เดินทางมาสองชั่วยามถิงถิงก็มายืนอยู่หน้าจวนเ้าเมือง นางรายงานเื่ชาวบ้านเดือดร้อนไม่มีที่อยู่อาศัยและสะพานของหมู่บ้านขาดพื้นที่ด้านในอีกหลายหมู่บ้านถูกตัดขาดจากด้านนอก ศิษย์พี่ทั้งห้าของนางไม่รู้ป่านนี้เป็ยังไงบ้าง
“ห้ะ! พวกท่านบอกว่าเกิดภัยพิบัติไปหลายหมู่บ้านไม่สามารถช่วยเหลือได้ในตอนนี้ แล้วพวกท่านพอบอกได้หรือไม่ว่าจะช่วยพวกเขาได้ตอนไหน”
“ แม่หนูน้อยเ้ายังเด็ก เ้ายังไม่รู้หรอก มีหมู่บ้านที่เดือดร้อนกว่านั้นอีกเยอะผู้คนล้มตายก็ตั้งมากมาย ชาวบ้านไร้ที่อยู่อาศัย อย่างแรกพวกเขาต้องช่วยเหลือตัวเองก่อน ตอนนี้เ้าเมืองก็ออกไปช่วยเหลือชาวบ้านที่เดือดร้อนมีแต่ทหารยามแบบพวกข้านี่แหละที่เฝ้าจวนอยู่”
“ นี่ข้า ขี่ลาดั้นด้นมาแต่ไกลมาทำอะไรที่นี่ ข้าน่าจะมีใบไม้ทองคำติดตัวไว้บ้างตอนนั้นน่าจะเก็บไว้สักใบให้อาจารย์ไปหมดเลย”
“ เอ๊ะ! จากตรงนี้ไปูเาใบไม้ทองคำ ไม่ไกลเท่าไหร่เราไม่สามารถกลับไปมือเปล่าได้ งั้นต้องไปหาใบไม้ทองคำถ้าโชคดีเจออาจช่วยเหลือชาวบ้านได้อีกหลายหมู่บ้านก็ได้โดยไม่ต้องรอทางการ”
“ เ้าลาวิ่งให้สุดกำลังที่เ้ามีไปทีู่เาใบไม้ทองคำ เ้าเคยไปอยู่ที่โน่นตั้งหลายวันน่าจะจำได้” สิ้นเสียงของถิงถิงเ้าลาออกวิ่งทันทีโดยไม่สนใจคนที่นั่งอยู่ด้านหลัง และไม่ต้องบังคับมัน
“ นี่คือผลจากการที่ให้มันกินน้ำจากน้ำเต้าใช่ไหมมันถึงรู้จักฉลาดขึ้นไม่ต้องบังคับแต่มันก็วิ่งไวจริงๆนั่นแหละถ้าเผลอเป็ตก ก็ดีจะได้ถึงไวๆ”
“ ป่าไม้ทองคำเงียบสงบ เ้าลาวิ่งไปให้ถึงูเาที่มีใบไม้ทองคำอยู่มันจะออกสีเหลืองกว่าเขาลูกอื่นช่วยข้าหาด้วย”
“ เ้าหยุดอยู่ตรงนี้รึ มันใกล้เกินไปหรือไม่แต่ เอ๊ะ! แต่เพราะมันใกล้ทางเข้าและเป็เขาเตี้ยกว่าเพื่อนจึงไม่มีคนสังเกตว่ามันมีสีออกเหลือง อย่าว่าแต่คนอื่นเลยข้านี่แหละต้องไปตั้งต้นหาอยู่ข้างในโน่น”
“ เก่งมากเ้าลา คงหิวน้ำแล้วเดี๋ยวข้าหาที่ใส่น้ำให้เ้ากิน”ถิงถิงเอาใบไม้มาพับให้เป็สี่เหลี่ยม แล้วเทน้ำจากน้ำเ้าให้ลากิน
