[เวลา: 3 เดือนต่อมา (พฤษภาคม 2537) | สถานที่: โรงเรือนลับ ไร่ปลายฟ้า]

ฤดูร้อนของประเทศไทยกำลังแผดเผา แสงแดดแรงกล้าทำให้พื้นดินแตกระแหงในหลายพื้นที่ แต่ไม่ใช่ที่ "โรงเรือนแปลงลับ" ของไร่ปลายฟ้า

ภายใต้หลังคาโรงเรือนที่มุงด้วยพลาสติกกรองแสง ระบบ Smart Irrigation ที่ตะวันติดตั้งไว้กำลังทำงานอย่างเงียบเชียบ หัวพ่นหมอกปล่อยละอองน้ำละเอียดออกมาเป็๲จังหวะ ควบคุมอุณหภูมิภายในให้เย็นฉ่ำคงที่ราวกับอยู่บนยอดดอยอินทนนท์หน้าหนาว

ตะวันในวัยที่ดูโตขึ้นเล็กน้อย (ผมยาวขึ้นและตัวสูงขึ้นนิดหน่อย) กำลังยืนกลั้นหายใจอยู่หน้าแปลงปลูก

เบื้องหน้าของเขา... คือปาฏิหาริย์แห่งพฤกษศาสตร์

ท่ามกลางใบสีเขียวเข้ม มีผลสตรอว์เบอร์รีรูปร่างอวบอ้วนซ่อนตัวอยู่ แต่สิ่งที่ทำให้มันพิเศษคือ "สี" ของมัน

มันไม่ใช่สีแดง...

แต่มันคือ "สีขาวอมชมพู" (Milky Pink) ราวกับแก้มของเด็กทารก เม็ดสีแดงสดฝังตัวอยู่บนผิวสีขาวนวลดูโดดเด่น ตัดกับขั้วสีเขียวสด

สตรอว์เบอร์รีพันธุ์ "อAwayuki" (หิมะโปรยปราย)

ผลผลิตรุ่นแรก... สุกงอมพร้อมเก็บเกี่ยวแล้ว!

"สวย... สวยจนไม่กล้าแตะ" ตะวันพึมพำ

[ติ๊ง!]

[ตรวจสอบผลผลิต]

ชื่อ: Awayuki Strawberry (First Harvest)

เกรด: S (Super Premium)

ความหวาน: 16-18 Brix

เนื้อ๼ั๬๶ั๼: นุ่มละลายในปาก, กลิ่นหอมคล้ายลูกพีชและดอกไม้

ราคาประเมินตลาดโลก: 3,000 - 5,000 เยน/แพ็ค (ประมาณ 800-1,200 บาท ในค่าเงินปี 37)

"ลูกละเกือบร้อยบาท..." ตะวันคำนวณราคาในหัวแล้วมือสั่น

ในยุคที่ก๋วยเตี๋ยวชามละ 10 บาท สตรอว์เบอร์รีลูกละ 100 บาทคือเ๹ื่๪๫เพ้อฝัน

เขาหยิบกรรไกรเงินอันเล็ก ค่อยๆ ตัดขั้วผลอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ วางลงในกล่องที่ปูด้วยฟองน้ำกันกระแทก

[เวลา: 08:30 น. | โต๊ะกินข้าวบ้านไร่ปลายฟ้า]

"นี่มัน... สตรอว์เบอร์รีเผือกเหรอตะวัน?" พ่อเมฆาถามด้วยความสงสัย มองดูผลไม้สีขาวในจาน

"ไม่ใช่เผือกครับพ่อ เขาเรียกพันธุ์ 'หิมะขาว' จากญี่ปุ่น" ตะวันยิ้ม "พ่อกับแม่ลองชิมดูสิครับ นี่คือผลแรกของไร่เราเลยนะ"

แม่บุษบาหยิบขึ้นมาดม "หอมจัง... หอมเหมือนขนมเลย"

แม่กัดเข้าไปคำเล็กๆ...

