“ว้าวว”
“สิ่งนี้หอมกว่ากำหยานและถุงหอมข้างเอวเสียอีก”
สนมทุกคนร่วมถึงฮองเฮาต่างใ ทุกคนััเส้นผมของสนมอู่เฟยมาก่อน แต่ในระหว่างขั้นตอนสระไม่เคยเห็นด้วยตา ดังนั้นวิธีของจิ้งหยวนจึงทำให้พวกนางได้เห็นแบบชัดๆ จึงเป็อะไรที่น่าทึ่งต่อพวกนางจริงๆ
“ทูลฮองเฮาและพระสนม เมื่อชำระล้างแชมพูออก ซับให้เส้นผมหมาดน้ำก็ทำการบำรุงด้วยต่อด้วยครีมนวด ปริมาณเพียงใช้ให้ทั่วทั้งศีรษะและนวดคลึงเบาๆ ทิ้งหมักไว้สักครึ่งก้านธูปค่อยล้างออก จากนั้นเช็ดให้แห้ง แล้วผลลัพธ์การใช้จะแสดงผลออกมา ตราบใดที่ใช้เป็ประจำ ก็ไม่ต้องกังวลเื่เส้นผมขาดหลุดร่วงหรือหยาบกร้านอีก”
“ว้าววว”
“มันไม่ใช่เื่โกหก”
“เป็จริงๆ อย่างที่ว่าด้วย”
เมื่อกลุ่มนางในทำตามขั้นตอนและเดินไปให้เหล่าสนมัักับตัวเอง มันก็บ่งชี้ให้เห็นจริงๆ ถึงความต่างระหว่างก่อนและหลังสระ
กลิ่นหอมค่อนข้างแรงและติดทนนาน ทำให้อาการของทุกคนในนี้แทบจะรอไม่ไหวอยากจะซื้อและคว้ามาครองเร็วๆ
แต่ด้วยที่นี่มีฮองเฮาอยู่ ต่อให้อยากได้จนตัวสั่นมากแค่ไหน พวกนางก็ต้องระงับความ้าของตัวเองลง
“ในหนึ่งกล่องใหญ่ราคา 1 ตำลึงเงิน มีแชมพูขวดเคลือบสีน้ำตาลสำหรับทำความสะอาดเส้นผมจำนวน 10 ขวด ครีมนวดในขวดเคลือบสีขาวสำหรับบำรุงเส้นผมให้อีก 10 ขวด”
“ส่วนในกล่องไม้เล็กนี้เป็ของแถม”
ขณะพูด จิ้งหยวนก็หยิบห่อในกล่องเล็กขึ้นเผยให้เห็นก้อนเล็กขนาดเท่าข้อนิ้วมือ
“สิ่งนี้คือของกินเรียกว่าลูกกวาด ใช้ดูดกลืนเอาน้ำหวานจากมันพ่ะย่ะค่ะ” จิ้งหยวนฉีกห่อเผยให้เห็นลูกอมสีเหลืองแล้วโยนเข้าปาก
ไม่รอช้า ทุกคนก็พากันรีบคว้าออกมาจากกล่องแล้วลองกิน จนทั่วทั้งศาลาเกิดอาการใอุทานเสียงออกมาเหมือนกันหมด เมื่อพบว่าลูกกวาดที่เหมือนอัญมณี มันให้ความหวานกว่าน้ำตาลที่พวกนางเคยกินมา
บางสีบางรสเหมือนน้ำผึ้ง บางสีบางรสส่งกลิ่นหอมลอยฟุ้งจากปาก สนมน้อยบางคนที่มีอายุแค่สิบห้าสิบหก ถูกบังคับให้แต่งเข้ามาในวังเพราะเื่การเมือง ก็อดเอามือพยุงแก้มตัวเองด้วยความอัศจรรย์ใจอย่างช่วยไม่ได้ เพราะไม่คิดไม่ฝันว่าพวกนางจะมีโอกาสได้ลิ้มลองของอร่อยหายากที่โลกภายนอกไม่เคยมี
“อ่ะแฮ่ม”
“ลูกกวาดให้ความหวาน แต่กินเยอะมากเกินไปเหมือนองค์หญิงเจ็ดก็อันตรายก่อให้เกิดฟันผุ”
คำพูดต่อมาก็ทำให้ทุกคนตื่นจากฝัน หันไปมององค์หญิงอู่หลิงที่ตอนนี้กำลังยัดลูกอมเข้าเต็มปากจนแก้มตุ่ยน้ำลายไหล
เมื่อองค์หญิงอู่หลิงพบว่ามีสายตามากมายจ้องมองมาที่นาง จะคายทิ้งก็เสียดายจะกินต่อก็ลำบาก แต่คำพูดต่อมาของจิ้งหยวนก็ดึงดูดความสนใจของทุกคนกลับไปมองที่เขาอีก
“แต่เื่ฟันผุไม่ใช่สิ่งกังวลพ่ะย่ะค่ะ”
“โปรดทอดพระเนตรสองสิ่งในมือของกระหม่อม”
มือขวาจิ้งหยวนถือพู่กันประหลาดมือซ้ายถือขวดบางอย่าง
“ในมือขวากระหม่อมเรียกว่าแปรงสีฟัน และมือซ้ายเรียกว่ายาสีฟัน เราใช้สองสิ่งนี้ทำความสะอาดปาก ไม่เพียงจะป้องกันโรคฟันผุเท่านั้น แต่ยังช่วยให้ลดอาการฟันเหลือง แม้แต่กลิ่นปากก็หายได้หลังจากที่ใช้แปรง”
โอ้ววว!!~~