“ เ้ารออยู่ข้างล่างนี้น่ะพักผ่อนเอาแรงไว้ เดี๋ยวต้องวิ่งกลับเข้าไปในเมืองข้าจะรีบหาใบไม้ทองคำก่อน”
ถิงถิง หาไม้มาเขี่ยใบไม้แห้งที่ทับถม เพื่อหาใบไม้ทองคำ
“ ถ้ามีไฟเผาก็ดีน่ะสิ ไม่มีหิน สำหรับที่จะติดไฟพกมาด้วย หามาตั้งนานแล้วยังไม่เจอเลย หรือมันมีอย่างอื่นใช้จุดไฟได้ ถ้าหาแบบนี้หาจนมืดคงหาไม่เจอแน่”
ถิงถิงยืนถือไม้ กำลังครุ่นคิดว่าจะใช้อะไรที่จะมาจุดไฟเผาใบไม้พวกนี้ได้
“ ควันไฟมาจากไหน เอ๊ะ! มันไม่จากไม้ที่ข้าถือนี่ ” ด้วยความใถิงถิงโยนไม้ที่ถือลงบนกองใบไม้แห้ง ยกสองมือขึ้นมาดู
“ แปลกทำไมไฟถึงลุกไหม้จากฝ่ามือได้ล่ะ หรือเราจะมีพลังพิเศษจากการกินน้ำวิเศษ ในน้ำเต้านั่น”
“ เมื่อกี้ตอนที่เรามีจิตใจมุ่งมั่นที่จะเผาใบไม้ งั้นแสดงว่าต้องตั้งสมาธิก่อน”
ถิงถิงไม่ได้สนใจใบไม้ที่กำลังลุกไหม้นั้น นางกำลังตื่นเต้นการค้นพบ ไฟที่ออกมาจากมือ หาที่นั่งทำสมาธิก็คือโคจรพลังแล้วเคลื่อนพลังทั้งหมดมาที่ฝ่ามือ มีลูกไฟดวงน้อยลอยอยู่กลางฝ่ามือทั้งสองข้าง
“ ไฟจริงๆด้วยข้าสามารถ สร้างลูกไฟได้ แต่ข้าจะไม่ถูกมองเป็ตัวประหลาดใช่ไหม พวกเขาจะไม่จับข้าไปเผา เก็บความลับนี้ไว้ก่อน รอโตขึ้นมาอีกสักนิดค่อยบอกอาจารย์”
“ อ้าวไฟไหม้ใบหญ้าหมดแล้วรึ ข้าแค่นั่งโคจรพลังไปแป๊บเดียวเอง ดูเหมือนจะมีแสงของ ใบไม้ทองคำโผล่ขึ้นมาด้วย ไม่ได้ต้องรีบเผาให้หมดบนยอดเขามีใบไม้ทับถมตั้งหลายจุด”
“ ข้ากลายเป็มหาเศรษฐี ของโลกใบนี้แล้ว เ้าลาเ้าออกวิ่งให้เต็มที่เข้าไปในเมือง งบประมาณของเ้าเมืองไม่พอข้าจะเป็ผู้สร้างทุกอย่างด้วยตัวเอง”
“ ข้า้า เครื่องนุ่งห่มที่นอนหมอนมุ้ง จำนวน 82 ชุด เสื้อผ้าผู้ใหญ่และเด็ก ข้าไม่ได้นับผู้หญิงผู้ชายมากี่คนมีเสื้อผ้าที่ใส่ได้ทั้งผู้หญิงผู้ชายมีไหมเด็ก 22 คน วัยสามขวบถึง 10ขวบ”
“ จัดชุดนอนมาก่อนก็ได้เดี๋ยวข้าขอนับผู้หญิงผู้ชายครู่หนึ่ง ”
“ แล้วหมู่บ้านนั้นมันชื่อหมู่บ้านอะไรล่ะทีนี้ก่อนออกมาก็ไม่ถามพวกเขาด้วย ไม่เป็ไรให้พวกเขาเดินทางไปพร้อมเลย”