ดวงตาของแม่เบิกกว้างขึ้นทันที

"โอ้โห! ...มันไม่เปรี้ยวเลย! หวานเจี๊ยบ! แล้วเนื้อมันก็นุ่ม... ละลายหายไปในปากเลย!"

"อร่อย! อร่อยกว่าสีแดงอีก!" พ่อเมฆาเสริมหลังจากกินหมดลูกในคำเดียว "แบบนี้ขายกิโลละเท่าไหร่ล่ะลูก? 50 บาทได้ไหม?"

ตะวันหัวเราะแห้งๆ "เอ่อ... พ่อครับ กล่องนี้ (6 ลูก) ผมกะว่าจะขายสัก 500 บาท ครับ"

"ห๊ะ!!!" พ่อกับแม่ร้องประสานเสียงจนไก่ใต้ถุนบ้านสะดุ้ง "500 บาท! ใครมันจะไปบ้าซื้อกินลูก!"

"มีสิครับพ่อ... คนที่มีเงินเหลือเฟือ และกำลังมองหา 'ของขวัญ' ที่ไม่เหมือนใคร"

[เวลา: 10:30 น. | โชว์รูมสยามกลการ (Nissan) เชียงใหม่]

ตะวันขี่เ๯้า Toyota KE70 (DX) ที่ตอนนี้ได้รับการปรับปรุงสภาพจนดูดีขึ้นมาก (ใส่กันชนหน้าแล้ว และเปลี่ยนล้อแม็กเป็๞ลายกล้วย Watanabe สีดำขอบเงา ที่ได้มาจากเชียงกง) มาจอดที่หน้าโชว์รูม

เขาไม่ได้มาส่งแยมตามปกติ

แต่วันนี้เขามาในชุดเสื้อเชิ้ตที่รีดเรียบกริบ พร้อมกับ "กล่องไม้สน" (ที่ทำเอง) ผูกโบว์ผ้าไหมอย่างดี ภายในบรรจุสตรอว์เบอร์รีสีขาว 9 ลูกวางเรียงกันอย่างสวยงามบนฟางกระดาษ

ทันทีที่เดินเข้ามาในโชว์รูม บรรยากาศวันนี้ดูตึงเครียดกว่าปกติ

พนักงานทุกคนยืนเข้าแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่ง ผู้จัดการวิชัยมีเหงื่อซึมที่หน้าผาก ทั้งที่แอร์เย็นเจี๊ยบ

"อ้าว... ตะวัน มาทำไมเวลานี้?" คุณวิชัยกระซิบเสียงเครียด "วันนี้ 'ท่านประธานทานากะ' จากญี่ปุ่นมาตรวจเยี่ยมสาขา! อย่าเพิ่งเข้ามา!"

แต่ไม่ทันแล้ว...

ชายชาวญี่ปุ่นร่างท้วมในชุดสูทสีเทา ใบหน้าเคร่งขรึม เดินออกมาจากห้องประชุมพร้อมล่ามและผู้ติดตาม

สายตาคมกริบของ มร.ทานากะ กวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดที่เด็กชายตัวเล็กที่ถือกล่องไม้อยู่

"Nani? (นั่นอะไร?)" ท่านประธานถามล่าม พลางชี้มาที่ตะวัน

คุณวิชัยหน้าซีด "เอ่อ... ท่านประธานครับ นี่คือซัพพลายเออร์เ๯้าเล็กๆ ที่ส่งของว่างให้เราครับ... เดี๋ยวผมให้เขาออกไปก่อน"

"Chotto matte (เดี๋ยวก่อน)"

ท่านประธานเดินตรงดิ่งเข้ามาหาตะวัน จมูกของท่านขยับฟุดฟิด

"กลิ่นนี้..."

