สิ้นเสียงพูดของท่านหมอซัง ก็มีเสียงอันไพเราะของหญิงสาวดังขึ้น และเดินเข้ามาในห้องตรวจพร้อมองครักษ์ส่วนตัว รวมถึงหานหนี่ว์ที่ไปตามเ้าของร้านแห่งนี้
“เ้ากล้าดีอย่างไรถึงได้พูดจาดูถูกท่านหมอเจิง และยาสมุนไพรที่ใช้รักษาคนป่วยในร้านของข้า!” อวี้จิ่นต่อว่าด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความไม่พอใจอย่างมาก
“คารวะคุณหนูเจียงขอรับ” ท่านหมอเจิงกับอาเหมา ทำความเคารพเ้าของร้านอย่างอวี้จิ่น
“ทำไมข้าจะพูดไม่ได้ ในเมื่อหมอผู้นี้ยอมรับเองว่าไร้ฝีมือ คนอื่นก็ได้ยินกันทั้งนั้นข้าพูดเองเสียเมื่อไหร่ แล้วเ้าเป็ใครพูดจากับผู้าุโ ประหนึ่งไม่มีผู้ใดอบรมสั่งสอน” ท่านหมอซังต่อว่าอวี้จิ่นโดยไม่รู้ตัวเลยว่า ยามนี้เงาบนหัวของตนกำลังเลือนรางไปทุกที
“บังอาจ!!”
“น้าตงลู่ ไม่เป็ไรเ้าค่ะข้ารู้สึกว่าวันนี้ จะมีเื่สนุกให้พวกเราได้ทำกันอีกแล้วนะเ้าคะ” อวี้จิ่นมองเห็นดวงิญญาหญิงสาว ที่ติดตามอยู่รอบตัวของท่านหมอซังหลายคนทีเดียว
“ขอรับคุณหนู” ตงลู่จำต้องหยุดปากตนเองไว้เพียงเท่านั้น
“ท่านหมอเจิงไม่ทราบว่าอาการป่วยของคุณหนูท่านนี้ เท่าที่ท่านได้ตรวจมีสิ่งใดผิดปกติบ้างหรือไม่เ้าคะ” อวี้จิ่นเลิกสนใจคนที่พูดจาไม่ดี และถามอาการคนป่วยกับท่านหมอเจิงแทน
“เรียนคุณหนู...”
“เดี๋ยว ๆ ๆ ท่านหมอ ทำไมท่านต้องรายงานเื่อาการป่วยกับคุณหนูท่านนี้ไม่ทราบ นางมีส่วนเกี่ยวข้องอันใดกับที่นี่เช่นนั้นหรือ” เศรษฐีม่ายสังเกตว่าท่านหมอเจิงและทุกคนที่นี่ ดูนอบน้อมให้ความเคารพคุณหนูที่เพิ่งมาใหม่ผู้นี้มาก
“ท่านเศรษฐีม่ายเื่อาการป่วยของบุตรสาวท่าน ย่อมเกี่ยวข้องกับคุณหนูเจียงอย่างแน่นอน เพราะคุณหนูเจียงผู้นี้ก็คือเทพธิดาพยากรณ์ และยังเป็คนรักษาคุณชายน้อยตระกูลเหลียง ให้ฟื้นขึ้นมาหลังจากนอนหลับไปเกือบครึ่งปี ที่นี้ท่านคิดว่าข้าควรบอกเล่าอาการบุตรสาวของท่าน ให้กับคุณหนูเจียงทราบได้หรือยังเล่า” ท่านหมอเจิงพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ และไม่ลืมสังเกตสีหน้าของท่านหมอซังไปด้วย
“ทะ ทะ เทพธิดาพยากรณ์รึ!! คุณชายน้อยตระกูลเหลียง..หรือว่าท่านหมอเทวดาก็คือคุณหนูเจียงเช่นนั้นหรือนี่” เศรษฐีม่ายพยายามทบทวนความจำเื่ที่ตนได้ยินมาทั้งหมดอีกครั้ง
