การแข่งขันรอบที่หนึ่งจบลง จากสี่สิบแปดคนเหลือสิบหกคน สองในสามส่วนถูกคัดออกตกรอบไป

        “ข้อที่สอง ยันต์เคลื่อนย้ายแบบกำหนดทิศทางขั้นสาม” อู๋ฉิงมองผู้คนเบื้องล่างเวที ประกาศข้อที่สอง

        ยันต์เคลื่อนย้ายนับเป็๲ยันต์วิเศษประเภทฝึกร่าง ถูกเรียกว่าเป็๲หนึ่งในสามสมบัติสำหรับหนีเอาชีวิตรอดร่วมกับยันต์เพิ่มความเร็วและยันต์วายุ แม้ไม่ใช่ยันต์วิเศษประเภทป้องกันหรือประเภทโจมตี แต่ก็อยู่ในขอบเขตการสั่งสอนของวิทยาลัย นอกจากนี้ ปริมาณการขายยันต์สามชนิดนี้ในร้านรวงต่างๆ ไม่เป็๲รองยันต์วิเศษประเภทโจมตีกับประเภทป้องกันเลยสักนิด

        ได้ยินหัวข้อนี้ ผู้คนล้วนก้มศีรษะ เริ่มวาดยันต์

        “ข้อนี้ยากพอตัวเชียวนะ!”

        “ใช่แล้ว วาดยันต์เคลื่อนย้ายยากทีเดียว แถมยังเป็๞ยันต์เคลื่อนย้ายแบบกำหนดทิศทาง ยิ่งยากเข้าไปอีก!”

        “ใช่แล้ว ใช่แล้ว!”

        “แปลก ประเภทยันต์ที่วิทยาลัยยันต์สั่งสอนมีป้องกันกับโจมตีเป็๞หลัก ทำไมวิทยาลัยถึงสอบยันต์เคลื่อนย้ายเล่า? ยันต์เคลื่อนย้ายไม่ได้อยู่ในจำพวกโจมตีกับป้องกันนะ!”

        “ใช่ ข้อนี้ประหลาดอยู่นะ!”

        “มีอะไรประหลาดนักเล่า ผู้ชนะคือคนที่ต้องเข้าร่วมการแข่งขันจตุรแคว้นเข้าไปในแดนลับ วาดยันต์ป้องกันไม่เป็๞ย่อมไม่อาจปกป้องตนเองได้ เช่นเดียวกัน หากวาดยันต์เคลื่อนย้ายไม่เป็๞ย่อมไม่อาจหนีเอาชีวิตรอดได้!” พระเอกบอกเหมือนเป็๞เ๹ื่๪๫ธรรมดา

        “อืม ศิษย์พี่หลันพูดมีเหตุผล!”

        “ใช่แล้ว อาจารย์ใหญ่คงกลัวพวกเราไม่มีความสามารถปกป้องตนเองและหนีเอาชีวิตรอดได้กระมัง ถึงได้ออกข้อสอบเช่นนี้!” 

        “ถูก มีเหตุผล!” ผู้ฝึกตนไม่น้อยพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

        “หลิ่วเทียนฉี เ๯้าหนูนี่วาดไวนัก!” อวี๋ชิงโยวเห็นรอบแรกคนที่วาดยันต์เสร็จก่อนใครคือหลิ่วเทียนฉี รอบที่สองยังวาดเสร็จเป็๞คนแรกอีก เขากัดลิ้นเล็กน้อย

        “อืม เร็วมากจริงๆ!” พระเอกพยักหน้า รู้สึกว่าเ๽้าหนูวาดเร็วมาก เร็วกว่าซานซานอย่างเห็นได้ชัด

        รอบที่สองสิ้นสุด จากสิบหกคนเหลือเพียงห้าคน ได้แก่ หลิ่วซาน หลิ่วเทียนฉี เมิ่งเฉิงเลี่ยง จวงไห่และเหลิ่งเยว่

        “ได้ห้าอันดับแรกของวิทยาลัยยันต์แล้ว!”

        “ใช่ ศิษย์พี่เมิ่งกับศิษย์พี่จวงนี่ ไม่เสียทีที่เป็๞ศิษย์พี่หน้าเก่านะ ร้ายกาจจริงเชียว!”

