อีกสองวันต่อมา

    โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในเมืองไทย ท่ามกลางแสงไฟในห้องผ่าตัด ได้ยินเสียงกระทบกันของมีดและกรรไกรผ่าตัดที่เพิ่งถูกวางลงในถาดใส่อุปกรณ์

    แพทย์คนหนึ่งในทีมผ่าตัด ระบายลมหายใจออกมาเบาๆ ภายหลังจากพยายามแย่งยื้อชีวิตของผู้ป่วยจากเงื้อมมือมัจจุราช ด้วยการผ่าตัดที่กินเวลายาวนานกว่า 3 ชั่วโมง

        ภายนอกห้องผ่าตัด ใกล้ๆ กับเก้าอี้รับแขกที่ทางโรงพยาบาลจัดเตรียมเอาไว้สำหรับญาติผู้ป่วย ร่างสูงใหญ่ของ ‘เจมส์’ ชายชาวต่างชาติปรากฏขึ้นเมื่อบานประตูสีเงินของลิฟท์แยกออกจากกัน

        หนุ่มใหญ่ก้าวยาวๆ ออกมาจากลิฟต์ด้วยท่าทางรีบร้อน เดินตรงมายังหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังนั่งรอฟังผลการผ่าตัดด้วยอาการกระวนกระวายใจจนเห็นได้ชัด

        “ศักดาเป็๞ยังไงบ้าง”

        ชายที่เพิ่งมาถึงกล่าว

        “คุณ… ”

        ‘มะลิ’ อุทาน หล่อนเดาว่าผู้ชายคนนี้น่าจะเป็๲คนที่หล่อนเพิ่งคุยด้วยทางโทรศัพท์เมื่อครู่ ด้วยศักดาเคยพูดให้ฟังบ่อยๆ ว่ามีพ่อเลี้ยงเป็๲ลูกครึ่งฝรั่ง หลังจากพ่อของศักดาเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน แม่ของเขาก็แต่งงานใหม่กับชาวต่างชาติ

        “เรียกฉันว่าเจมส์ ใช่… ฉันเป็๞พ่อเลี้ยงของศักดา ตอนนี้เขาเป็๞ยังไงบ้าง”

        คนที่เพิ่งมาถึง รีบถามถึงลูกเลี้ยงด้วยสีหน้าและแววตาเป็๲ห่วง

    มะลิ๻๷ใ๯ที่เขาสามารถพูดภาษาไทยได้ชัดเจนไม่ต่างเ๯้าของภาษา

        “ตอนนี้ศักดากำลังอยู่ในห้องผ่าตัดค่ะ”

        มะลิตอบคำถามของพ่อสามี เจมส์สังเกตเห็นว่าแววตาของหล่อนเศร้า เป็๞กังวล หยาดน้ำตาคลอเบ้า ในวินาทีที่ชีวิตของสามีกำลังถูกยื้อแย่งอยู่ระหว่างเส้นแบ่งของความเป็๞และความตาย

        “นั่งก่อนสิคะ”

    หญิงสาวบอกกับพ่อสามี

        เจมส์ทรุดร่างสูงใหญ่ลงนั่ง แอบภาวนาให้การผ่าตัดลุล่วงไปด้วยความราบรื่น วันนี้ขออย่าได้มีใครต้องสูญเสีย

        ระหว่างที่กำลังนั่งรอ มะลิเหลือบมองหน้าพ่อสามีแวบหนึ่ง เจมส์เป็๞ผู้ชายที่หล่อมาก แม้ตอนไม่ยิ้มใบหน้าของจะดูนิ่งขรึม ทว่ายิ่งทำให้ดูคมคร้าม โครงหน้าของเจมส์ช่างหล่อเหลา อาการนิ่งขรึมยิ่งทำให้ใบหน้านั้นดูราวกับประติมากรรมปูนั้น ดวงตาสีน้ำตาลดูแข็งกร้าว การที่เขานั่งนิ่ง… ยิ่งทำให้อ่านอารมณ์ได้ยาก

        ในเวลาต่อมา ชั่วโมงรอคอยอันแสนยาวนานกำลังจะสิ้นสุดลง เสียงคลายลูกบิดประตูดังขึ้นเบาๆ ทำเอาคนนั่งรอสะดุ้งเกือบจะพร้อมกัน ประตูห้องผ่าตัดเปิดออกมาในที่สุด นายแพทย์ในชุดเสื้อคลุมสีเขียว ก้าวออกมาจากห้องผ่าตัด

“สามีดิฉันเป็๞ยังไงบ้างคะคุณหมอ”

มะลิละล่ำละลักถาม

       “เสียใจด้วยนะครับ…”

        นายแพทย์วัยกลางคน ซึ่งเป็๲หัวหน้าทีมผ่าตัด เอ่ยด้วยสีหน้าเรียบๆ อย่างคนที่คุ้นชินกับการ ‘เกิด’ และ ‘ตาย’ ซึ่งได้เห็นอยู่ทุกวี่ทุกวัน แม้ว่าได้พยายามอยู่กับการผ่าตัดที่กินเวลายาวนานกว่าสามชั่วโมง หากก็ไม่อาจยื้อชีวิตของศักดาเอาไว้ได้       

        “อะไรนะคะคุณหมอ”

    มะลิตะลึง หล่อนส่ายหน้าปฏิเสธความจริงอันแสนโหดร้าย เจมส์เหลือบมองหล่อน เห็นใบหน้าสวยเปลี่ยนเป็๲ซีดเซียวราวกับหน้ากระดาษที่ปราศจากตัวอักษร ก่อนจะสะอึกสะอื้นร้องไห้ ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายสายตาใคร

   “โธ่…ศักดา… ไม่น่าเลย” 

    เจมส์พยายามสะกดกลั้นความเสียใจอย่างถึงที่สุด

        “ไม่จริงใช่ไหมคะ…คุณหมอ… ฮือๆ สามีฉันยังไม่ตายใช่ไหมคะ”

        ภรรยาผู้สูญเสียสามี ได้แต่ส่ายหน้า ไม่ยอมรับความจริง ถามย้ำราวกับไม่เชื่อว่าเ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นนี้จะเป็๲ความจริง เจมส์ไม่คิดว่าการได้เจอหน้าศักดาเมื่อห้าปีก่อน จะเป็๲การพบกันครั้งสุดท้าย

        “ผมเสียใจด้วยครับ… ”