“ตุบ ฮึก ท่านเทพธิดา ได้โปรดช่วยรักษาบุตรสาวของข้าด้วยเถิด นางนอนเช่นนี้มานับเดือนแล้ว ลมหายใจแ่เบาลงไปทุกทีเ้าค่ะ”
ซู่ฮูหยินเมื่อได้ยินว่าอวี้จิ่นคือผู้ใด นางไม่เสียเวลาคิดอันใดให้มากความ จึงคุกเข่าลงขอร้องทั้งน้ำตากับอวี้จิ่น มิหนำซ้ำม่ายจิ่นโซ่วยังทำตามมารดาอีกคน
“ท่านเทพธิดาโปรดช่วยรักษาพี่สาวของข้าด้วยขอรับ หากท่านรักษาพี่สาวของข้าให้ฟื้นคืนสติได้ ข้าสัญญาว่าจะถือศีลกินเจเป็เวลาสามเดือน และจะทำความดี ช่วยเหลือผู้ที่ตกทุกข์ได้ยากตลอดชีวิตขอรับ” ม่ายจิ่นโซ่วคุกเข่าคำนับขอร้องกับอวี้จิ่นพร้อมคำสัญญา
“ท่านป้าลุกขึ้นเถิดเ้าค่ะ เ้าด้วยนะน้องชายเข่าของบุรุษมีค่าดั่งทองพันชั่ง อย่าได้ทำเช่นนี้อีกเข้าใจหรือไม่”
“ขอรับข้าจะจดจำคำสอนนี้เอาไว้”
“ดีมาก ส่วนคำสัญญาของเ้าเป็เื่ที่ดี ถ้าคิดจะช่วยเหลือผู้อื่น แต่ว่าอย่าได้ทำให้ตนเองและครอบครัวเดือนร้อน ช่วยเท่าที่ช่วยได้ก็พอแล้วล่ะนะ ท่านป้านั่งลงก่อนเถิดเ้าค่ะ คุกเข่ากับพื้นเย็น ๆ ประเดี๋ยวจะป่วยไข้เอาได้ เื่รักษาพี่สาวขอข้าฟังอาการ จากปากท่านหมอเจิงก่อนนะเ้าคะ” อวี้จิ่นเห็นถึงความตั้งใจที่จะทำความดี จากดวงตาของม่ายจิ่นโซ่วจึงได้แนะนำไปเล็กน้อย
“เ้าค่ะท่านเทพธิดา” ซู่ฮูหยินได้ยินอวี้จิ่นพูดเื่บุตรสาว ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาบ้างเล็กน้อย
“หึ ก็แค่เด็กเมื่อวานซืนจะรักษาได้จริงรึ” ท่านหมอซังยังไม่จบ
“เรียนคุณหนูเจียง เท่าที่ข้าได้ตรวจดูอาการของคุณหนูม่าย แม้จะมีส่วนคล้ายกับคุณชายน้อยเหลียง แต่กลับมิได้คล้ายทั้งหมด มันมีบางอย่างแปลก ๆ แต่ข้าไม่อาจทราบได้จริง ๆ ขอรับ” ท่านหมอเจิงรู้สึกเช่นนั้นจริง มีบางอย่างไม่ถูกต้องแต่อธิบายไม่ได้
“ไม่เป็ไรเ้าค่ะปล่อยเป็หน้าที่ข้าเอง รบกวนท่านหมอเตรียมยาบำรุงชั้นดีมาให้ข้าสักสามชามนะเ้าคะ” เท่าที่นางฟังสิ่งที่ท่านหมอเจิงพูดมา มีเพียงต้องใช้วิธีของนางเท่านั้นถึงจะรู้ได้
“ทราบแล้วขอรับคุณหนูเจียง”
“น้าตงลู่กับพี่เฟยอินช่วยเฝ้าอยู่ใกล้ ๆ ข้าสักหน่อย อย่าให้ผู้ไม่หวังดีสอดมือเข้ามายุ่งเด็ดขาด”
“ขอรับ/เ้าค่ะ” อวี้จิ่นไม่ระบุว่าเป็ใครแต่ทั้งสองก็เดาได้ไม่ยาก
เมื่อบอกความ้าของตนแล้ว อวี้จิ่นจึงได้เวลาลงมือเสียที ยามที่นั่งข้างเตียงและแตะมือลงบนหน้าผาก เื่ราวที่ม่ายจิ่นเม่ยต้องประสบพบเจอก็ปรากฏให้เห็นทันที ด้วยใบหน้าที่เรียกได้ว่างดงาม แต่โชคร้ายที่เข้าไปซื้อยาสมุนที่มีเ้าของเป็คนโฉดชั่ว โดยมีลูกน้องอีกสองคนคอยรายงานเ้านาย เมื่อมีลูกค้าสตรีที่รูปร่างหน้าตางดงาม