ตะวันไม่รอช้า เขาโค้งคำนับแบบญี่ปุ่น (90 องศา) อย่างสวยงาม (สกิล Business Etiquette จากชาติก่อนทำงาน)

"Konnichiwa, Tanaka-san. (สวัสดีครับ คุณทานากะ)"

ท่านประธานเลิกคิ้ว "พูดญี่ปุ่นได้ด้วยรึ?" (พูดผ่านล่าม)

"นิดหน่อยครับ... ผมนำผลผลิตรุ่นพิเศษมาให้คุณวิชัยชิมครับ"

ตะวันเปิดฝากล่องไม้สนออก

วูบ...

กลิ่นหอมหวานของสตรอว์เบอร์รี Awayuki ฟุ้งกระจายออกมา

ผลสีขาวอมชมพูขนาดจัมโบ้ 9 ลูก นอนสงบนิ่งราวกับอัญมณี

"Masaka! (บ้าน่า!)" ท่านประธานอุทาน ดวงตาเบิกโพลง "Shiroi Houseki? (อัญมณีสีขาว?)"

"ที่เมืองไทย... ปลูกสิ่งนี้ได้ด้วยรึ!?"

"นี่คือพันธุ์ Awayuki ครับ ปลูกที่สะเมิง ในโรงเรือนควบคุมพิเศษของผมเอง" ตะวันตอบอย่างฉะฉาน

ท่านประธานหยิบขึ้นมาลูกหนึ่ง พิจารณาผิวพรรณที่ไร้ตำหนิ แล้วกัดเข้าไปหนึ่งคำ

ความเงียบเข้าปกคลุมโชว์รูม ทุกคนลุ้นจนตัวโก่ง

ใบหน้าเคร่งขรึมของท่านประธานค่อยๆ คลายลง... เปลี่ยนเป็๲รอยยิ้มแห่งความสุขที่หาได้ยากยิ่ง

"Sugoi... (สุดยอด)"

"รสชาตินี้... เหมือนกินที่บ้านเกิดเลย ไม่สิ... หวานกว่าด้วยซ้ำ เพราะดินที่นี่ดีกว่างั้นรึ?"

ท่านหันไปหาคุณวิชัย

"วิชัยซัง... ทำไมไม่บอกว่าเรามีของดีขนาดนี้รับรองแขก?"

"เอ่อ... คือ... เพิ่งมาถึงวันนี้ครับท่าน" คุณวิชัยตอบตะกุกตะกัก แต่ในใจโล่งอกจนแทบทรุด

ท่านประธานหันกลับมาหาตะวัน

"ไอ้หนู... เธอชื่ออะไร?"

"ตะวันครับ"

"ตะวันคุง... ฉันขอเหมาหมดกล่องนี้ และถ้ามีอีก ฉันจะสั่งส่งไปให้ผู้บริหารที่กรุงเทพฯ และที่โรงงานญี่ปุ่นด้วย... เธอคิดราคาเท่าไหร่?"

ตะวันยิ้มการค้า

"สำหรับท่านประธาน... กล่องนี้ผมให้เป็๞ของขวัญต้อนรับครับ"

"แต่สำหรับออเดอร์ต่อไป... ผมคิดกล่องละ 1,000 บาท (ราคารวมค่าขนส่งแบบเย็น)"

คุณวิชัยตาโต (แพงกว่าค่าแรงขั้นต่ำ 10 วัน!)

แต่ท่านประธานกลับหัวเราะชอบใจ

"1,000 บาท? ถูกไปมั้ง! ที่กินซ่าขายกันแพงกว่านี้ 3 เท่า! ...ตกลง! ฉันสั่ง 50 กล่องแรก ส่งไปที่สำนักงานใหญ่สัปดาห์หน้า!"

[ติ๊ง!]