เสียงอุทานในครั้งนี้ไม่สามารถหักห้ามใจได้อีก แต่เดิมการแปรงฟันมักจะใช้เกลือและขี้เถ้า แต่เกลือในยุคนี้หายากและแพง ขี้เถ้าก็ทำให้ลิ้นของพวกนางหยาบด้าน ดังนั้นการที่ได้ยินว่าสิ่งนี้สามารถช่วยทำความสะอาดและลดกลิ่นปากได้ มันจึงเป็ของที่ทุกคนสนใจไม่แพ้แชมพูเลย
และไม่รอช้า จิ้งหยวนก็ลงมือทำการแปรงให้ดูเป็ตัวอย่าง แต่เขาไม่สามารถเข้าใกล้เหล่าสนมได้ เพียงแค่สาธิตให้นางในทำตาม เพื่อที่จะให้เหล่าสนมตัดสินใจดูอย่างใกล้ชิดด้วยตัวพวกนางเอง
“อืม ไม่มีกลิ่น”
“นี่ท่านโหวจะมอบสิ่งนี้ให้เราจริงๆ รึ?”
ผลิตภัณฑ์เหล่านี้ถูกบรรจุลงในกล่องไม้ที่ได้รับการออกแบบด้วยลวดลายพิเศษ การขายแชมพูทำได้ทันทีเพราะการขายและการซื้อไม่ได้ยุ่งยาก เนื่องจากการสระผมเป็กิจวัตรที่คนในโลกนี้รู้จักและทำกันประจำอยู่แล้ว แต่เื่การแปรงด้วยยาสีฟันนั้นค่อนข้างแปลกและซับซ้อน
แม้แต่คนมีอันจะกินยังไม่อยากใช้เกลือในการแปรงฟันแต่ใช้การเคี้ยวกิ่งไม้ชนิดหนึ่งในการขัด การขายแปรงและยาสีฟันจึงใช้ได้กับคนเฉพาะกลุ่มอย่างพวกเชื้อพระวงศ์และขุนนาง เขาจึงใช้โอกาสนี้ขายและสาธิตควบคู่ ตราบใดที่ใครสักคนรู้คุณค่าของยาสีฟัน รายการขายก็จะทยอยออกมาเป็ลิสต์สั่งซื้อในอนาคตให้เขาเอง
สิ่งที่มีอิทธิพลต่อการค้าไม่ใช่แต่การมีของ แต่ต้องรู้ด้วยว่าผู้บริโภคประเภทไหนถึงจะเข้าเป้ากับผลิตภัณฑ์มากที่สุด
สำหรับโลกใบนี้ที่ค่อนข้างจำกัดเื่การโฆษณา ลูกค้าและเป้าหมายที่จะช่วยเผยแพร่และทำให้คนอื่นๆ ที่ได้ยินยอมรับได้ง่ายๆ ก็คงไม่มีใครจะดีและเร็วไปกว่าเหล่าเชื้อพระวงศ์ที่อยู่ในวัง เพราะแฟชั่นและค่านิยมทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็มนุษย์จากโลกไหนก็มักจะเลียนแบบและทำตามเหล่าคนใหญ่คนโตอยู่เสมอ
ตราบใดที่มีอะไรฮิต เหล่าคุณนายน้อยใหญ่ภายนอกที่ได้ยินก็อยากรู้อยากลองด้วยตัวของพวกนางเอง แค่กระจายข่าวลือนิดหน่อยแล้วผลลัพธ์ก็จะเผยออกมา
“น่าทึ่ง”
“ไม่เพียงแต่จะรู้สึกสะอาด กลิ่นปากและลมหายใจยังหอมอีกด้วย”
ฮองเฮาและพระสนมพยักหน้าอย่างเข้าใจ สิ่งนี้หายากอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะกลายเป็เพียงแค่ของแถม จนทำให้ทุกคนรู้สึกคุ้มค่ามากๆ ที่จ่ายออกไปเพียง 1 เหรียญเงินแล้วได้ของมากมายกลับมา
“ให้ข้าสี่กล่องใหญ่” ฮองเฮาอู่ชางชุนเคยได้ยินเกี่ยวกับแชมพูวิเศษนี้มานานแล้ว ในฐานะมารดาของแผ่นดิน นางจึงให้ความสำคัญกับรูปลักษณ์ของตัวเองเป็ปกติ เมื่อจิ้งหยวนได้เปิดเผยราคาต่อสาธารณะพร้อมสาธิตวิธีใช้ ฮองเฮาจึงสั่งให้ขันทีส่งถุงเงินเพื่อซื้อขาย
สำหรับฮองเฮา นี่ถือได้ว่าเป็เพียงแค่เงินค่าขนม แต่กระนั้นก่อนกลับก็ยังไม่ลืมสอบถามเื่ของอู่หลิงและการรักษาโรคกลีบดอกบัวเหี่ยว
“ทูลฮองเฮา โรคกลีบบัวเหี่ยวสามารถหายได้หากปรับวิธีกินั้แ่ยังเด็ก แค่เปลี่ยนอาหารเป็เนื้อและเครื่องในสัตว์เยอะๆ กินไข่แดงและตับ หนึ่งมื้อต้องมีผักใบเขียวและธัญพืชอีกนิดหน่อย ภายในห้าหกปีอาการของโรคนี้ก็จะหายไปเองพ่ะย่ะค่ะ”
“ห้าปี?”