“ ผู้หญิง ที่เป็ผู้ใหญ่มี 28 คนผู้ชาย 32 ส่วนเด็ก ข้าจำไม่ได้ ดูเหมือนจะมีผู้หญิงเยอะกว่าผู้ชาย พวกท่านจัดมาเถอะถ้ามันเหลือข้าก็เอาไปให้หมู่บ้านอื่น” หลงจุ๊ถึงกับในางสั่งข้าวของมากมายแบบนี้ทั้งที่เป็เด็กไว้แค่ห้าขวบดีที่เห็นสัญลักษณ์ของสำนักเทียนซานติดที่ชุด
“ข้าซื้อของตั้งเยอะแบบนี้มีรถม้าขนส่งถึงที่บ้านหรือไม่ข้าจะซื้อไปให้ชาวบ้านที่เดือดร้อนจากน้ำท่วม แต่ข้าจำชื่อหมู่บ้านไม่ได้ ต้องไปพร้อมกันเท่านั้น”
“ มีสิแม่หนูเ้าซื้อของหมดไปตั้งหลายใบไม้ทองคำ ข้าต้องไปส่งของให้ถึงที่อยู่แล้ว”
“ ท่านพอรู้จักช่างที่ทำสะพาน ได้ไหมเ้าค่ะ เพราะสะพานขาดทำให้หลายหมู่บ้านติดอยู่ด้านในออกมาไม่ได้”
“ รู้จักสิเดี๋ยวข้าจะพาเ้าไป ส่วนเสื้อผ้าพวกนี้เ้าจะให้ไปส่งที่ไหนเพราะเ้าขี่ลาต้องไวกว่าข้าจะได้ให้พวกเขาขี่ล่วงหน้าไปก่อน”
“ มันผ่านหมู่บ้านต้นสนเข้าไปอีกประมาณสามหมู่บ้านน่าจะได้เ้าค่ะให้พวกเขาไปรออยู่ที่ ทางเข้าหมู่บ้านต้นสนก็ได้”
“ เ้าจะสร้างสะพานตอนนี้ คงจะยากเพราะน้ำเยอะ แต่ถ้าให้สร้างชั่วคราวพอสัญจรได้ โดยใช้ต้นไม้ใหญ่วางไปก่อน ที่ตรงนั้นลึกแต่ว่าไม่กว้างเท่าไหร่ เดี๋ยววันนี้ข้าจะตามเ้าไปดูเื่ราคาค่อยไปคุยกันที่หน้างาน”
“ ได้เ้าค่ะข้าขอไปซื้ออาหารให้พวกเขาสักครู่หนึ่งหรือท่านจะเดินทางล่วงหน้าไปที่ทางเข้าหมู่บ้านต้นสน ก็ได้เ้าค่ะ”
“ ไม่เป็ไรข้ามีม้ารอไปพร้อมกับเ้าก็ได้ เ้าซื้อของเสร็จแล้วก็ให้แวะมาที่นี่” ถิงถิงไม่พูดอะไรเดินออกมาจากบ้านช่างใหญ่
“ ข้าเอาขนมพวกนี้ มีเกลือขายไหมเ้าคะ เอาเนื้อหมูเนื้อไก่ มีเครื่องปรุงรส ข้าวสารด้วยเ้าค่ะ”
“ มีร้านเราเป็ร้านใหญ่ในเมืองนี้มีขายทุกอย่าง เดี๋ยวข้าจะจัดให้สินค้าพอกับใบไม้ทองคำของเ้าก็แล้วกัน” เพราะว่าถิงถิง มีแต่ใบไม้ทองคำใบใหญ่ไม่มีใบเล็ก
“ ข้าขนกลับไม่ไหวมีรถม้า ไปส่งไหมเ้าคะเลยหมู่บ้านต้นสนไปอีกสามหมู่บ้าน”
