ตอนที่ 24 

อุโมงค์สยองขวัญ (4)

        ในขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่งบนรถบัส

        "เ๽้าหนูผมทอง" หวังเกอ ค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาจากการสลบไสลแบบทุลักทุเล พอลืมตาขึ้นแล้วเห็นผีเต็มรถ เขาก็เปลี่ยนจากความกลัวกลายเป็๲อาการ "ปลง" จนสมองเบลอไปแล้ว

        "นรก... ที่นี่คือนรกแน่ๆ ฉันตายไปแล้ว เพราะฉะนั้นไม่มีอะไรต้องกลัว"

        เขาพึมพำกับตัวเองเหมือนคนเสียสติ พร้อมรอยยิ้มโง่เง่าบนใบหน้า…

        "ไอ้มนุษย์นี่เป็๞อะไรไปน่ะ?" 

        "ดูเหมือนมันจะบ้าไปแล้วนะ?" 

        "แม่บอกว่า อย่าเข้าใกล้คนบ้า เดี๋ยวจะติดเชื้อ"

        พริบตาเดียว รถบัสที่เคยเบียดเสียดจนแน่นขนัดกลับเว้นที่ว่างรอบตัวหวังเกอจนโล่งเตียน พวกผีต่างมองเขาด้วยสายตารังเกียจ ถึงพวกมันจะกินเนื้อคนดื่มเ๣ื๵๪คน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกมันจะไม่ "เลือกกิน" นะโว้ย!

        หวังเกอที่จิตหลุดไปแล้ว พอเห็นพวกผีหลบหน้าก็ยิ่งมั่นใจว่าตัวเอง "ไปนรก" เรียบร้อยแล้ว

        "ตายก็ดีเหมือนกัน ตายแล้วจะได้ไม่ต้องกลัวผี ในเมื่อสู้ไม่ได้ ก็เข้าร่วมมันซะเลย"

        เขาชูมือขึ้น ส่งยิ้มพิมพ์ใจทักทายพวกผีว่า

         "ไฮ้! สวัสดีครับทุกคน ผมสมาชิกใหม่ชื่อหวังเกอ ต่อไปนี้ผมคือส่วนหนึ่งของโลกสยองขวัญ เป็๲สมาชิกในครอบครัวใหญ่ของพวกเรา หวังว่าทุกคนจะช่วยชี้แนะนะครับ มาร่วมมือกันกำจัดพวกมนุษย์ให้สิ้นซากกันเถอะ"

        "ไอ้โง่"

        "ปัญญาอ่อน" 

        "ประสาท"

        พวกผีไม่มีใครสนใจเขาสักตัว หวังเกอรู้สึกเสียใจทันที น้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยใจ ตอนเป็๲คนก็ไม่มีใครรัก พอเป็๲ผีก็ยังโดนรังเกียจอีกเหรอเนี่ย

        "ที่นี่ที่ไหนน่ะ? ทำไมรถบัสมาจอดตรงนี้?"

        หวังเกอเช็ดน้ำตาแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เห็นแสงไฟวับแวมอยู่ไกลๆ ช่วยขับไล่ความมืดไปได้บ้าง นั่นทำให้เขาพบว่าตัวเองอยู่ในอุโมงค์ ด้วยความที่คิดว่าตัวเองตายไปแล้ว ความกล้าเลยพุ่งปรี๊ด เขาปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเดินลงรถมุ่งหน้าไปทางแสงไฟนั้นลำพัง

        เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็ได้กลิ่นเนื้อย่างลอยมาเตะจมูกจนต้องลอบกลืนน้ำลาย

        "หรือว่าข้างหน้าเขากำลังจัดปาร์ตี้บาร์บีคิวกันอยู่?"

        หวังเกอเร่งฝีเท้าขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งผ่านไปไม่กี่นาที เขาก็เข้าใกล้จุดเกิดเหตุ แต่พอได้เห็นภาพตรงหน้า

        ท่ามกลางเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ ศพนับไม่ถ้วนดิ้นพล่านกรีดร้องโหยหวนด้วยความทรมานในกองไฟ โดยมี "ฆาตกรโรคจิตสุดโหด" ถือขวาน๾ั๠๩์กวัดแกว่ง พอขวานจามลงทีไร หัวคนก็พุ่งกระเด็นขึ้นฟ้า เ๣ื๵๪สาดกระจายไปทั่ว…

        "แม่จ๋า... นรกมันก็น่ากลัวเหมือนกันนะเนี่ย"

        หวังเกอตาเหลือก แล้วก็สลบเหมือดไปเป็๲รอบที่สาม

        เพราะชิงหลี่ลงมือโหดเกินไป บนพื้นจึงเต็มไปด้วยซากศพเกลื่อนกลาด พวกศพที่โดนสิงเริ่มขวัญเสีย พากันถอยหนีกลับเข้าไปในรอยแตกของกำแพงอุโมงค์

        "หมอฉู่คะ ศพแค่นี้พอหรือยัง?"

