แสงสีเขียวเหลือบเทาที่เปล่งออกมาจากดวงตาของโครงกระดูกปีศาจเืทำให้ทุกคนแตกตื่นและกระวนกระวาย
นิ้วมือเรียวยาวทั้งห้าของอวี๋ถงกำไข่มุกเืวิเศษไว้แน่น เงาร่างสีเืร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นมา มันมีขนาดใหญ่กว่าเงาเืเงาอื่นอย่างเห็นได้ชัด เงาเืนั่น...มีความเชื่อมโยงบางอย่างกับโครงกระดูกปีศาจเื
ไม่จำเป็ต้องให้เฟิงหลัวและอวี๋ถงพูดมาก คนอื่นๆ ก็ััได้ว่าโครงกระดูกปีศาจเืคล้ายจะกำลังฟื้นตื่นขึ้นมาทีละนิด
ก่อนหน้านี้เฟิงหลัวพูดอย่างชัดเจนว่าโครงกระดูกปีศาจเืไม่ได้ถูกชุบหลอมอย่างสมบูรณ์แบบ อย่างน้อยมันก็ขาดพลังแห่งชีวิตอันเป็รากฐานที่สำคัญที่สุด นอกจากจะแก้ไขปัญหาข้อนั้นได้ มิฉะนั้นต่อให้โครงกระดูกปีศาจเืจะมีปราณเืเนื้อที่เข้มข้นมากเท่าไหร่ก็ยากที่จะฟื้นตื่นขึ้นมาได้
ทว่าเนี่ยเทียนแค่หยดเืสดสิบกว่าหยดลงไปในหัวใจของโครงกระดูกปีศาจเื โครงกระดูกปีศาจเืก็มีวี่แววว่าจะฟื้นตื่นขึ้นมาเสียแล้ว!
ตอนที่ทุกคนมองเนี่ยเทียนต่างก็หน้าเปลี่ยนสีน้อยๆ รู้สึกว่ายิ่งนานวันก็ยิ่งมองเนี่ยเทียนไม่ออก
“เกิดเื่อะไรขึ้น?”
เนี่ยเทียนเดินออกมาจากหลุม เมื่อกลับมายืนอยู่ข้างกายลี่ฝานอีกครั้ง สีหน้าลี่ฝานก็เคร่งขรึม กดเสียงต่ำถาม “เ้าทำอะไร? เหตุใดเืของเ้าถึงได้ช่วยให้โครงกระดูกปีศาจเืฟื้นตื่นขึ้นมาได้?”
เจียงหลิงจูและอันซืออี๋มองเขาอย่างไม่เข้าใจ
อวี๋ถงที่ถือไข่มุกเืวิเศษไว้ในมือ ดวงตาสวยชวนพิศวงทั้งคู่ก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจเช่นกัน
เวลานี้เนี่ยเทียนเองก็ตระหนักได้แล้วว่าการกระทำของเขาออกจะบุ่มบ่ามเกินไปเสียหน่อย
เขาเองก็เริ่มรู้สึกเสียใจนิดๆ บ้างแล้ว
ความลับที่ดำรงอยู่ในสายเืเขามีเพียงหัวมู่เท่านั้นที่รู้ แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังสับสนงุนงง
บางทีอาจเป็เพราะ้าพิสูจน์ความลับในสายเื และบางทีอาจเป็เพราะอาณาจักรหลีเทียนเผชิญกับภัยพิบัติครั้งใหญ่ เขาจึงคิดอยากจะช่วยพลิกแพลงสถานการณ์ ดังนั้นเขาถึงได้เอาเืสดของตัวเองหยดลงไปในโครงกระดูกปีศาจเืโดยไม่รู้ตัว
เขาเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าเืสดที่มาจากร่างของเขาจะสามารถมอบพลังชีวิตให้กับโครงกระดูกปีศาจเืได้จริงๆ
นั่นคือพลังแห่งชีวิตระลอกหนึ่งที่ช่วยชดเชยส่วนที่ขาดหายของการชุบหลอมโครงกระดูกปีศาจเืในขั้นสุดท้ายที่สำคัญที่สุด นี่ทำให้โครงกระดูกปีศาจเืมีวี่แววว่าจะฟื้นตื่นขึ้นมา
เขารู้ว่าสำหรับสำนักโลหิตแล้ว นี่ถือเป็เื่ดีอย่างถึงที่สุด
ทว่านี่อาจจะทำให้เขา...เปิดเผยความลับในสายเืของตัวเองออกมา
ลังเลอยู่เล็กน้อย เขาก็อธิบายด้วยคำพูดโป้ปด “เอ่อ สามเดือนนั้นที่ข้าหายไป ได้ถูกพาไปยังตำหนักลึกลับแห่งหนึ่ง ในตำหนักนั้นข้ากินผลไม้ลูกหนึ่งที่แฝงเร้นไว้ด้วยพลังแห่งชีวิตเข้มข้น และก็เพราะผลไม้ลูกนั้นจึงทำให้ในตัวข้ามีพลังแห่งชีวิตเพิ่มขึ้นมาอีกเยอะมาก”
“ทว่าพลังแห่งชีวิตนั้นสุดท้ายแล้วก็ต้องไหลหายไป หรือไม่ก็อาจจะหายไปเร็วๆ นี้”
“ข้ารู้สึกว่าพลังแห่งชีวิตที่ไม่เป็ของข้านั้นอย่างไรก็ต้องหมดสิ้นไปอยู่ดี ก็สู้ทดลองเอามาใส่ในโครงกระดูกปีศาจเื ดูสิว่าจะช่วยให้มันฟื้นตื่นขึ้นมาได้หรือไม่”
“นึกไม่ถึงว่าจะทำสำเร็จจริงๆ ข้าเองก็แปลกใจมากเหมือนกัน”
หงช่านแห่งวังยมบาลได้ยินเนี่ยเทียนพูดเช่นนี้จิตใจก็พลันสั่นไหว ะโพูดเสียงดัง “หรือว่าคือผลไม้แห่งชีวิต?”