“ มีเด็กน้อยเ้าซื้อเยอะขนาดนี้ต้องไปส่งเ้าอยู่แล้ว เดี๋ยวข้าจะรีบเตรียมของให้พวกเขาเดินทางออกไปเลยเดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อน”
“ ท่านลุงช่างใหญ่เ้าค่ะพวกเราออกเดินทางกันเถอะข้าซื้อของเสร็จแล้ว”
ช่างใหญ่คิดผิดที่ออกเดินทางพร้อมกับนางเพราะว่าม้าของเขาวิ่งไม่ไวเท่าลาตัวเล็ก
“ แปลกเสียจริงลาของเด็กน้อยนั่น ทำไมถึงได้วิ่งไวกว่าม้าของข้าที่ตัวใหญ่แถมมันยังวิ่งไวที่สุดในสายพันธุ์ม้าด้วย”
“ เ้าลาวิ่งไปที่หมู่บ้านต้นสนเลย วิ่งให้ไวอย่าให้ม้าตามทันล่ะเสียชื่อลาของเ้าหมด”ลาข้ามีชื่อเสียงตอนไหนกัน
“ พวกท่านที่มารอส่งของตามข้ามาเลยเ้าค่ะ ท่านลุงช่างใหญ่ท่านไปสำรวจที่สะพานขาดรอก่อนเลยนะเ้าคะข้าขอไปส่ง รถม้าที่มารอส่งของให้กับทางหมู่บ้านก่อน เดี๋ยวจะรีบกลับมาเ้าค่ะ”
“นี่! มันเกิดอะไรขึ้นเด็กน้อยเ้าถึงกับซื้อของมามากมายขนาดนี้ กระท่อมแต่ละหลังเล็กก็แค่นี้จะพอของเก็บของที่เ้าซื้อรึ ”
“ ต้องเก็บเข้าไปให้หมดเ้าค่ะเพราะว่าซื้อของแล้ว ใบไม้ทองคำไม่มีทอนต้องซื้อจำนวนเยอะแบบนี้แหละมี รถม้ามาสองคันมีอาหารและมีเสื้อผ้าฝากพวกท่านจัดการด้วยข้ามีธุระต้องไปต่อ แล้วจะกลับมาอาจจะเป็ตอนมืดๆ”
“ ท่านลุงช่างข้ามาแล้วเ้าค่ะ เป็ยังไงบ้าง ข้า้าให้เสร็จเร็ววันเพราะ มีชาวบ้านข้างในหลายหมู่บ้านที่ยังติดต่อไม่ได้ ศิษย์พี่ของข้าทั้งห้าคนก็อยู่ในนั้น”
“ ถ้าทำแบบชั่วคราว พรุ่งนี้วันเดียวก็เสร็จ ถ้าจะทำแบบถาวรต้องรอให้น้ำลดเยอะกว่านี้”
“ท่านคิดราคามาได้เลยเ้าค่ะ พรุ่งนี้ท่านก็มาสร้างแบบชั่วคราวไปก่อน”
“ ข้าคิดสองใบไม้ทองคำเล็ก เ้าพอใจหรือไม่ นี่ข้าก็คิดแบบช่วยชาวบ้าน พี่กำลังเดือดร้อนครึ่งหนึ่งแล้ว”
“ สองใบไม้ทองคำเล็ก คือลุงช่างใหญ่ข้าไม่มีใบไม้ทองคำเล็ก มีแต่แบบใหญ่เอาแบบนี้ดีไหม หลังจากสร้างสะพานเสร็จแล้วท่านไปช่วยชาวบ้านสร้างบ้านได้ไหมเ้าคะ พวกเขาไร้ที่อยู่ไม่มีบ้านอยู่ ถ้าให้ช่วยกันสร้างเองอีกหลายวันกว่าจะเสร็จ”
