“าาแห่งไบแซนไทน์ เ้ากล้าดีอย่างไรถึงปฏิเสธจะมอบตัวคนที่กองกำลังทหารรับจ้างดาบโลหิต้า? ช่างไม่รู้ที่ตายนัก!”
เสียงทุ้มต่ำที่ตวาดอย่างเอาแต่ใจดังมาจากด้านหน้าค่ายทหารที่เล็กกว่าเมืองแซมบอร์ดครึ่งหนึ่ง ซุนเฟยเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าภายในรัศมีหนึ่งร้อยเมตรของค่ายทหารนั้นเต็มไปด้วยผู้คนจำนวนมากล้อมรอบ ดวงตาของเขาเป็ประกายวูบหนึ่งก่อนจะรีบแทรกตัวเข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นที่หน้าค่ายทหารนั้น ฝ่ายที่ดูเหมือนจะมาหาเื่มีประมาณสิบกว่าคน แต่ละคนสวมเกราะเบาสีดำและบนเกราะอกแกะสลักรูปดาบเปื้อนเืไว้
นี่คือสัญลักษณ์ของกองกำลังทหารรับจ้างดาบโลหิต!
ฮึๆ ยามตั้งใจหากลับหาไม่เจอ แต่ยามไม่หากลับบังเอิญได้เจอ
ซุนเฟยเดินเบียดฝูงชนเข้ามาเรื่อยๆ อย่างเงียบๆ จนมาถึงด้านหน้าสุด เขามองผ่านรั้วไม้ของค่ายทหารไปบนเสาั์ที่ตั้งอยู่ตรงกลาง มันสลักตัวอักษรไว้้าสามคำ ‘ไบแซนไทน์’ ฝูงชนที่มุงดูต่างกระซิบกระซาบว่า สถานที่ตั้งค่ายทหารแห่งนี้เป็ของอาณาจักรเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ชื่อว่าไบแซนไทน์
ซุนเฟยไม่เคยได้ยินชื่อของอาณาจักรนี้มาก่อน แต่ด้วยเสียงซุบซิบนินทาจากคนดูรอบๆ ทำให้เขารู้ว่าอาณาจักรไบแซนไทน์เป็อาณาจักรบริวารระดับหกที่อ่อนแอมากๆ แต่อย่างไรก็ตาม สถานที่ตั้งค่ายของอาณาจักรแห่งนี้ภายในราชอาณาจักรเซนิทกลับตรงกันข้ามกับเมืองแซมบอร์ด อาณาจักรของเขาตั้งอยู่ที่ท่าเรือชายฝั่งทะเลทางทิศใต้สุดของราชอาณาจักรเซนิท สภาพภูมิอากาศดี วิวทิวทัศน์ก็งดงาม และยังท่าเรือเล็กๆ แห่งหนึ่งของราชอาณาจักรอีกด้วย สภาพภูมิศาสตร์ดีกว่าเมืองแซมบอร์ดมาก
ค่ายทหารอื่นๆ ที่อยู่ติดกับค่ายทหารของอาณาจักรไบแซนไทน์ต่างล่วงรู้ต้นสายปลายเหตุของเื่นี้ดี ดังนั้นซุนเฟยจึงได้อานิสงค์จากการกระซิบเล่าแบบปากต่อปากจากคนพวกนี้ อาณาจักรไบแซนไทน์นั้นอ่อนแอมาก ทว่ากลับได้สถานที่ตั้งที่เป็ท่าเรือเล็กๆ ที่สำคัญแห่งหนึ่งในราชอาณาจักร ดังนั้นพวกเขาจึงเป็เนื้อไขมันชิ้นโตที่อาณาจักรรอบข้างต่าง้า าาองค์ก่อนได้ตไปเมื่อสองปีก่อน ทิ้งองค์ชายที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะสืบทอดบัลลังก์ต่อ ส่วนเหล่าขุนนางที่เก่าแก่ก็ถืออำนาจทางการเมืองไว้ไม่ปล่อย ดังนั้นในตอนนี้ อาณาจักรไบแซนไทน์จึงเผชิญทั้งศึกนอกศึกในวุ่นวายไม่มีหยุด ครั้งนี้าาน้อยนำทหารมาเข้าร่วมการแข่งขันการซ้อมรบด้วยตัวเอง พวกเขาแค่อยากจะรักษาอาณาจักรไบแซนไทน์ไว้เท่านั้น แต่ไม่รู้ทำไม จู่ๆ กองกำลังทหารรับจ้างดาบโลหิตที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงถึงได้มาหาเื่พวกเขา