จากนั้นจะชวนพูดคุยให้สตรีเหล่านี้ สูดดมกลิ่นกำยานที่เป็ยาปลุกกำหนัดเข้าไป เหยื่อรายอื่น ๆ เป็อย่างไรไม่รู้ แต่สำหรับม่ายจิ่นเม่ยนางพยายามต่อสู้ จนหนีรอดออกมาได้ด้วยการทำร้ายตนเอง
ถึงกระนั้นเวรกรรมของนางยังไม่หมด ยามที่กลับมาถึงเรือนและหมดสติ บ่าวของเรือนไปตามท่านหมอซังผู้นี้มารักษานาง พอเห็นว่าคนที่ตนต้องรักษารู้ความลับที่เก็บไว้มานาน ท่านหมอซังจึงได้วางยาพิษที่คิดค้นขึ้นมา จนทำให้ม่ายจิ่นเม่ยอาการหนักนอนหลับไม่ฟื้น ไหนจะสาวใช้ข้างกายที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แท้จริงแล้วก็ถูกลูกน้องของท่านหมอซัง ย่ำยีนางและฆ่าปิดปากั้แ่วันที่ม่ายจิ่นเม่ยหนีไปได้แล้ว
อวี้จิ่นได้เห็นสิ่งที่ม่ายจิ่นเม่ยต้องพบเจอ ถึงกับเก็บความโกรธเอาไว้ไม่อยู่ นางลุกขึ้นและเดินลิ่วไปทางท่านหมอซัง ก่อนที่ตงลู่กับเฟยอินจะทันตั้งตัว มือบาง ๆ ของนางก็ฟาดลงไปบนใบหน้า ที่น่ารังเกียจของท่านหมอซังอย่างจัง เจ็บทั้งคนถูกตบและคนที่เดินไปตบด้วยเช่นกัน
“กรอดดด! ตึก ตึก ตึก เ้าคนชั่วช้าจิตใจอำมหิต! สารเลวทั้งเ้านายและลูกน้อง พวกเ้าสามคนมันคนบาปหนา!!”
“เพี๊ยะ!! โอ๊ยย!!”
“อูย เจ็บชะมัดสงสัยบนหน้านั่นจะหนาเกินไป” อวี้จิ่นกุมมือของตนพร้อมบ่นเบา ๆ
“คุณหนู!! เป็อย่างไรบ้างขอรับ”
“เจ็บมากหรือไม่เ้าคะ ข้าน้อยทายาให้ก่อนดีหรือไม่”
ทั้งตงลู่และเฟยอินรีบถลาเข้าไปถามไถ่อาการ เมื่อเห็นเต็มสองตาว่าอวี้จิ่นตบหน้าท่านหมอซังอย่างแรง จนทำให้ตนเองต้องเจ็บมือข้างที่ใช้ตบจนแดงไปทั้งมือ
“โอย นี่พวกเ้าจะถามนางไปทำไม ต้องเป็ข้าสิที่ต้องถามว่านางตบหน้าข้าด้วยเหตุใด หากไม่ยอมอธิบายข้าจะฟ้องทางการ”
“อยากรู้เหตุผลที่ข้าตบเ้างั้นรึ ได้สิข้าจะบอกหลังจากรักษาพี่สาวท่านนี้แล้ว ข้าจะบอกเ้าจนสำนึกไม่ทันเชียวล่ะ พวกท่านสองคนเฝ้าลุงคนนี้เอาไว้ รวมถึงคนติดตามนั่นด้วยนะเ้าคะ อย่าให้หนีไปได้เป็อันขาด”
“ทราบแล้วขอรับ/ทราบแล้วเ้าค่ะ”