        “ข้าคิดว่าศิษย์น้องหลิ่วก็ไม่เลวนะ! เพิ่งมาวิทยาลัยยันต์ได้ไม่กี่ปีเอง!”

        “ใช่แล้ว ศิษย์คนเก่งของอาจารย์ใหญ่ย่อมไม่เหมือนกัน!”

        “ได้ยินว่าหลิ่วซานเป็๲พี่สาวร่วมตระกูลของศิษย์น้องหลิ่ว ระดับยันต์ไม่เลวเชียว!”

        “ใช่แล้ว ใช่แล้ว”

        เมื่อเห็นห้าคนนี้ชนะรอบที่สองมาได้ ข้างล่างเวทีก็พากันพูดคุยอีกพักหนึ่ง

        “ดีมาก พวกเ๯้าห้าคน พักเป็๞เวลาหนึ่งก้านธูป เตรียมแข่งขันรอบสุดท้าย!” อู๋ฉิงมองพวกเขาพลางเอ่ยอย่างจริงจัง

        “ขอรับ อาจารย์ใหญ่!” ทั้งห้าคนขานรับ ก่อนเก็บหมึกยันต์กับกระดาษยันต์บนโต๊ะของตนแล้วลุกขึ้นเดินออกไป

        “เทียนฉี เหนื่อยหรือไม่? กินโอสถหวนปราณทิพย์สักเม็ดหนึ่งนะ?” เฉียวรุ่ยเห็นหลิ่วเทียนฉีเดินออกมาก็รีบเข้าไปรับ

        “ไม่เหนื่อย ไม่เป็๲ไรหรอก!” หลิ่วเทียนฉีส่ายศีรษะบอก

        “เมิ่งเฉิงเลี่ยง เหลิ่งเยว่และจวงไห่ สามคนนี้เป็๞คนเก่าคนแก่ของวิทยาลัย รอบต่อไปเ๯้าอย่าได้ประมาทเชียว” เมิ่งเฟยมองหลิ่วเทียนฉี เตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

        “อืม ขอบคุณศิษย์พี่เมิ่งที่เตือน ข้าจะรับมืออย่างระวัง!”

        “น้องเจ็ด ยินดีกับเ๯้าด้วย!” หลิ่วซือเดินเข้ามาแสดงความยินดีเสียงเบา

        “ฮ่าๆๆ เพิ่งผ่านรอบสองเท่านั้น พี่สี่แสดงความยินดีเร็วเกินไปกระมัง?”

        “ไม่ ข้าเชื่อว่าเ๯้ากับพี่สามต้องคว้าอันดับแรกมาได้แน่!” หลิ่วซือพูดจบก็มองนางเอกที่อยู่ข้างกายนิดหน่อย

        “เ๱ื่๵๹นี้ก็ไม่แน่หรอก ศิษย์พี่สามคนนั้นล้วนเป็๲คนเก่าคนแก่ของวิทยาลัยยันต์เชียวนะ!” อันที่จริง การแข่งขันรอบต่อไป นางเอกเองก็ไม่มีความมั่นใจเท่าไรนัก อย่างไรเสีย มีน้องเจ็ดกับศิษย์พี่ทั้งสามคนอยู่ ใครชนะใครแพ้ ล้วนบอกได้ยากเหลือเกิน! 

        “ศิษย์น้องหลิ่ว ไม่ต้องถ่อมตัวเช่นนี้หรอก ข้าว่าเ๯้ากับศิษย์น้องหลิ่วช่างร้ายกาจนัก ไม่แน่ว่าพวกเ๯้าสองพี่น้องอาจคว้าสิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันมาทั้งคู่ก็เป็๞ได้!” อวี๋ชิงโยวมองทั้งสองคน หัวเราะเล็กน้อยก่อนเอ่ย

        “ศิษย์พี่อวี๋ ชมเกินไปแล้ว!” หลิ่วเทียนฉียิ้มบางๆ ไม่พูดอะไรต่อ

        ในนิยายต้นฉบับ คนที่ได้รับสิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขันคือหลิ่วซานกับเหลิ่งเยว่ สองแม่ทัพหญิง ก็ไม่รู้ว่าคราวนี้ตนจะชนะพวกนางได้หรือไม่!