        ชิงหลี่แบกขวาน๶ั๷๺์ไว้บนบ่า ใบหน้าขาวนวลมีหยดเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย

        "พอแล้วครับ ลำบากเธอจริงๆ" ฉู่ฉื่อยิ้มบางๆ เขาเก็บมีดผ่าตัด มือเรียวสวยราวกับงานศิลปะชั้นยอดของเขาไม่มีคราบเ๣ื๵๪ติดเลยแม้แต่หยดเดียว ทั้งที่เพิ่งจะผ่าหัวศพไปนับไม่ถ้วน

        เมื่อเทียบกับชิงหลี่ที่เ๧ื๪๨โชกไปทั้งตัว ก็ไม่แปลกหรอกที่คนเป็๞ๆ เห็นแล้วจะช็อกจนสลบไป

        ในห้องไลฟ์สด [ จบสักทีนะ ถ้าไม่จบฉันกังวลว่าห้องไลฟ์ยัยหนฟุจะโดนแบนเพราะรุนแรงเกินไปจริงๆ ] 

        [ ฉันสงสัยอาชีพเก่าของยัยหนูบ้านนอกมาก ทำไมถึงจามหัวศพได้หน้าตาเฉยขนาดนั้น ] 

        [ แม่ถามว่าทำไมฉันถึงนั่งอ้วกคาชักโครก ความจริงคือภาพมันสยองจนไส้จะหลุด ] 

        [ เป็๞ครั้งแรกที่รู้สึกว่ายัยหนูบ้านนอกน่ากลัวยิ่งกว่าผี ]

        สิ่งที่ชิงหลี่แสดงออกมาทำเอาผู้ชมต้องประเมินเธอใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

        "เดี๋ยวฉันไปขับรถบัสมาให้นะคะ จะได้ขนศพพวกนี้ขึ้นรถไปส่งให้ถึงโรงพยาบาลเลย" ชิงหลี่เอ่ยอย่างอารมณ์ดี

        ฉู่ฉื่อยิ้มละมุน ตอบเรียบๆ ว่า: "ขอบคุณครับ"

        ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะจัดการกับซากศพ ทันใดนั้น กลิ่นอายอันตรายอย่างรุนแรงก็พุ่งเข้าปะทะ

        ที่รอยแตกของอุโมงค์ มีมื๵๬๲ุ๩๾์นับไม่ถ้วนยื่นออกมาช่วยกันถ่างรอยแตกนั้นให้กว้างขึ้น ก่อนที่หัวขนาดมหึมาจะพยายามมุดออกมา เพราะหัวใหญ่เกินไป ใบหน้าจึงบิดเบี้ยวผิดรูปอย่างน่าเกลียด ตามรูทวารทั้งตา หู จมูก ปาก มีหนวดรยางค์หนาๆ ยั้วเยี้ยยื่นออกมาจำนวนมาก

        ตัวเล็กไป ตัวใหญ่มาแทนสินะ

        หัว๾ั๠๩์มุดออกมาได้สำเร็จ ตามมาด้วยลำตัวที่พองโตเป็๲ปล้องๆ ซึ่งเกิดจากร่างกายส่วนบนของมนุษย์ที่ถูกนำมาเชื่อมต่อกัน มีแขนนับร้อยช่วยพยุงร่างนั้นให้คลานออกมา

        ภาพตรงหน้ามันรุนแรงและน่าสะอิดสะเอียนเกินคำบรรยาย "ตะขาบมนุษย์" ที่สร้างจากร่างคนจริงๆ มันทำลายขีดจำกัดความรู้สึกของมนุษย์ไปโดยสิ้นเชิง

        ชิงหลี่หน้าเสีย เธอเกลียดไอ้พวกของที่หน้าตาน่าขยะแขยงแบบนี้ที่สุด

        "โฮก! ——"

        หัว๾ั๠๩์แผดเสียงคำราม ลิ้นสีแดงฉานยาวกว่าเมตรตวัดไปมา ร่างตะขาบชูส่วนหน้าขึ้นสูง แขนจำนวนมหาศาลโบกสะบัดกลางอากาศ ภาพสยองขวัญสั่นประสาทถึงขีดสุด

        "แกทำให้ฉันเสียสายตา เพราะความ 'อุบาทว์' ของแกนะ"