อวี้จิ่นกลับมาที่เตียงคนป่วย พร้อมหยิบขวดยาออกมากระเป๋าของนาง จากนั้นป้อนยาเข้าปากได้รูปตามด้วยน้ำอุ่นอีกเล็กน้อย รอจนม่ายจิ่นเม่ยกลืนเม็ดยาลงไป และรออีกหนึ่งเค่อให้ยาออกฤทธิ์ อวี้จิ่นบอกให้เศรษฐีม่ายและครอบครัว คอยดูอาการของบุตรสาวตนให้ดี เพราะนางจะชำระความกับหมอผู้ชั่วช้าให้ม่ายจิ่นเม่ย
“ท่านเศรษฐีม่ายพวกท่านคอยดูบุตรสาวให้ดี อันทีจริงพี่สาวแค่าเ็รักษาไม่นานก็หาย แต่มีคนชั่วคิดฆ่าคนปิดปาก จึงวางยาพิษพี่สาวจนอาการเริ่มแย่เช่นที่พวกท่านเห็น เมื่อกี้ข้าให้ยาถอนพิษไปแล้วไม่นานพี่สาวคงจะฟื้น และกระอั่กเืที่เป็พิษออกมาเ้าค่ะ”
“อะไรนะ!! มีคน้าฆ่าเม่ยเอ๋อร์งั้นรึ!” เศรษฐีม่ายไม่เคยคิดเื่นี้มาก่อน
“โธ่ เม่ยเอ๋อร์ของแม่ใครกันที่คิดจะฆ่าเ้า แล้วเ้าไปเห็นสิ่งใดมากันแน่นะลูก ฮือ ๆ “
“ท่านเทพธิดาทราบหรือไม่ขอรับ ว่าคนที่้าชีวิตพี่สาวของข้าคือผู้ใด” ม่ายจิ่นโซ่วคาดไม่ถึงว่าพี่สาวจะพบเจอเื่เลวร้ายเช่นนี้
“หึ คนร้ายที่้าชีวิตของพี่สาวม่าย พวกท่านย่อมรู้จักมักคุ้นเป็อย่างดี ใครที่รักษาพี่สาวม่ายคนนั้นก็คือคนร้าย รวมถึงลูกน้องอีกสองคน ที่ฆ่าปิดปากสาวใช้ข้างกายพี่สาวม่ายด้วยเช่นกัน” อวี้จิ่นพูดโดยไม่ละสายตาไปจากท่านหมอซังเลยสักนิด
“คนที่รักษาพี่สาวก็มีเพียงท่านหมอซัง หรือว่าท่านจะหมายถึง!!” ม่ายจิ่นโซ่วฉลาดพอที่จะรู้ว่าอวี้จิ่นหมายถึงผู้ใด
“นี่เ้าอย่ามาใส่ร้ายผู้อื่นด้วยการพูดจาไร้สาระเชียวนะ เ้ามีพยานหลักฐานอันใดว่าข้าทำร้ายคุณหนูม่าย” ท่านหมอซังพูดด้วยอารมณ์โกรธ และเริ่มมีสายตาเลิ่กลั่กระวังตัวอยู่ตลอดเวลา
“เ้า ซังปินจีเป็หมอรักษาคน แต่สันดานสัตว์เดรัจฉานในตัว กลับไม่สามารถหยุดยั้งไว้ได้ ยามมีสตรีรูปร่างหน้าตางดงามไปซื้อสมุนไพรกับเ้า ลูกน้องสองคนนั่นจะจุดกำยานปลุกกำหนัด หลังจากนั้นเ้าใช้เื่พวกนี้บีบบังคับพวกนาง ให้กลับมาหลับนอนปรนเปรอตนเอง”
“ไม่จริง!! เ้าพูดจาเหลวไหลข้าไม่เคยทำเช่นนั้น” ท่านหมอซังรีบเอ่ยแทรกคำพูดของอวี้จิ่น เมื่อมีชาวบ้านเริ่มซุบซิบนินทาให้ได้ยิน
“ใช่ท่านหมอซังจะทำเช่นนั้นได้อย่างไรเ้าโกหก!!” ชวีหลิวลูกน้องของท่านหมอซังสนับสนุนคำพูดของเ้านาย
“ไม่ได้ทำ? แต่พวกนางต้องอยู่อย่างอดสู และรู้สึกขยะแขยงตัวเองจนไม่กล้าออกเรือน บางคนถึงกับฆ่าตัวตายหนีความอับอาย บางคนคิดจะเปิดโปงเ้าก็ถูกวางยาพิษจนตาย ส่วนพี่สาวม่ายผู้นี้ไม่ยินยอมนางต่อสู้ดิ้นรน จนหลุดรอดกลับไปหาครอบครัวได้ แต่ก็แลกมาด้วยาแฉกรรจ์ ทำให้เ้าฉวยโอกาสนี้วางยาพิษให้นางตกตายไปเสีย” เมื่อพูดถึงตัวเ้านายจะไม่พูดถึงลูกน้องได้อย่างไร
