โอวหยางโม่เยี่ยยืนใกล้เซี่ยชิงหลีเสียจนเงาของทั้งคู่ทาบทับกัน ดวงตาของทั้งสองหันสบกันอยู่ครู่หนึ่ง พลันเสียงหัวเราะอ่อนโยนก็ดังขึ้นราวกับไม่มีสิ่งใดในโลกนี้จะรบกวนพวกเขาได้โคมกระดาษ ค่อยๆ พองตัวด้วยความร้อน ก่อนลอยสูงขึ้นท่ามกลางหมู่โคมนับไม่ถ้วน ...