กองกำลังทหารรับจ้างดาบโลหิตเป็หนึ่งในสามของกองกำลังที่มีชื่อเสียงที่สุดในราชอาณาจักร พวกเขากระจายกำลังไปทั่ว ทั้งในและนอกเมืองหลวง โด่งดังในเื่เลวๆ มียอดฝีมือจำนวนมาก ทั้งยังมีขุนนางในราชอาณาจักรให้การสนับสนุนอยู่เื้ั ในค่ายทหารบริวารแห่งนี้มีใครบ้างที่ไม่รู้ มีเพียงอาณาจักรบริวารระดับหนึ่งทั้งสิบอาณาจักรและอาณาจักรบริวารระดับสองบางแห่งเท่านั้นถึงจะทำให้กองกำลังทหารรับจ้างดาบโลหิตยอมถอย ดูเหมือนว่าอาณาจักรไบแซนไทน์จะถึงคราวซวยแล้วจริงๆ ไม่รู้ว่าหลังจากจบการแข่งขันการซ้อมรบครั้งนี้แล้ว อาณาจักรของพวกเขาจะถูกยกให้คนอื่นหรือไม่ และไหนจะเหล่ากองกำลังทหารรับจ้างที่น่ากลัวพวกนี้อีกที่จู่ๆ ก็เดินดุ่มๆ เข้ามาหาเื่ถึงในค่าย
“ข้าชื่นชมคุณหนูอิซาเบลล่าอย่างมาก ดังนั้นจึงอยากเชิญคุณหนูไปร่วมงานเลี้ยงที่จัดขึ้นในเมืองหลวง าาไบแซนไทน์ เ้ากล้าขวางข้างั้นหรือ?” ชายร่างสูงที่แบกค้อนแปดเหลี่ยมขนาดใหญ่กว่าตัวไว้ด้านหลังสองเล่มเอ่ยปากถากถาง พลางยิ้มเยาะให้กับาาน้อยตรงหน้า แสดงกริยาข่มขู่อย่างเต็มที่
าาไบแซนไทน์มีใบหน้าหล่อเหลา ทว่ากลับเป็เด็กที่มีร่างกายผอมบาง เห็นได้ชัดว่าถูกเลี้ยงดูให้อยู่อย่างสุขสบายมานานเกินไปทำให้อ่อนต่อโลกมาก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ ความกังวลและทำอะไรไม่ถูก ร่างที่สวมชุดสีขาวสั่นเล็กน้อยด้วยความเครียด เขากุมมือสาวน้อยหน้าตาน่ารักไว้แน่นขณะที่โอบกอดร่างของสาวน้อยคนนั้นไว้ในอ้อมแขน ราวกับว่าจะดูแลสาวน้อยคนนี้ด้วยชีวิตของตัวเอง เขาตอบกลับชายร่างสูงคนนั้นด้วยน้ำเสียงกึ่งวิงวอนว่า “ท่านหัวหน้าแฮร์รี่ อิซาเบลล่านาง...นาง...นางไม่สบาย โปรดปล่อยนาง ปล่อยนางเถอะ!”
ในฐานะของาา การที่พูดออกมาแบบนี้แสดงให้เห็นว่าอาณาจักรไบแซนไทน์นั้นอ่อนแอลงไปมากจริงๆ
“ฮึๆ…ป่วยหรือ? งั้นดีเลย ที่สำนักงานใหญ่ของดาบโลหิตมีหมอและนักเวทที่ดีที่สุดในเมืองหลวงอยู่ เดี๋ยวพวกข้าจะนำนางไปรักษาเอง ดังนั้นรีบไปกันดีกว่า!” ชายร่างสูงไม่สนใจข้ออ้างของาาไบแซนไทน์ ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ร่างของหญิงสาวที่าาน้อยพยายามปกป้องไว้ ดวงตาของมันส่องประกายวาววับ ด้วยรูปลักษณ์และสติปัญญาของสาวน้อยตรงหน้า ทำให้มันแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะได้กลืนกินนาง
“พวกเ้าบังอาจเกินไปแล้ว ท่านอิซาเบลล่าคือราชินีในอนาคตของอาณาจักรไบแซนไทน์ เป็คนรักของฝ่าาและยังเป็ทายาทของตระกูลสูงศักดิ์ หาใช่คนที่พวกเ้าจะมาร้องขอได้ง่ายดายไม่ อีกอย่างพวกหยาบช้าเช่นพวกเ้ากล้าดีอย่างไรมาบีบบังคับาาของข้า?” องครักษ์ประจำกายผู้ซื่อสัตย์ของาาอาณาจักรไบแซนไทน์ทนไม่ไหวจนต้องเปิดปากตำหนิออกมา
ปึง!