“พวกเ้าสองคนก็เช่นกัน เห็นเ้านายทำชั่วไม่คิดตักเตือน หรือทำในสิ่งที่ถูกต้องเพื่อช่วยเหลือผู้อื่น แต่กลับทำสันดานชั่วตามเ้านาย สาวใช้ของพี่สาวม่ายต้องตายตาไม่หลับ เพราะพวกเ้าบีบคอนางจนขาดใจตาย เวลาที่พวกเ้านอนหลับตามักจะเห็นแต่นาง จนต้องต้มยาสงบใจช่วยถึงจะหลับสนิทได้มิใช่รึ!!” อวี้จิ่นสาธยายความชั่วของเ้านายและลูกน้องกลุ่มนี้
“เหลวไหล ๆ สิ้นดี เ้าแต่งเื่อันใดมาใส่ร้ายข้า คิดว่ามีตำแหน่งเทพธิดาพยากรณ์แล้วจะรู้ทุกเื่ได้รึ” ท่านหมอซังยังเป็ผู้ร้ายปากแข็ง ไม่ยอมรับง่าย ๆ และยังไม่เชื่อว่าอวี้จิ่นจะรู้เื่พวกนี้ได้ด้วยตนเอง
“อ้อ ข้าลืมบอกเ้าอีกอย่างหนึ่ง รอบกายของพวกเ้ายามนี้มีดวงิญญาสตรีหลายคน คอยตามติดกัดกินพลังชีวิตของเ้า พวกนางไม่ยอมอโหสิกรรมแต่เลือกขอจองเวร ติดตามพวกเ้าไปทุกชาติจนกว่าพวกเ้าจะกลับตัวได้อย่างแท้จริง จิ๊ ๆ ๆ มีแต่หญิงสาวหน้าตางดงามทั้งนั้น” อวี้จิ่นเห็นดวงิญญาเ่าั้ ก็อดรู้สึกเสียดายพวกนางไม่ได้
“เ้าหมอชั่วใจดำอำมหิตยิ่งนัก”
“เทพธิดาพยากรณ์ไม่เคยพูดเหลวไหล สิ่งที่ท่านเทพธิดาพูดล้วนเป็เื่ที่เกิดขึ้นจริง เ้าคนสารเลวจงตกนรกไปรับกรรมเสีย ไป๊!!”
“ขอให้คนเช่นเ้าตกตายอย่างทรมาน เช่นคนที่ตายด้วยน้ำมือของเ้า!”
“ไม่ ๆ เป็ไปไม่ได้ รอบตัวข้าจะมีดวงิญญาได้อย่างไร เ้าอย่ามาโกหกข้าเสียให้ยาก” ท่านหมอซังได้ยินชาวบ้านพูดว่า สิ่งที่อวี้จิ่นพูดมาเป็เื่จริง ซึ่งตัวของเขานั้นรู้ดีว่านางพูดถูกแต่ไม่ยอมรับ
“หึ เ้ารู้หรือไม่ซังปินจีว่าเหตุใดฮูหยินของเ้า ถึงไม่ตั้งครรภ์ทายาทเสียที หือ เพราะดวงิญญาที่อาฆาตแค้น คอยกันดวงิญญาที่จะต้องมาเกิดกับนาง ไม่ว่าเ้าจะรับอนุภรรยาอีกกี่คน พวกนางก็ไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ หากมีขึ้นมานั่นหมายความว่าเป็ลูกชายชู้” อวี้จิ่นยังไม่ยอมหยุดพูด เมื่อดวงิญญาดวงหนึ่งยืนเล่าทุกอย่างให้ฟัง
ขณะนั้นเองม่ายจิ่นเม่ยที่ได้ยาถอนพิษของอวี้จิ่น ก็เริ่มรู้สึกตัวก่อนจะพลิกตัวกระอั่กเืสีดำออกมามากมาย จนทุกคนที่ต่างตะลึงกับภาพที่เห็น ยิ่งตอกย้ำว่าท่านหมอซังคือฆาตกร ที่้าเอาชีวิตม่ายจิ่นเม่ย
อึก พรึ่บ! พรืดดดด!! แค่ก ๆ ๆ
“เม่ยเอ๋อร์!! พี่หญิง!!”