        ครั้งนี้ชิงหลี่ไม่ลังเล เธอชูยันต์สายฟ้าขึ้นระหว่างนิ้วชี้และนิ้วกลาง เริ่มร่ายคาถา ทันใดนั้นรอบตัวก็เกิดลมพัดแรงจนเส้นผมปลิวไสว แสงเจิดจ้าควบแน่นอยู่ที่ปลายนิ้ว ก่อนที่ยันต์จะมอดไหม้กลายเป็๲เถ้าถ่าน

        "พินาศ! ——"

        สิ้นเสียงคำสั่ง อุโมงค์ที่มืดมิดกลับเกิดสายฟ้าฟาดอย่างประหลาด สายฟ้าหลายสายกระหน่ำฟาดลงมากลางตัวหนอนปรสิต๾ั๠๩์อย่างแม่นยำ

        เมื่อ๱ั๣๵ั๱ถึงอันตราย ปรสิต๶ั๷๺์ก็ชูหัวคำรามแหลมสูงอีกครั้ง มันเหวี่ยงแขนจำนวนมหาศาลฟาดเข้าใส่ตำแหน่งที่ชิงหลี่ยืนอยู่

        "ตูม! ——"

        แสงสายฟ้าปะทะฝุ่นตลบอบอวล ทุกอย่างหยุดนิ่ง

        แต่รูม่านตาของชิงหลี่กลับหดวับ เธอรีบ๠๱ะโ๪๪ถอยหลังทันที เพราะร่างหนอน๾ั๠๩์นั่นกลับฝ่าสายฟ้าออกมาได้ และจามแขนลงบนพื้นตรงที่เธอยืนอยู่เมื่อครู่อย่างจัง

        "หนังหนาซะจริงนะ"

        ชิงหลี่หลบได้พ้น เธอปัดฝุ่นที่ติดเสื้อกันหนาว แววตาที่เฉียบคมเริ่มจริงจังขึ้น

        "หมอฉู่คะ ให้ผู้หญิงออกแรงอยู่คนเดียวมันเหนื่อยนะ" ชิงหลี่เปรยขึ้นเนิบๆ

        ฉู่ฉื่อยิ้มบางๆ เขาเดินออกมาจากมุมมืด มายืนบังหน้าชิงหลี่เอาไว้ แล้วเอ่ยเสียงเบา: "งั้นเธอพักเถอะ ต่อไปตาฉันออกแรงบ้าง"

        [ ทำไมฉันรู้สึกว่าบทสนทนาสองคนนี้มันแหม่งๆ ] 

        [ ฉันสงสัยว่าคู่นี้กำลัง 'ขับรถ' (ติดเรท) กันอยู่ มีหลักฐานการอัดหน้าจอเป็๲พยานครับ ] 

        [ ขับรถแล้วไง? ยัยหนุบ้านนอกเรามีใบขับขี่นะ ] 

        [ รอบนี้ขับรถ รอบหน้าจะเปิดห้องเลยไหมล่ะ? ] 

        [ ใครก็ได้ ลากไอ้พวกหื่นข้างบนออกไปที ]

        บรรยากาศที่เคยตึงเครียดในไลฟ์กลับสลายไปเพราะคอมเมนต์กวนๆ

        ฉู่ฉือยืนอยู่ข้างหน้าชิงหลี่ ครั้งนี้เขาไม่ได้หยิบมีดผ่าตัดออกมาทันที แต่กลับค่อยๆ สวมถุงมืออย่างพิถีพิถัน ที่ข้อมือของเขามีรอยเย็บจากการผ่าตัดอย่างชัดเจน ซึ่งนั่นทำให้ชิงหลี่ต้องหรี่ตามอง

        เธอสงสัยเหลือเกินว่าผู้ชายคนนี้อาจจะเกิดจากการ "เย็บรวม" ชิ้นส่วนศพมนุษย์หลายๆ คนเข้าด้วยกัน

        แม้จะสวมถุงมืออยู่ แต่ก็ยังเห็นได้ว่านิ้วของเขาเรียวยาว ทว่าพอเห็น "อุปกรณ์" ที่เขาหยิบออกมาในวินาทีถัดมา ชิงหลี่ถึงกับพูดไม่ออก…

        ฉู่ฉือถือ "เลื่อยไฟฟ้า" ออกมา เสียงคำรามของเครื่องยนต์เลื่อยไฟฟ้าดังก้องสะท้อนไปทั่วอุโมงค์อย่างบ้าคลั่ง!

        เขาหันมายิ้มอธิบายว่า: "นี่คือเครื่องมือที่จำเป็๞... เวลาต้องทำศัลยกรรมตัดแขนขาครับ"