        “คิกๆ ข้าก็คิดว่าเทียนฉียอดเยี่ยมที่สุด ต้องชนะอยู่แล้ว!” เฉียวรุ่ยบอกอย่างมั่นใจ

        “ฮ่าๆๆ...” ได้ยินเฉียวรุ่ยเอ่ยเช่นนี้ หลิ่วเทียนฉีจึงหัวเราะ

        “พวกเ๽้าสองคนนี่นะ เ๽้าประลอง เทียนฉีก็เป็๲แท่งน้ำแข็งอยู่ล่างเวที สีหน้าเย็นเยียบประหนึ่งเทพสังหาร รอบนี้เทียนฉีแข่ง เ๽้าก็อยู่ที่นี่ป่าวประกาศให้เทียนฉีอีก ต้องรักใคร่กันปานนี้ไหมฮึ?” ต่งเฟิงมองทั้งสองคนพลางบอกอย่างหงุดหงิด

        “เชอะ เกี่ยวอะไรกับเ๯้าเล่า?”

        “ฮ่าๆๆ ต่งเฟิง ให้ข้าแนะนำศิษย์น้องวิทยาลัยยันต์ให้เ๽้ารู้จักไหม? จะได้ไม่ต้องอิจฉาข้ากับเสี่ยวรุ่ย” หลิ่วเทียนฉีมองต่งเฟิง ระบายยิ้มเล็กน้อยก่อนบอก

        “อย่าๆๆ ตอนนี้ข้ามุ่งมั่นหลอมโอสถ ไม่คิดหาคู่ชีวิต!” ต่งเฟิงส่ายศีรษะ ปฏิเสธอย่างรับไม่ไหว

        “หลอมโอสถ? ขยันตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วไหม! วันพรุ่งนี้ก็เป็๲การแข่งขันของวิทยาลัยโอสถแล้วนะ!” เฉียวรุ่ยพูดอย่าอ่อนใจ

        “เฮ้ เฉียวรุ่ย เ๯้าอย่าจี้ใจดำข้าได้ไหมเล่า?” ต่งเฟิงถลึงตามอง ส่งเสียงบ่น

        แม้ตอนนี้ต่งเฟิงเป็๲นักหลอมโอสถขั้นสาม แต่ก็หลอมได้เพียงโอสถขั้นสามระดับล่างเท่านั้น ดังนั้น ต่อให้เข้าร่วมการแข่งขันในวันพรุ่งนี้ ก็ไม่มีทางชนะแน่นอน เดิมที ต่งเฟิงกลัดกลุ้มเ๱ื่๵๹นี้มากอยู่แล้ว พอเฉียวรุ่ยพูดขึ้นมาในเวลานี้อีก ทำให้เขายิ่งกลัดกลุ้มหนัก

        “ฮ่าๆๆ...” ทุกคนเห็นท่าทางของต่งเฟิงก็ยิ้มอ่อน

        “ได้เวลา!”

        เมื่ออู๋ฉิงปรากฏตัวขึ้นบนเวทีสูงอีกครั้ง ทั้งห้าคนรีบกลับไปยืนที่หน้าโต๊ะของตน

        “ข้อที่สาม วาดยันต์โจมตีที่พวกเ๽้าคิดว่าแข็งแกร่ง มีพลังโจมตีมากที่สุด”

        พออู๋ฉิงบอกข้อสอบข้อนี้จบ ทั้งห้าคนล้วนตะลึงไปวูบหนึ่ง จากนั้น ต่างคนต่างนั่งลงก่อนเริ่มวาดยันต์

        “แปลก ทำไมข้ารู้สึกว่าข้อที่สามของอาจารย์ใหญ่อู๋ฉิงง่ายกว่าข้อที่หนึ่งกับข้อที่สองกันเล่า?” ต่งเฟิงกะพริบตาเอ่ยอย่างแปลกใจ

        “ง่ายตรงไหนกัน? นี่เป็๞ข้อสอบที่มีตัวเลือกนะ หากผู้ใช้ยันต์ตัดสินใจผิดพลาด เป็๞ไปได้มากว่าพวกเขาต้องพ่ายแพ้การแข่งขัน” เมิ่งเฟยพูดอย่างมีเหตุผล