[ความสำเร็จปลดล็อก: การค้าระหว่างประเทศ (International Trade Start)]

ลูกค้า: ระดับ Executive (ญี่ปุ่น)

สินค้า: Awayuki Strawberry (Premium Gift)

มูลค่าสัญญา: 50,000 บาท (ล็อตแรก)

รางวัล: 2,000 แต้มระบบ + สกิลภาษาญี่ปุ่น (Business Level)

[เวลา: 13:00 น. | ธนาคารกสิกรไทย สาขาถนนท่าแพ]

ตะวันเดินออกจากธนาคารพร้อมกับสมุดบัญชีเล่มใหม่ และรอยยิ้มที่หุบไม่ได้

ในบัญชีมีตัวเลขเงินฝากประเดิม 50,000 บาท (เช็คเงินสดล่วงหน้าจากสยามกลการ)

"ห้าหมื่นบาท..."

ในปี 2537 เงินจำนวนนี้สามารถซื้อที่ดินในต่างจังหวัดได้เป็๞ไร่ๆ หรือดาวน์รถกระบะได้เลย

"ความฝันใกล้เข้ามาอีกขั้นแล้ว"

ตะวันมองไปที่รถ DX ของเขา

ตอนนี้เขามีเงินพอที่จะทำ๰่๥๹ล่างแบบ "ของจริง" ไม่ใช่สูตรผีบอกแล้ว

และอาจจะพอสำหรับการเริ่มโปรเจกต์ "เทอร์โบ" ให้เ๯้า 4A-GE ด้วย

แต่ก่อนอื่น... เขาต้องรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับตัวเอง

ตะวันขี่รถไปที่ร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้า

ซื้อ "ทีวีสี 21 นิ้ว" และ "ตู้เย็น" เครื่องใหม่

ให้พ่อกับแม่ได้ดูละครหลังข่าวแบบสีสวยๆ และมีน้ำเย็นๆ กินชื่นใจสักที

[เวลา: 18:00 น. | บ้านไร่ปลายฟ้า]

บรรยากาศในบ้านเต็มไปด้วยความตื่นเต้นกับทีวีสีเครื่องใหม่

แต่ในขณะที่ตะวันกำลังจูนช่องทีวีอยู่นั้น เสียงแตรรถคุ้นหูก็ดังขึ้นหน้าบ้าน

พี่เก่ง (นักข่าว) ขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามา สีหน้าดูตื่นเต้นปนร้อนรน

"ตะวัน! ข่าวดีและข่าวร้าย!"

"เอาข่าวดีก่อนพี่"

"ข่าวดีคือ... ทีมแข่ง Toyota Team Thailand เห็นคลิปที่พี่แอบถ่ายตอนนายแข่งลงดอย (พี่ส่งไปให้ดู) เขาอยากชวนนายไปเข้าแคมป์คัดตัวเยาวชน 'Toyota Junior Driver' ที่สนามพีระเซอร์กิต เดือนหน้า!"

"โห... ระดับประเทศเลยนะนั่น" ตะวันตาเป็๲ประกาย "แล้วข่าวร้ายล่ะ?"

"ข่าวร้ายคือ... การคัดตัวครั้งนี้รับเฉพาะรถ Toyota Starlet หรือ Corolla AE86 เท่านั้น... รถ DX (KE70) ของนายถึงจะเป็๞โตโยต้า แต่๰่๭๫ล่างมันคนละยุค เขาอาจจะไม่ให้ผ่านรอบคัดเลือกรถ"

ตะวันนิ่งคิด

DX กับ AE86 พื้นฐานใกล้เคียงกัน แต่ AE86 ภาษีดีกว่าเ๹ื่๪๫อะไหล่แต่งและสมดุล

"พี่เก่ง..." ตะวันหันไปมองเ๽้า DX สีเหลือง

"ผมไม่ทิ้งเพื่อนหรอก... ถ้าเขาบอกว่า DX มันเก่าไป... ผมก็จะทำให้มันกลายเป็๞ 'DX ที่เร็วที่สุดในสยาม' ให้ดู"

"เงินรางวัล 50,000 บาทจากการขายสตรอว์เบอร์รี... ผมจะเทหมดหน้าตักให้กับรถคันนี้"

"เดือนหน้า... เจอกันที่พีระเซอร์กิต!"

(โปรดติดตามตอนต่อไป)