“อึก แค่ก ๆ ๆ ทะ ท่านแม่ ทะ ท่านพ่อ ฮือ ๆ ๆ อาโซ่ว”
“ลูกแม่เ้าฟื้นแล้วในที่สุดเ้าก็กลับมา ฮึก ฮือ ๆ ไม่เป็ไรนะเม่ยเอ๋อร์ตอนนี้เ้าปลอดภัยแล้ว” ซู่ฮูหยินถลาเข้าไปกอดปลอบบุตรสาว และกลับมาร้องไห้ด้วยความดีใจ
“เม่ยเอ๋อร์ลูกพ่อเ้ายังรู้สึกเจ็บที่ใดอีกหรือไม่ รีบบอกพ่อมาเร็วเข้า ตอนนี้เราอยู่ที่ร้านสมุนไพรในเมืองหลวง ที่นี่มียาชั้นดีมากมายที่จะช่วยรักษาเ้านะลูก” เศรษฐีม่ายถามไถ่บุตรสาว
“ฮึก ข้านึกว่าจะต้องตายเสียแล้วเ้าค่ะ ขอโทษท่านพ่อท่านแม่ที่ข้าทำร้ายตนเองเช่นนี้ ทำให้พวกท่านลำบากดูแล แต่ถ้าไม่ทำข้าคงถูกเ้าหมอชั่วนั่นย่ำยี ต้องอยู่อย่างตายทั้งเป็แน่ ๆ เ้าค่ะ ฮึก”
“พี่หญิงหมอชั่วที่ท่านพูดถึง ใช่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเราหรือไม่ขอรับ” ม่ายจิ่นโซ่วถามถึงคนที่ทำร้ายพี่สาวของตน
ม่ายจิ่นเม่ยมองตามนิ้วมือของน้องชาย ที่ชี้ไปยังบุรุษวัยกลางคนและอยู่ไม่ไกลมากนัก เมื่อได้เห็นใบหน้าอย่างชัดเจน นางถึงกับกรีดร้องออกมาด้วยความกลัว
“กรี๊ดดด!! ท่านพ่ออย่าให้มันเข้ามานะเ้าคะ จับพวกมันส่งทางการเถิดเ้าค่ะ ไม่เช่นนั้นข้าต้องถูกมันฆ่าปิดปากแน่ ๆ ฮึก ท่านพ่อข้ากลัวท่านพ่อ ฮือ ๆ” ม่ายจิ่นเม่ยกระเถิบไปแอบอยู่หลังบิดาด้วยความกลัวจนตัวสั่น
ตึก ตึก ตึก ปึก! ผัวะ! ผัวะ!
“ปึก เ้าฆาตกรคิดจะฆ่าปิดปากพี่สาวข้า วันนี้ข้าจะตีเ้าให้ตาย” ม่ายจิ่นโซ่ววิ่งเข้าไปทุบตีท่านหมอซังทันทีที่พี่สาวพูดจบ
“โอย ซี้ด พวกเ้าสองคนยืนเฉยอยู่ทำไม ลากเ้าเด็กนี่ออกไปจากตัวข้าสิเ้าพวกโง่เอ๊ย!” ท่านหมอซังะโเรียกลูกน้องของตน ให้เข้ามาช่วยกันม่ายจิ่นโซ่วที่ทุบตีเขาออกไป
แต่คนของท่านหมอซังยังช้ากว่าหลิ่งเผิง ที่เข้ามาดึงตัวของม่ายจิ่นโซ่วและพากลับไปยืนอยู่กับครอบครัว
“คุณชาย ๆ ใจเย็นสักหน่อยเถิดขอรับ อย่าให้มือท่านต้องสกปรกเพราะคนเช่นนี้เลย เชื่อบ่าวเถิดขอรับ ตอนนี้ไปอยู่เป็เพื่อนคุณหนูจะดีกว่านะขอรับ” หลิ่งเผิงเกรงว่าม่ายจิ่นโซ่วจะมีโทษติดตัว เขาจึงรีบเข้าไปห้ามเอาไว้เสียก่อน
“คุณชายม่ายเชื่อที่คนของท่านพูดเถิด คนชั่วย่อมได้รับโทษท่านควรไปร้องทุกข์ที่ศาลต้าหลี่ เพื่อคืนความเป็ธรรมให้พี่สาวและดวงิญญาทุกดวงนะ” อวี้จิ่นแนะนำให้ม่ายจิ่นโซ่วทำตามกฎหมาย
สิ้นเสียงของอวี้จิ่นที่พูดกับม่ายจิ่นโซ่ว ก็มีเสียงอันคุ้นเคยเอ่ยสนับสนุนคำพูดของนางดังขึ้น พร้อมกับร่างเ้าของเสียงที่เดินเข้ามาอย่างสง่างาม
"เกิดเื่อะไรขึ้นที่นี่!!"
