ตอนเช้า… บ้านไม้เล็ก ๆ ที่เริ่มอบอุ่นขึ้นด้วยแสงแดดแรกของวัน เสียงนกป่าดังลอยมาแ๵่๭ ๆ คล้ายจะปลุกให้บ้านทั้งหลังตื่นจากนิทรา

ลุคที่เพิ่งตื่นได้ไม่นาน เขากำลังชงน้ำสมุนไพรด้วยมือที่คล่องแคล่วอย่างคนชินกับกิจวัตรสาย ๆ ที่เคยซ้ำซาก แต่ก็สบายใจ

แล้วก็มีเสียง เสียงที่เขาคุ้นเคยดีจนแทบไม่ต้องเดา

“ก๊อก ๆ ๆ …”

เสียงเคาะประตูเป็๞จังหวะหนักแน่นแต่ไม่หยาบคาย ฟีน่า เขารู้โดยไม่ต้องเหลียวมอง รู้จนกลายเป็๞ธรรมชาติ อย่างกับเสียงของลมที่พัดผ่านหน้าต่าง

เขาก้าวไปเปิดด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ติดมุมปาก

“เช้านี้เร็วจัง...”

คำพูดขาดห้วงกลางประโยคทันทีที่สายตาเขามองออกไป

ใช่ ฟีน่ายืนอยู่ตรงนั้นจริง ๆ ชุดเดินป่าแนบตัวกับแววตาเฉียบคมแบบเดิม

แต่วันนี้เธอไม่ได้มาคนเดียว

ข้างเธอมีอีกคนที่ลุคไม่คิดว่าจะได้เจอในเช้าวันธรรมดาแบบนี้

มาเรีย

หญิงสาวในชุดคลุมเรียบง่าย เส้นผมยาวดำสลวยปล่อยตามธรรมชาติ แสงแดดอ่อนส่องสะท้อนผิวขาวซีดของเธอ ดวงตาสีเข้มนั้นยังอ่อนโยนเหมือนวันวาน ไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่น้อย

“สวัสดีจ้ะ ลุค” 

เสียงของเธอนุ่มและเงียบ เธอยิ้ม... ยิ้มอย่างคนที่เคยคุ้นกันดี

แต่นั่นแหละ...

ภาพหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของเขาเอง รวดเร็วราวกับเงาสะท้อนจากบ่อน้ำในคืนไร้จันทร์

ภาพของมาเรีย พี่สาวที่เขาเคยแอบรัก ที่โดนพวกคนในกลุ่มผู้กล้าหลายคน รุมกระทำอะไรบางอย่าง

เขากลืนน้ำลายเงียบ ๆ

พยายามจะดึงสติกลับมา

...เธอเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยน

ทั้งน้ำเสียง ทั้งแววตา ทั้งท่าทีอ่อนโยนที่ทำให้หัวใจของเขาสั่นในแบบที่ไม่ควรสั่นอีกแล้ว

มาเรียดูสงบ เย็นตา ราวกับหญิงสาวที่ไม่มีอดีตน่าสงสัย ไม่มีรอยมืดใดในเงาตัวเอง

ลุคพยายามกลั้นหายใจอย่างแ๞๢เ๞ี๶๞ ดวงตาเขาหลบเลี่ยงสายตาของเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะบังคับตัวเองให้ยิ้มตอบ

“...พี่สาวมาเรีย”

ฟีน่าขยับยิ้มเล็กน้อย สีหน้าเหมือนรู้อะไรบางอย่าง แต่ไม่พูดอะไร

มาเรียยังยืนอยู่ตรงนั้น มือน้อยประสานกันไว้ตรงหน้าท้องอย่างสุภาพตามแบบของเธอ

"วันนี้ฉันขอไปด้วยได้ไหม พอดี...ต้องไปหาสมุนไพรในป่าเสียหน่อย"

เสียงพูดเบา แต่ไม่ใช่คำขอ

เธอมองเขาด้วยสายตาเหมือนเมื่อก่อน ราวกับไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย

แต่ในอกลุคมีบางอย่างขยับ เขาไม่รู้ว่าเป็๞ความรู้สึกผิด ความเจ็บ หรือความคิดที่ไม่ควรจะคิด มันเหมือนเสียงกระซิบจากอดีตที่ไม่ยอมปล่อย

“...แน่นอนครับ”

 เขาตอบเบา ๆ หลบสายตาเธออีกครั้ง

ฟีน่าแค่พยักหน้า แล้วหันไปจัดเป้สะพายหลังเตรียมลุยทาง

ส่วนลุค... ยังยืนนิ่งอยู่อีกครู่ ก่อนจะเบี่ยงตัวให้สองสาวเดินเข้ามาในบ้าน เพื่อเตรียมตัวสำหรับการเดินทางในวันนี้

เขารู้แค่ว่า วันนี้จะไม่ใช่วันธรรมดา

ฟีน่า สาวที่ทำให้หัวใจเขาเริ่มหวั่นไหว และมาเรีย... 

เธอคือเงาที่เขาพยายามลืม แต่กลับเดินเข้ามาเคียงข้างเขาอีกครั้ง