เสียงค้อนทุบดังขึ้น
หัวขององครักษ์ที่ซื่อสัตย์ถูกทุบจนกลายเป็เศษเนื้อเละๆ กระจายไปทั่ว
ชายที่ชื่อแฮร์รี่แสยะยิ้มออกมา ค้อนั์ของเขาชโลมไปด้วยเืเนื้อของราชองครักษ์ที่น่าสงสาร บดขยี้สมองขององครักษ์ปากดีผู้นั้นให้แหลกละเอียด จากนั้นก็เสียบไว้ที่หลังของตัวเอง ั้แ่ต้นจนจบเขาไม่คิดจะอธิบายถึงการกระทำของเขา เขาทำราวกับว่าสิ่งที่เพิ่งทุบไปนั้นเป็เพียงหนอนแมลงที่น่ารำคาญตัวหนึ่ง หาใช่ราชองค์รักษ์ของาาไบแซนไทน์
“เ้า...” าาอาณาจักรไบแซนไทน์ทั้งใทั้งโมโห
“ฝ่าา ท่านยังลังเลอะไรอยู่? รีบตอบรับข้อเสนอของหัวหน้าแฮร์รี่ไปสิ หรือว่าเพื่อผู้หญิงแค่คนเดียวท่านถึงกลับยอมตัดความหวังของอาณาจักรไบแซนไทน์ไป? ฝ่าา อย่าลืมสิ พวกเรายัง้าความช่วยเหลือจากกองกำลังทหารรับจ้างดาบโลหิตอยู่นะ ไม่อย่างนั้นพวกเราไม่มีหวังที่จะรักษาอาณาจักรไบแซนไทน์ในการแข่งขันการซ้อมรบได้นะขอรับ!” ด้านหลังของาาไบแซนไทน์มีร่างของชายวัยกลางคนที่รูปร่างอ้วนเตี้ย สวมชุดหรูหราสีม่วงเข้ม เปิดปากพูดเร่งเร้าออกมา ดูจากรูปร่างลักษณะแล้ว เขาน่าจะเป็ขุนนางใหญ่ของอาณาจักรไบแซนไทน์ แต่คำพูดของเขาเวลาที่พูดกับองค์าากลับแฝงไปด้วยถ้อยคำต่อว่า
“ไอค์ เ้าเป็เลขานุการของอาณาจักรไบแซนไทน์ ทำไมเ้าถึงได้...เ้า...” าาหนุ่มแห่งอาณาจักรไบแซนไทน์ยกนิ้วชี้ไปที่ร่างอ้วนๆ ของชายในชุดสีม่วงด้วยท่าทางพูดไม่ออก
“ฮึ! ฝ่าา กรุณารีบตัดสินพระทัยเถอะขอรับ อย่าเป็ทรราชเพื่อผู้หญิงเพียงคนเดียว และอย่าได้ทำลายความพยายามของาาองค์ก่อน!” ชายร่างอ้วนพูดขัดขึ้นมาอย่างเ็า
“ฝ่าา ช่วยข้า ช่วยข้าด้วย!” สาวน้อยคนนี้ราวกับกวางน้อยที่ตื่นใ นางกอดาาไบแซนไทน์แน่นพลางวิงวอนทั้งน้ำตา
สายลมพัดผ่านร่างของเขา ทำให้เกล็ดหิมะตกลงบนหัวของาาไบแซนไทน์
ราชองครักษ์ที่ภักดีของเขาก็ถูกชายที่แสนอำมหิตตรงหน้าใช้ค้อนทุบหัวตายทั้งเป็ เืจากตัวศพชโลมย้อมหิมะบนพื้นจนเป็สีแดง...