“พี่ชายฟู่ท่านกลับมาแล้ว” อวี้จิ่นเรียกฟู่หลงเหยียนด้วยความดีใจ
“พี่กลับมาแล้ว เกิดอันใดขึ้นที่นี่งั้นหรือ ถึงต้องให้คนไปร้องทุกข์ที่ศาลต้าหลี่”
“คารวะคุณหนูเจียงขอรับ” เฉินอู่กับอู๋จิ้งเดินตามมาเช่นกัน”
“คารวะนายน้อยขอรับ/คารวะนายน้อยเ้าค่ะ”
ฟู่หลงเหยียนไม่สนใจผู้คนที่อยู่ในห้องนี้ เขาสนใจเพียงหญิงสาวที่เรียกชื่อของเขาด้วยความดีใจเท่านั้น
“หึ มีคนชั่วใช้อาชีพหมอรักษาคน ทำลายชีวิตผู้อื่นไม่พอยังฆ่าคนปิดปากอีกเ้าค่ะ แต่พี่สาวม่ายหนีรอดกลับมา เ้าฆาตกรยังวางยาพิษให้นางตกตายเพิ่มอีกคน” อวี้จิ่นไม่พูดเปล่าแต่ยังชี้นิ้วเรียว ไปยังฆาตกรที่ยืนกุมหน้าอยู่กับลูกน้อง
“ตงลู่เ้ากับเฉินอู่และอู๋จิ้ง นำตัวทั้งสามคนที่ถูกกล่าวหาไปส่งที่ศาลต้าหลี่ พร้อมคุณชายท่านนี้ให้ทำหน้าที่ร้องทุกข์ บอกกับใต้เท้ากวนว่าพยานมีอาการาเ็ จำต้องรักษาตัวสักสองสามวัน ถึงจะไปให้การต่อหน้าใต้เท้ากวนที่ศาลได้” ฟู่หลงเหยียนหันกลับไปมองท่านหมอซัง และสั่งการลูกน้องของตนให้ช่วยจัดการแทนอวี้จิ่น
“รับทราบขอรับนายน้อย” ตงลู่รับคำสั่งจากฟู่หลงเหยียน แต่ไม่ลืมมองไปทางอวี้จิ่นว่าจะมีคำสั่งใดหรือไม่ และคำตอบที่ได้จากการอ่านปากของนางก็คือ ‘ให้กินยาพิษระหว่างทาง’ เขาจึงพยักหน้ากลับเบา ๆ
“ไม่ข้าไม่ไป! พวกเ้าเป็ใครมีสิทธิ์อันใดมาจับผู้อื่น คนพวกนั้นพูดจาใส่ร้ายข้าต่างหาก เหตุใดถึงเชื่อคำพูดของนาง เทพธิดาก็แค่คำเรียกที่พวกเ้าใช้เรียกนาง พวกเ้าจะหูเบาเชื่อโดยไม่สนความจริงเชียวรึ” ท่านหมอซังพยายามดิ้นให้หลุด ส่วนปากก็ยังพูดกล่าวหาอวี้จิ่นไม่หยุด
“หุบปาก!! เ้ากล้ากล่าวหาใต้เท้าฟู่หัวหน้าสำนักตรวจสอบ และเทพธิดาพยากรณ์ผู้ที่ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งได้อย่างไร โทษหลบหลู่เบื้องสูงเ้าต้องได้รับโทษเพิ่มแน่” ตงลู่ที่จับตัวท่านหมอซังไว้ตะคอกต่อว่าให้หยุดพูด
“หึ เอาตัวพวกมันไปส่งศาลต้าหลี่เถิดตงลู่ อีกไม่กี่วันคำตัดสินจากใต้เท้ากวนที่มีต่อคนชั่ว คงไม่พ้นโทษปะาชีวิตที่แสนเ็ปทรมานแน่” เฉินอู่ได้ยินก็รู้สึกขัดหูนักแต่จะลงมือตอนนี้ไม่ได้
“คุณชายม่ายเชิญตามพวกข้ามาเถิด ใต้เท้ากวนจะได้รับพิจารณาเื่นี้โดยเร็ว” ตงลู่ไม่ลืมเรียกม่ายจิ่นโซ่วให้ตามพวกตนไป
“อืม เชิญพวกท่านนำทาง”
ด้านเศรษฐีม่ายและซู่ฮูหยินรีบกล่าวขอบคุณอวี้จิ่น รวมถึงฟู่หลงเหยียนที่ให้คนสนิทของตน จัดการส่งคนไปศาลต้าหลี่ด้วยตนเอง
“ขอบคุณใต้เท้าฟู่และท่านเทพธิดา ที่ช่วยจัดการหมอชั่วนั่นและช่วยรักษาบุตรสาวของข้า ขอบคุณมากจริง ๆ” เศรษฐีม่ายแทบจะคุกเข่ากราบขอบคุณอวี้จิ่นอยู่แล้ว
