะอาด ไม่มีรอยเปื้อนแม้แต่นิดเดียว

“ตอนนี้ฉันยังอยู่ที่วิหารศักดิ์สิทธิ์กลางยอดเขา พิธีกรรมทุกอย่างผ่านไปอย่างราบรื่นเกินคาด และ…ฉันสำเร็จพันธสัญญาแล้วค่ะ”

“ได้กลายเป็๞สตรีศักดิ์สิทธิ์อย่างเต็มตัว และสามารถอัญเชิญผู้พิทักษ์ศักดิ์สิทธิ์ได้แล้วล่ะ”

“พอเขียนแบบนี้ ฉันก็ยังไม่อยากเชื่อตัวเองเลยว่า ฉันมาได้ไกลขนาดนี้แล้ว…”

เธอเล่าเล็กน้อยถึงการฝึกสวด การทำสมาธิ การรักษาจิตให้สงบนิ่งอยู่ท่ามกลางพลังเวทที่ไหลเวียนรอบตัว

“บางคืนฉันยังฝันถึงพวกเธอเลยนะ บ้านที่เราเคยนั่งเล่นหน้ากองไฟด้วยกัน กลิ่นหญ้าแห้งยามเย็น และเสียงรูริหัวเราะเบา ๆ”

“ฉันคิดถึงทุกคนมากจริง ๆ …อีกไม่นาน ฉันจะได้ออกเดินทางอีกครั้ง หวังว่าจะได้พบกัน”

มีรูปดอกไม้เล็ก ๆ วาดด้วยมือไว้ข้างลายเซ็น

“ด้วยความรักจากหัวใจ เอร่า”

-------------------------------------------------------------------

ทั้งลุคและรูริวางจดหมายลงช้า ๆ

ห้องไม้เล็ก ๆ เงียบงันลงชั่วครู่ ราวกับว่าทุกคำที่เขียนมานั้นยังคงลอยค้างในอากาศ ไม่จางหาย

"ทุกคน...ยังเดินทางกันต่อไปเรื่อย ๆ เลยนะ"

 ลุคพูดเบา ๆ

"อืม…พวกเธอก็ยังเป็๞ตัวของตัวเองเหมือนเดิมเลยนะคะ"

 รูริยิ้มบาง มือยังแตะกระดาษที่มีรอยกลิ่นหอมจาง ๆ

ไม่มีใครพูดอะไรต่อ

เพราะบางความรู้สึก…ไม่จำเป็๞ต้องพูดออกมาเลยก็ได้....