“อะไรนะ?” เนี่ยเทียนตื่นตะลึง
คำพูดโป้ปดที่เขาแต่งขึ้นมามั่วๆ แต่ดูเหมือนหงช่าน...จะเห็นเป็จริงเป็จัง นี่ทำให้เขาไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือจะร้องไห้ดี
“ต้องเป็ผลไม้แห่งชีวิตแน่นอน!” หงช่านสูดลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง สีหน้าจริงจังถึงขีดสุด ไม่ได้ล้อเล่นเลยแม้แต่นิดเดียว “ข้าได้ยินมาว่าผลไม้แห่งชีวิตมาจากต้นไม้แห่งชีวิต ไม่ว่าสิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์ใดที่มีเืเนื้อมีจิติญญา ขอแค่กินผลไม้แห่งชีวิตไปผลเดียวก็สามารถเพิ่มพลังชีวิตได้มากมหาศาล สามารถทำให้อายุขัยเพิ่มไปอีกหลายปี!”
“อย่างเช่นท่านผู้าุโอูจี้อาจารย์ของเ้า เขาติดขัดอยู่ที่อายุขัยไม่มากพอ ก่อนหน้าที่ยังไม่เหยียบเข้าสู่เขติญญา จึงไม่สามารถได้รับอายุขัยเพิ่มขึ้นมาได้”
“เวลานี้หากกินผลไม้แห่งชีวิตหนึ่งผล เขาก็จะได้รับอายุขัยเพิ่มขึ้นอีกหลายร้อยปี เวลาหลายร้อยปี ด้วยความฉลาดและความรู้ความสามารถของอาจารย์เ้า มากพอให้เขาเหยียบย่างสู่เขติญญาได้!”
“ทว่าผลไม้แห่งชีวิตนั้นหาได้ยากและล้ำค่ายิ่งนัก อย่าว่าแต่อาณาจักรหลีเทียนเลย ต่อให้เป็อีกแปดอาณาจักรที่เหลือในดินแดนดาวตก ผลไม้แห่งชีวิตก็แทบจะเป็เพียงตำนานที่เลื่อนลอยเื่หนึ่งเท่านั้น”
พูดมาถึงตรงนี้ หงช่านก็กล่าวด้วยน้ำเสียงอิจฉาอย่างถึงที่สุด “เ้านี่ก็ช่างมีโชควาสนาสูงส่งยิ่งนัก ถึงได้กินผลไม้แห่งชีวิตในประตู์ ผลไม้แห่งชีวิตที่ถูกเ้ากินไปไม่นาน พลังแห่งชีวิตที่มันปลดปล่อยออกมาตอนนี้ได้แผ่กระจายอยู่ในเืของเ้าแล้ว ทำให้เืของเ้าแฝงเร้นไว้ด้วยพลังแห่งชีวิต”
“เพราะพลังแห่งชีวิตในเืของเ้าทำให้ั์โครงกระดูกได้รับอายุขัยเพิ่มขึ้นมาอีกนิด จึงช่วยให้มันค่อยๆ ฟื้นตื่นขึ้นมา”
“ผลไม้แห่งชีวิต!”
“ได้กินผลไม้แห่งชีวิตเชียวรึ!”
“เ้าเด็กนี่โชคดีเกินไปหน่อยกระมัง?”
“ผลไม้แห่งชีวิตลูกหนึ่งสามารถทำให้เขาได้รับอายุขัยเพิ่มขึ้นมาอีกหลายร้อยปี ขอแค่ระหว่างนี้เขาไม่ตายไปก่อน และได้ฝึกบำเพ็ญตบะต่อไป เขาก็จะฝ่าทะลุพันธนาการของขอบเขตไปได้”
“อูจี้ช่างเลือกลูกศิษย์เก่งจริงๆ!”
