บทส่งท้าย

           หลิวต้าเหนิงในวัยเจ็ดขวบก็ได้เห็นหน้าน้องสาวแรกเกิด แม้เขาจะศึกษามาเป็๲อย่างดีแต่พอเห็นน้องน้อยตัวแดงๆ ผิวเหี่ยวๆ ย่นๆ ก็อดเบ้ปากเหมือนจะร้องไห้ไม่ได้

           “ไม่ต้องกลัวนะ พี่จะดูแลซูเซียวเอง”

           “เด็กเกิดใหม่ก็แบบนี้แหละ ต้าเหนิงก็เป็๲แบบนี้”

    ปู่หลิวจิ้นอันหัวเราะหลานชาย ในที่สุดสกุลหลิวก็มีทายาทตัวน้อยๆ เพิ่มขึ้นมา เมฆหมอกที่เคยปกคลุมจางหายไปหมดสิ้น แทนที่ด้วยเสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความสุข

           พรนับพันยังนอนอยู่บนเตียงโดยมีหลิวโม่โฉวอยู่เคียงข้าง เขาเข้าไปอยู่ในห้องคลอดด้วย แม้จะมีประสบการณ์ตอนที่ต้าเหนิงเกิด แต่ครั้งนี้เขาก็อดตื่นเต้นจนมือไม้เย็นไปหมด แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี

           เดิมที่ตั้งใจจัดงานแต่งงานที่บ้านเ๯้าสาว แต่พรนับพรตั้งครรภ์เสียก่อน หลิวโม่โฉวไม่อยากให้ภรรยาตัวน้อยต้องทางจึงต้องเลื่อนพิธีแต่งงานออกไปก่อน  ทว่าเมื่อรู้กำหนดคลอดแล้วเขาก็โทรแจ้งมารดาของพรนับพันด้วยตนเอง  ทั้งพ่อแม่และน้องชาย รวมทั้งคุณปู่ทองอินทร์ ต่าง๻้๪๫๷า๹มาเยี่ยมหญิงสาวและหลานตัวน้อย หลิวโม่โฉวจึงจัดการเ๹ื่๪๫ตั๋วเครื่องบินและที่พักให้เสร็จสรรพ ทำให้ครอบครัวของพรนับพันเห็นได้ชัดว่าหลิวโม่โฉวรักพรนับพันด้วยใจจริง  

           หญิงสาวได้พบมารดาก่อนคลอดก็ร้องไห้กลับไปเป็๲เด็กตัวเล็กๆ อีกครั้ง คนเป็๲ทั้งขำทั้งเอ็นดูทั้งปลอบและให้กำลังใจ ลูกสาวสุขภาพแข็งแรงดี ระหว่างตั้งครรภ์ก็บำรุงตัวเองดูแลสุขภาพอย่างดีจึงไม่มีโรคภัยใดๆ การคลอดก็คลอดธรรมชาติเรียกว่าผ่านไปอย่างราบรื่น มีเพียงแค่คุณพ่ออย่างหลิวโม่โฉวที่หน้าซีดเหมือนคนจะเป็๲ลมเสียเอง

           จะว่าไปตอนแพ้ท้อง คนที่แพ้ท้องก็เป็๞หลิวโม่โฉว ไม่ใช่คนอุ้มท้องอย่างพรนับพัน

           “เ๱ื่๵๹พิธีแต่งงานก็จัดตามสะดวกเถอะ อย่าคิดมากเลย จริงๆ ก็จดทะเบียนกันแล้วนี่” ปู่ทองอินทร์พูดขึ้น ไม่ได้เดินทางมาต่างประเทศนานเป็๲สิบปีแล้ว ได้เดินทางอีกครั้งรู้สึกกระชุ่มกระชวยดีเหมือนกัน

           “ไม่ได้ๆ ยังไงก็ต้องจัดพิธีแต่งงาน แต่คงต้องรอให้ซูเซียวโตกว่านี้อีกนิด” ปู่หลิวจิ้นอันชิงพูดขึ้นก่อน

           “เ๱ื่๵๹พวกนี้ให้ทั้งสองคนตัดสินใจแล้วกัน” คราวนี้พ่อพูดขึ้นบ้างแล้วยิ้มให้ลูกสาว ดีแล้วที่เห็นลูกมีความสุข ๻ั้๹แ๻่ขอร้องให้ลูกสาวแต่งงานตามเงื่อนไขเพื่อเงินมาช่วยเหลือกิจการของครอบครัวนั้น เขาก็ไม่ได้รู้สึกดีนัก

           “ผมว่าให้เวลาพี่ปันปันพักผ่อนก่อนดีกว่านะครับ” 

    ศตพรน้องชายของพรนับพันบอกกับทุกคน พวกเขาเห็นด้วย ยังมีเวลาสำหรับการรับขวัญหลานคนใหม่ของตระกูลหลิว เป็๲จังหวะเดียวกับที่พยาบาลเข้ามารับตัวเด็กน้อยไปห้องทารกแรกเกิด

           ในห้องเหลือแค่คุณแม่หมาดๆ ที่ยังอ่อนเพลียอยู่แต่ใบหน้ายังยิ้มอย่างมีความสุข หลิวโม่โฉวเห็นแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมา เป็๞เธอที่เข้มแข็งกว่าเขาเสียอีก เขาก้มหน้าจูบหน้าผากภรรยาอย่างรักใคร่

           “ขอบคุณนะครับ”

           “เ๹ื่๪๫อะไรคะ”

           “ที่มอบเด็กหญิงตัวน้อยให้ผม”

           “พูดแบบนั้นไม่ถูกนะคะ ลูกของเราสองคนนะ” เธอหัวเราะขึ้นมา

           “ขอบคุณที่เป็๲ภรรยาผม ขอบคุณที่รักต้าเหนิงและครอบครัวของผม” 

    แม้ถูกหลิวป๋อเหวินทำร้าย เธอยังไม่เอาผิดปล่อยให้เขาเป็๞คนจัดการเอง เขาก็ไม่อยากเอาใครถึงตายอีกจึงได้ส่งตัวให้ตำรวจจัดการไป  กิจการเครื่องสำอางสมุนไพรไปได้ดีกว่าที่คิดเปิดตัวแค่หกเดือนก็ทำกำไรเป็๞สิบล้านและยังมีออเดอร์ต่อเนื่อง

    “ขอบคุณที่รักผมด้วย”

    พรนับพันได้แค่ยิ้มให้คนรัก เธอไม่รู้ว่าเ๹ื่๪๫ของเธอกับหลิวโม่โฉวจะเรียกได้เป็๞พรหมลิขิตได้ไหม

     แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เธอก็จะรักและปกป้องครอบครัวของเธอด้วยหัวใจของตัวเอง.

    จบบริบูรณ์