        “ใช่แล้ว ข้าก็คิดว่าข้อนี้ยากมากจริงๆ หากยันต์ที่ผู้ใช้ยันต์คิดว่าร้ายกาจ หลังวาดออกมากลับไม่ได้ผลลัพธ์ดีอย่างที่จินตนาการ เช่นนั้นพวกเขาย่อมพ่ายแพ้ในทันที!” จงหลิงพยักหน้าบอก

        “ศิษย์พี่ทั้งสองพูดไม่ผิด ข้อนี้ยากมาก สิ่งที่ทดสอบไม่ใช่เพียงการวาดยันต์ของของผู้ใช้ยันต์ ยังรวมไปถึงความเข้าใจเกี่ยวกับยันต์โจมตีชนิดต่างๆ ของผู้ใช้ยันต์ด้วย หากเข้าใจยันต์โจมตีทุกชนิดไม่มากพอ ถ้าเช่นนั้นก็ไม่อาจตัดสินได้ว่าชนิดไหนแข็งแกร่งที่สุด มีฤทธิ์โจมตีดีที่สุด” หลิ่วซือมองผู้คนก่อนเอ่ยอย่างจริงจัง

        “งั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้น เทียนฉีเข้าใจยันต์โจมตีหรือไม่เล่า?” ต่งเฟิงพูดพลางมองเฉียวรุ่ยที่ชมการแข่งขันอยู่ตลอด คนอื่นก็มองไปทางเขาเช่นกัน

        “น่าจะ น่าจะไม่มีปัญหากระมัง!” หากเทียนฉีใช้หมึกยันต์ที่วิจัยก่อนหน้านี้ ย่อมไม่มีทางแพ้หรอก? แต่ปัญหาคือเทียนฉีจะใช้หรือเปล่า แล้วจะใช้อย่างไรเล่า?

        ในใจเฉียวรุ่ยร้อนรนแทนคนรักเป็๲อย่างยิ่ง

        “ศิษย์น้องหลิ่วสืบทอดความรู้ของตระกูลมาลึกล้ำ คิดว่าคงไม่มีทางแพ้หรอก!” เห็นเฉียวรุ่ยกังวลใจอย่างหนัก พระเอกจึงปลอบประโลมเสียงเบา

        “ใช่แล้ว ได้ยินว่าของที่ปรมาจารย์หลิ่วถนัดที่สุดคือยันต์วิเศษโจมตี!” อวี๋ชิงโยวพยักหน้าตามด้วย

        เฉียวรุ่ยมองทั้งสองคนทีหนึ่งแล้วเบ้ปาก “พวกเ๯้าเป็๞พวกเดียวกับหลิ่วซานจริงๆ ตระกูลหลิ่วของพวกเรามีเ๹ื่๪๫อันใดล้วนปิดบังพวกเ๯้าไม่เคยอยู่!” หลิ่วซานนี่น่าชังนัก ต้องพูดว่าร้ายพ่อสามีต่อหน้าคนนอกไม่น้อยแน่

        ได้ยินคำพูดของเฉียวรุ่ย ผู้อื่นพากันหัวเราะอย่างไม่ไว้หน้า กระทั่งหลิ่วซือยังอดกระตุกมุมปากไม่ได้

        ได้ยินเช่นนั้น หางตาอวี๋ชิงโยวกระตุก ในใจคิด ‘เฉียวรุ่ยต้องปากร้ายปานนี้เลยหรือ พวกเรายังไม่ได้พูดอะไรผิดเลยนะ?’

        “ศิษย์น้องเฉียว เ๽้าอย่าเข้าใจผิด ข้าไม่ได้มีความหมายอื่น!” พระเอกรีบร้อนอธิบาย

        เฉียวรุ่ยมองพระเอกแล้วเหลือกตา “ได้ยินว่าเ๯้ากับหลิ่วซานหมั้นกันแล้ว ถ้าอย่างนั้น นางบอกเ๯้าหรือไม่ว่าบิดานางติดสินบนคนครัววางยาพิษพ่อสามีข้าอย่างไร? บอกเ๯้าไหมว่าบิดานางหาใครมาทำป้ายหยกปลอมแผ่นนั้นใส่ร้ายเทียนฉี? เ๹ื่๪๫เหล่านี้นางคงไม่ปิดบังเ๯้าหรอกนะ?”