“มันหายจริงๆ รึ?”
ถึงจะผิดหวังที่สิ่งนี้แก้ไขได้เฉพาะคนที่ยังเด็กแต่ผู้ใหญ่ใช้ไม่ได้ แต่มันก็ทำให้ฮองเฮาอู่ชางชุนรู้สึกพอใจสุดๆ แล้ว ต่อให้ผลลัพธ์นี้ต้องใช้เวลาหลายปีในการพิสูจน์ แต่ก็ยังดีกว่าการไม่มีความหวังอะไรเหมือนในอดีต เพียงแค่หยุดคำสาปของตระกูลชางลงได้ ต่อจะต้องรอเป็สิบๆ ปีตัวฮองเฮาก็ยินยอมที่จะอดทนรอ
และจิ้งหยวนก็ไม่ได้โกหกแต่คือเื่จริง โรคกลีบดอกบัวเหี่ยวหรือโรคโลหิตจาง สามารถรักษาได้ด้วยการเปลี่ยนอาหารั้แ่ยังเด็ก
โรคนี้มีโอกาสเป็ได้ทุกคนเพราะมันมีหลายประเภทหลายชนิด บางครั้งก็ติดต่อผ่านพันธุกรรม และบางครั้งก็เกิดจากการที่ขาดสารอาหารในตอนที่เกิด
อย่างเช่นกรณีของฮองเฮา ที่ให้กำเนิดองค์ชายสามคนและองค์หญิงอีกสอง แต่ก็กลับแค่องค์หญิงคนเล็กอู่หลิงที่ได้รับโรคดังกล่าว จึงสันนิษฐานได้ไม่ยากว่าโรคโลหิตจางที่เป็น่าจะไม่ใช่ชนิดที่ร้ายแรง เพียงปรับเปลี่ยนวิธีกินเพื่อเพิ่มสารอาหารจำพวกธาตุเหล็กและวิตามิน เมื่อโตขึ้นร่างกายของผู้ป่วยก็จะฟื้นขึ้นกลับมาแข็งแรงไม่รู้สึกอ่อนเพลีย
ส่วนผู้ใหญ่นั้นสามารถรักษาได้แต่ไม่ใช่สำหรับโลกใบนี้
การแพทย์และการรักษาที่เป็แบบโบราณยุคเก่ามันยากจะแก้ไขได้ด้วยยาหรือการเปลี่ยนอาหาร
การรักษาเพียงหนึ่งเดียวให้หายขาดหลังจากผ่านพ้น่วัยเด็ก มีเพียงแค่การรักษาจากโลกอนาคตและอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่ทันสมัยอย่างการถ่ายเื
จิ้งหยวนไม่ได้พูดส่วนนี้ออกไป แทนที่จะพูดความจริงแต่เขาคิดว่าจะดีกว่าหากเก็บเื่นี้เป็ความลับ อย่าให้คนป่วยเกิดความหวังลมๆ แล้งๆ เพราะความหวังในบางครั้งไม่ใช่ทางออก แต่อาจทำร้ายจิตใจคนป่วยได้และจมปลักอยู่กับมันโดยไม่รู้ตัวแล้วมีโรคอื่นแทรกซ้อนตามมา
เช่นเดียวกับจักรพรรดิของทุกยุคทุกสมัย ที่เมื่อใกล้ตายก็มักจะตามหายาอายุวัฒนะเพื่อตามหาความเป็ะ กินยาปรุงทุกอย่างแบบไม่เลือกหน้าโดยไม่รู้ว่าเป็สารพิษ
ในเมื่อองค์หญิงอู่หลิงเป็จิ้งตัวของฮองเฮาเองก็น่าจะทรมานกับโรคๆ นี้อยู่เช่นกัน ถึงจะไม่ร้ายแรงหรืออันตรายเพราะผ่าน่เด็กมาแล้ว แต่ก็จะทรมานกับอาการเหนื่อยง่ายและรู้สึกวิงเวียนตลอดเวลา
รักษาได้แต่ไม่ใช่ในโลกนี้
แต่นั่นจะเกิดขึ้นก็เมื่อการแพทย์ของโลกนี้ไม่ยอมรับการพัฒนา
