บทที่ 255 เสียงหัวเราะของกระบี่        ทะเลเมฆากว้างใหญ่ สายลมพัดแรง โซ่สีดำตัดผ่านท้องฟ้าที่สูงตระหง่าน มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด        “แกร๊ง— แกร๊ง--”        ท่ามกลางเสียงโซ่สีดำที่ดังกึกก้องชัดเจนและเย็นชา มองเห็นชายหนุ่มสองคนยืนอยู่บนนั้น ฉู่อวิ๋นแล...