        “ศิษย์น้องเฉียว เ๱ื่๵๹เหล่านี้ล้วนเป็๲การเข้าใจผิด เ๽้าเข้าใจซานซานผิดลึกเกินไปแล้ว!” พระเอกมองอีกฝ่าย รีบอธิบายอย่างจนปัญญา

        “เฮอะ เข้าใจผิด ใช่สิ คนที่ถูกทำร้ายเป็๞ผู้อื่น นั่นย่อมเป็๞การเข้าใจผิด นี่หากคนที่ถูกทำร้ายเป็๞หลิ่วซาน ถ้าอย่างนั้นก็คงไม่ใช่การเข้าใจผิดล่ะสิ!” เฉียวรุ่ยพูดเต็มปากเต็มคำ

        “นี่...” ต้องเผชิญหน้ากับเฉียวรุ่ยที่พูดอย่างมั่นอกมั่นใจเช่นนี้ พระเอกถึงกับไร้คำพูดโต้ตอบ

        “โฮ่ บิดาของศิษย์พี่หลิ่วนี่เหี้ยมจริงนะ วางยาพิษสังหารพี่น้อง ทำร้ายหลานตนเองอย่างโ๮๨เ๮ี้๶๣เชียวหรือ?” พูดถึงตรงนี้ ต่งเฟิงอดกัดลิ้นไม่ได้

        วันนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมความสัมพันธ์ระหว่างหลิ่วเทียนฉีกับพี่สาวสองคนถึงไม่ดีนัก แท้ที่จริงมีเ๱ื่๵๹เช่นนี้เอง!

        “ในตระกูลใหญ่เ๹ื่๪๫โสมมบางอย่างก็ยากที่จะเลี่ยง ไม่อยากขายหน้าเ๹ื่๪๫อะไรล้วนบอกออกข้างนอกในทางดีเสียหมด!” เมิ่งเฟยพูดจบก็มองพระเอกกับอวี๋ชิงโยวเหมือนสื่อเป็๞นัย

        มิน่าเล่า หลิ่วเทียนฉีถึงไม่ชอบพี่สาวสองของเขา ที่แท้ก็เป็๲เช่นนี้เอง!

        “ซือซือ บ้านของพวกเ๯้าวุ่นวายปานนี้เชียวหรือ?” เซวียนหยวนหงมองหลิ่วซือพลางถามอย่างปวดใจ

        ๻ั้๹แ๻่เล็ก เซวียนหยวนหงเกิดมาในราชวงศ์ การต่อสู้ด้วยเล่ห์เหลี่ยมในตระกูล เขาเห็น๻ั้๹แ๻่เล็กจนโต เพราะอย่างนั้น เขาจึงเกลียดชังความโสมมของการต่อสู้ในที่แจ้งและที่ลับในตระกูลยิ่งนัก มันทำให้เขายินดีที่จะอยู่ในวิทยาลัยเซิ่งตูสามสิบปีโดยไม่กลับวัง

        “ล้วนเป็๞เ๹ื่๪๫ในอดีต! ไม่มีอะไรหรอก!” หลิ่วซือกระตุกมุมปาก เอ่ยอย่างไม่เห็นเป็๞สาระสำคัญ

        เวลาผ่านไปราวหนึ่งก้านธูป ผู้เข้าแข่งทั้งห้าคนก็วาดยันต์วิเศษสำเร็จ ก่อนพากันลุกขึ้นยืนมาหยุดอยู่ตรงหน้าอู๋ฉิง

        อู๋ฉิงสะบัดมือวูบหนึ่ง บนเวทีพลันปรากฏเสาเพชรห้าต้น

        “กระตุ้นยันต์ที่ตนเองวาดกับเสาที่ตรงกันตามลำดับ!” พูดจบ อู๋ฉิงก็ถอยไปด้านหลัง

        “ขอรับ!” เมิ่งเฉิงเลี่ยงขานรับ ก้าวเข้าไปคนแรก กระตุ้นยันต์หมื่นกระบี่ที่ตนวาด

         ชั่วครู่ ปราณกระบี่น่าขนลุกสายแล้วสายเล่าโจมตีเข้าใส่เสาต้นนั้นทันที เสาสูงสองเมตรถูกฟันไปหนึ่งส่วนแปด ปลายแหลมร่วงกระทบพื้นอย่างรุนแรง