“ ได้แม่หนูงั้นพรุ่งนี้ข้าจะเอางานคนมาทั้งหมดก็แล้วกันส่วนหนึ่งมาทำสะพานอีกส่วนหนึ่งให้ไปช่วยเ้าสร้างบ้านพักให้แก่ผู้ประสบภัย”
“ ถ้าอย่างนั้น ข้า้าให้ท่านจ้างคนงานเพิ่มด้วยเ้าค่ะบ้านพวกเขาจะได้เสร็จภายในวัน ข้าให้ท่านไปสองใบไม้ทองคำขนาดใหญ่ เ้าค่ะ”
“ โอ้! ข้าเพิ่งรู้ว่าคุยอยู่กับมหาเศรษฐีของเมือง เ้าช่างร่ำรวยเสียจริงลูกศิษย์ตัวน้อยของสำนักเทียนซาน”
“ เ้าค่ะ ข้าไม่ได้้าจะช่วยหมู่บ้านเดียว ถ้าใบไม้ทองคำยังเหลือข้าอาจจะช่วยเกือบทุกหมู่บ้านที่เดือดร้อน เพราะข้าเป็พวกรวยได้ไม่นาน” ถิงถิง ตอบโดยใบหน้าที่ยิ้มกริ่ม ให้คนฟังเข้าใจสับสนว่าที่พูดมาคือเื่จริง
“ ข้ามีเื่จะแจ้งให้ทุกคนทราบพรุ่งนี้จะมีช่างมาทำสะพานที่ขาดให้และจะมีส่วนหนึ่งที่มาช่วยปลูกบ้านให้กับพวกท่านฉะนั้นข้าวของที่ซื้อมาวันนี้หาที่เก็บก่อนปลูกบ้านเสร็จแล้วค่อยแบ่งกัน”
“ หรือถ้ามีเวลาให้ไปเลือก ต้นไม้ไว้ก่อนพรุ่งนี้ช่างมาจะได้ตัด ข้าเข้าเมืองก็ลืมซื้อเครื่องมา ห่วงแต่ของกินกับเสื้อผ้า หรือมีใครจะเข้าไปซื้อไหมข้ามีใบไม้ทองคำให้ไปซื้อ เครื่องมือการเกษตรปลูกพืชผักพวกท่านก็ยังไม่มีไหนจะหม้อไหข้าลืมไป”
“ จดรายละเอียดกันมาว่าจะเอาอะไรและคำนวณให้ดีข้ามีใบไม้ทองคำใบใหญ่พวกท่านก็รู้ว่าไม่มีทอน”
ชาวบ้านที่เป็ผู้ใหญ่ต่างตาโตเด็กตัวแค่นี้ถึงกับมีใบไม้ทองคำใบใหญ่พวกเขามีชีวิตมาถึงป่านนี้แค่ใบเล็กยังเห็นจากของคนอื่น เท่านั้นไม่เคยมี
ถิงถิง เป็เด็กกินง่ายนอนง่าย ขอให้มีแค่ที่ซุกหัวนอนนางก็นอนได้ เพราะตอนอยู่กับตายายเป็แค่กระท่อมท้ายป่าช้าเท่านั้น
พระอาทิตย์ยังไม่ทันขึ้นกลุ่มชาวบ้านที่เป็ผู้ชายได้พากันไปเลือกต้นไม้เวลาช่างมาสร้างบ้านก็จะได้ตัดมาเลยไม่ต้องเสียเวลาไปเดินเลือก
ส่วนกลุ่มผู้หญิงที่แข็งแรงก็พากันเข้าในเมืองเพื่อไปซื้อของใช้ภายในบ้านและการเกษตร ถิงถิง ให้ใบไม้ทองคำไปและบอกกับพวกเขาว่าตอน ขากลับส่งให้ทางร้านเอารถม้าบรรทุกของมาส่ง