“ใช่เ้าค่ะ ขอบคุณพวกท่านมากที่ยื่นมือช่วยเหลือ” ซู่ฮูหยินพยายามไม่ร้องไห้ เพราะยามนี้นางตาบวมไปหมดแล้ว
“ฮ้ายย พวกท่านอย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลยเ้าค่ะ การได้ช่วยชีวิตคนเป็หน้าที่ของพวกเราร้านสารพัดยา ถ้าคนผู้นั้นยังไม่ถึงเวลาการรักษาย่อมได้ผลเ้าค่ะ ส่วนคนชั่วย่อมรับกรรมที่ตนเองกระทำ แม้ตกตายก็ยังต้องตกนรกไปชดใช้กรรมอีกอยู่ดี” อวี้จิ่นไม่อยากให้ผู้ที่าุโกว่ามาคุกเข่าให้นาง
“พวกท่านสองคนคอยดูแลบุตรสาวเถิด ท่านหมอเจิงถือว่ามีฝีมืออยู่ไม่น้อย นอนพักรักษาตัวเสียที่นี่ได้ยาชั้นดีไป อีกสองสามวันบุตรสาวของพวกท่าน ก็ลุกขึ้นเดินได้เหมือนไม่เคยป่วยมาก่อนแล้วล่ะ” ฟู่หลงเหยียนยังคงช่วยอวี้จิ่นขายของทางอ้อมอีกครั้ง
“พี่อาเหมารบกวนเตรียมที่พักให้ท่านเศรษฐีด้วยนะเ้าคะ ประเดี๋ยวท่านหมอเจิงคงนำยาบำรุงมาให้ นอกจากของพี่สาวม่ายแล้ว ยังมีของพวกท่านสองคนเช่นกัน การดูแลคนป่วยคนที่ต้องดูแลต้องแข็งแรงด้วยเ้าค่ะ พวกท่านคงมีเื่พูดคุยกันไม่น้อย ข้าขอตัวกลับก่อนนะเ้าคะ” อวี้จิ่นย่อม้าให้ครอบครัวได้พูดคุยกัน หากว่านางยังอยู่พวกเขาคงเอาแต่ขอบคุณนางไม่หยุด
“ขอรับ/เ้าค่ะ”
“จิ่นเอ๋อร์พวกเราไปกันเถิด”
“เ้าค่ะพี่ชายฟู่ ข้ามีเื่อยากถามมากมายเลยเ้าค่ะ”
“แน่นอนว่าพี่ย่อมตอบจิ่นเอ๋อร์ทุกคำถาม ไปเถิด”
ฟู่หลงเหยียนกลับมาถึงเมืองหลวง เขาตัดสินใจไปพบอวี้จิ่นก่อนจะกลับจวน จึงได้เจอเหตุการณ์ดังกล่าวขึ้น และช่วยจัดการเื่ของทางการให้ทันที
แต่อวี้จิ่นยังไม่ถามกับฟู่หลงเหยียนยามนี้ เพราะนาง้าให้เขาได้กลับไปพักผ่อน เนื่องจากสีหน้าที่อิดโรยนั่นเป็หลักฐานชั้นดี ดังนั้นฟู่หลงเหยียนจึงทำเพียงส่งอวี้จิ่นขึ้นรถม้า เพื่อไปยังตำหนักทำนายดวงชะตานอกเมือง ส่วนตนเองขี่ม้ากลับไปพักผ่อนที่จวนตามที่อวี้จิ่นกำชับไว้ เนื่องจากเร่งรีบเดินทางแทบจะไม่หยุดพัก ด้วยเป็ห่วงว่าจะมีใครยื่นมือมาวุ่นวายกับนาง
ด้านตงลู่พาม่ายจิ่นโซ่วมาร้องทุกข์ยังศาลต้าหลี่ พวกเขาเล่าเื่ราวต่าง ๆ เพียงสั้น ๆ และเป็ส่วนที่สำคัญเท่านั้น ใต้เท้ากวนจึงรับปากจะให้ความเป็ธรรม และส่งตัวผู้ที่ถูกกล่าวหาว่าเป็ฆาตกรเข้าคุก รอการไต่สวนเมื่อพยานอย่างม่ายจิ่นเม่ยมีอาการดีขึ้น แต่ระหว่างรอทั้งสามคนต้องเ็ปทรมาน จากยาพิษที่อวี้จิ่นสั่งให้ตงลู่ป้อนพวกเขา ด้วยความนุ่มนวลและอ่อนโยนระหว่างทางไปก่อน
เื่ของท่านหมอซังเป็ที่เล่าลือไปทั้งเมืองหลวง จนผู้คนที่ทำการค้าคิดว่าหากเดินทางไปต่างเมือง เขาจะซื้อยาจากร้านของอวี้จิ่นติดตัวไปด้วย จะไม่ยอมเข้าร้านสมุนไพรหรือโรงหมอเป็อันขาด จากเื่ดังกล่าวยิ่งทำให้ยาของอวี้จิ่นขายดี ถึงกับต้องเปิดให้ลงชื่อไว้ล่วงหน้ากันเลยทีเดียว