ศัตรูของเขาใช้อำนาจบีบบังคับให้ส่งผู้หญิงที่เขารักที่สุดไปให้มัน
ขุนนางของเขากลับช่วยคนเลวกระทำความชั่ว พูดจากดดันบีบคั้นเขา
ตอนนี้าาไบแซนไทน์ใช้ร่างกายอันผอมบางของตัวเองแบกรับหน้าที่ที่หนักอึ้ง จนเหมือนกับร่างกายพร้อมที่จะแตกสลายลงได้ทุกเมื่อ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรักและไม่ยอมแพ้ยามทอดสายตามองไปยังหญิงสาวในอ้อมแขน ตอนนี้เขาไม่ต่างอะไรกับเด็กหนุ่มธรรมดาๆ ที่กำลังพบเจออุปสรรคในความรักที่ยากจะก้าวผ่านไปได้
“ฝ่าา ท่านกำลังรออะไร? หรือว่าท่านอยากจะทำให้หัวหน้าแฮร์รี่โมโหขึ้นมาจริงๆ? เพื่อผู้หญิงคนเดียวท่านถึงกับไม่สนใจอาณาจักรไบแซนไทน์เลยหรือ?” ชายวัยกลางคนในชุดสีม่วงถลึงตาใส่าาไบแซนไทน์พลางพูดกดดันอย่างเ็า
“ข้า...” สายตาของาาไบแซนไทน์เต็มไปด้วยความเ็ป เขาพยายามจะต่อสู้กับความขัดแย้งในใจของตัวเอง
“ฮึ!” ชายร่างสูงค้อนคู่แค่นเสียงอย่างเ็าเพื่อเพิ่มแรงกดดัน ในขณะที่กองกำลังทหารรับจ้างดาบโลหิตคนอื่นก็แสยะยิ้มเ็าออกมา
“ฝ่าา อิซาเบลล่าจะไม่ยอมให้ท่านกลายเป็ทรราชของอาณาจักร ข้าจะจัดการทุกอย่างเอง ท่านแฮร์รี่...อิซาเบลล่ายอมไปงานเลี้ยงกับท่านที่เมืองหลวงก็ได้ โปรดอย่าลืมสัญญาที่ท่านบอกว่าจะช่วยปกป้องอาณาจักรไบแซนไทน์ในการแข่งขันการซ้อมรบในครั้งนี้ด้วย...”
เมื่อมองไปยังสายตาที่เต็มไปด้วยความเ็ปและไม่ยินยอมในดวงตาของาาน้อย สาวน้อยแสนบริสุทธิ์ก็พลันเข้าใจบางอย่าง นางถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะตัดใจถอยออกมาจากอ้อมกอดของชายอันเป็ที่รัก หยาดย้ำตาดุจคริสตัลปรากฏจากดวงตากลมโต ใบหน้าขาวนวลซีดจนน่าสงสาร ท่ามกลางเกล็ดหิมะที่ตกลงมายังพื้นดิน ร่างบอบบางตัวสั่นเทาในขณะที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของกลุ่มทหารรับจ้าดาบโลหิตที่ดูไม่ต่างอะไรกับฝูงหมาป่า นางในตอนนี้เหมือนดอกไม้สีขาวที่อยู่ท่ามกลางลมหนาว บนใบหน้าที่แสนบริสุทธิ์เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและเสียใจ
“ไม่...” าาไบแซนไทน์คร่ำครวญออกมาอย่างสิ้นหวังและเ็ป เขายื่นมือออกไปเพื่อจะฉุดร่างบางให้กลับมา แต่ก็ถูกชายวัยกลางคนที่อ้วนฉุดึงรั้งไว้
“ฮ่าๆๆๆ!” เหล่าทหารรับจ้างโลหิตต่างหัวเราะออกมาอย่างสาสมใจ
“ชิ…ไอ้พวกนี้นี่มันสัตว์นรกชัดๆ เพียงไม่กี่วันสาวน้อยทุกอาณาจักรต่างถูกพวกมันฉกชิงไปเป็ของตัวเอง อย่างน้อยๆ ก็ปาไปห้าสิบคนแล้วกระมััง...” บรรดาฝูงชนที่อยู่ด้านนอกค่ายทหารต่างถอนหายใจออกมาอย่างเห็นอกเห็นใจ กองกำลังทหารรับจ้างดาบโลหิตใช้อำนาจของตัวเองตระเวนพาตัวสาวๆ ทุกอาณาจักรนำไปเป็ของขวัญให้กับผู้มีอำนาจที่อยู่เื้ัของพวกมัน แม้การกระทำที่ชั่วร้ายของพวกมันจะสร้างความไม่พอใจให้แก่ทุกคน แต่เพราะกองกำลังทหารรับจ้างดาบโลหิตมีอำนาจแข็งแกร่งกว่าและยังมีขุนนางชั้นสูงให้การสนับสนุนอยู่เื้ั ดังนั้นอาณาจักรบริวารจึงไม่กล้าโมโหและไม่กล้าพูดแย้งออกมา
ส่วนลึกในจิตใจของซุนเฟยเหมือนกับถูกกระตุ้นด้วยเหตุการณ์ตรงหน้า
โดยเฉพาะเมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความทุกข์ระทมของาาไบแซนไทน์กับสายตาที่สิ้นหวังและเ็ปของสาวน้อยที่ชื่อว่าอิซาเบลล่า ไม่รู้ทำไมซุนเฟยถึงได้รู้สึกว่าสถานการณ์ระหว่างาาไบแซนไทน์และสาวคนรักถึงได้คล้ายกับเื่ราวที่ผ่านมาของตัวเอง ในตอนแรกตัวเองก็ต้องพบกับสถานการณ์ที่เลวร้ายต่างๆ ไม่ว่าจะเป็กองทัพเกราะดำหรือเลขานุการบาร์เซิล ถ้าไม่ใช่ว่าตัวเองมีตัวช่วยอย่างโลก Diablo อยู่ล่ะก็ บางทีจุดจบของเขาคงน่าอนาถกว่าาาไบแซนไทน์ไม่รู้กี่เท่า...
เมื่อคิดถึงตรงนี้ซุนเฟยก็ดึงผ้าคลุมหัวออก
“สังหารกองกำลังทหารรับจ้างดาบโลหิต อย่าให้พวกมันหนีรอดไปได้สักตัว!”
ทันใดนั้นเองก็มีเสียงร้องะโออกมาจากในบรรดาฝูงชน
สิ้นเสียงะโนี้ก็ตามมาติดๆ ด้วยบอลไฟสีแดงสดที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางมากกว่าสิบเิเนับสิบลูกที่ถูกขว้างออกมา
ตูมๆๆ!
เปลวไฟที่ถูกขว้างออกมาอย่างกะทันหันได้เพิ่มอุณหภูมิของอากาศอย่างรวดเร็ว แสงสีแดงเข้มสว่างไสวในยามราตรี เวทมนตร์ที่ทรงอำนาจได้สั่นะเืไปทั่วพื้นที่ กองกำลังทหารรับจ้างดาบโลหิตที่อยู่ด้านหน้าสุดไม่ทันได้ป้องกันตัวก็ถูกบอลไฟพุ่งเข้าโจมตี!
“อ๊าก...”
ทันทีที่ร่างของเหล่าทหารของกองกำลังทหารรับจ้างดาบโลหิตัักับบอลไฟ เปลวไฟก็ลุกไหม้ร่างของเขาทันที พวกมันพากันร้องโหยหวนเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้น แม้จะกลิ้งไปกลิ้งมาสักกี่หนแต่ก็ไม่อาจดับไฟที่กำลังลุกไหม้ร่างของพวกมันได้เลย ไม่นานพวกมันก็ถูกเผาเป็ตอตะโก อาวุธและชุดเกราะบนร่างถูกหลอมละลายกลายเป็น้ำเหล็ก!
ทั้งบริเวณต่างพากันตื่นใ
“ใครน่ะ?” หัวหน้ากองกำลังทหารรับจ้างแฮร์รี่ดึงค้อนออกมาพลางะโอย่างโมโห ในขณะที่หมุนร่างกลับมา
“ตาย!” ซุนเฟยเปลี่ยนจาก 'โหมดจอมเวท' เป็ 'โหมดคนเถื่อน' เขาหัวเราะในลำคอเสียงดังก่อนจะก้าวเข้าไปในค่ายทหาร ทั้งร่างเต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟัน ก้าวที่หนึ่งแผ่นดินะเื ก้าวที่สองจิติญญาสั่นกลัว ตอนนี้ซุนเฟยดูไม่ต่างอะไรกับเทพปีศาจที่ลงมาจุติบนโลกมนุษย์ เขาก้าวไปด้านหน้าทีละก้าว
----------------------