คนเ่าั้ของเจ็ดอาณาจักรพอได้ยินว่าเนี่ยเทียนกินผลไม้แห่งชีวิตไปหนึ่งลูกก็ะเิเสียงเซ็งแซ่ อิจฉาอย่างถึงที่สุด
“บัดซบ! ไม่นึกเลยว่ามันจะได้กินผลไม้แห่งชีวิตด้วย!” ในใจของชิวเหิงแห่งหอหลิงเป่าร้องคำราม
“ท่านลุงเฟิง! ข้า เกรงว่าข้าคงจะควบคุมมันไม่อยู่แล้ว!” และเวลานี้เอง อวี๋ถงร้องอุทานออกมาเบาๆ หนึ่งครั้ง บนร่างพลันมีคลื่นเืเนื้อที่พลุ่งพล่านไหลกรากออกมา มือของนางข้างที่กำไข่มุกเืวิเศษเอาไว้เริ่มสั่นน้อยๆ
ดูจากท่าทางของนางแล้วราวกับว่าไข่มุกเืวิเศษเม็ดนั้นเปลี่ยนมาหนักเป็พันชั่ง แม้แต่ถือก็ยังถือไม่ไหว
ในไข่มุกเืวิเศษ เงาเืขนาดใหญ่ั์ที่สอดคล้องกับโครงกระดูกปีศาจเืบิดเบือนอย่างบ้าคลั่ง ทำท่าจะหนีออกมาจากด้านใน
เฟิงหลัวหน้าถอดสี เขาย้ายร่างไปอยู่ข้างกายอวี๋ถงในพริบตา ยื่นมือออกไปกดลงบนไหล่ของอวี๋ถงโดยไม่พูดมากความ
สามารถมองเห็นได้ว่าบนมือของเขามีแสงสีเืเป็กลุ่มๆ กำลังถูกถ่ายโอนไปในร่างของอวี๋ถงอย่างรวดเร็ว
อวี๋ถงได้รับจิงชี่เืเนื้อจากเขามาช่วยเสริมก็ยังไม่สามารถควบคุมไข่มุกเืวิเศษนั่นได้ เงาโลหิตในไข่มุกเืวิเศษยังคงวิ่งชนไปทั่วอย่างคลุ้มคลั่ง คล้าย้าสลัดให้หลุดจากพันธนาการของไข่มุกเืวิเศษ
“หืม?”
เวลานี้ เนี่ยเทียนมองเห็นว่าในดวงตาสีเขียวอมเทาของโครงกระดูกปีศาจเืมีประกายแสงตัดสลับกัน ยิ่งโชนแสงสว่างไสวมากขึ้น
ในร่างของโครงกระดูกปีศาจเื เืสดที่อยู่ในหลอดเืซึ่งเรียงตัวกันหนาแน่นก็เปลี่ยนจากค่อยๆ ไหลรินมาเป็ไหลพุ่ง
กลิ่นอายถึงวิกฤตดุเดือดระลอกหนึ่งค่อยๆ แผ่ออกมาจากร่างของโครงกระดูกปีศาจเื ทำให้ทุกคนที่อยู่ริมขอบหลุมอกสั่นขวัญผวา
โครงกระดูกปีศาจเืมีสายเืระดับแปด หากฟื้นตื่นได้อย่างสมบูรณ์แบบ ต่อให้ถูกลดพลัง ทว่าพลังในการสู้รบที่มันสามารถแสดงออกมาได้ก็ยังเทียบเคียงได้กับผู้ฝึกลมปราณเผ่ามนุษย์ขอบเขตลี้ลับ
และทุกคนที่อยู่ที่นี่ ผู้ที่มีขอบเขตสูงสุดก็ยังเป็เพียงแค่ต้น์่กลางเท่านั้น
หากสูญเสียการควบคุมโครงกระดูกปีศาจเื พวกเขาก็จะถูกโครงกระดูกปีศาจเืนี้ฆ่าตายในทันที
“เนี่ยเทียน พลังแห่งชีวิตของโครงกระดูกปีศาจเืนั่นเ้าเป็คนมอบให้ เ้าคิดหาวิธีดูสิว่าจะควบคุมมันได้หรือไม่!” เฟิงหลัวใช้พลังเืเนื้อของตัวเองกรอกลงไปในร่างของอวี๋ถงอย่างต่อเนื่อง แต่เขาพบว่าด้วยความสามารถของอวี๋ถง ดูเหมือนว่านางจะยังไม่สามารถกำราบิญญาที่เหลืออยู่ของโครงกระดูกปีศาจเืได้อย่างแท้จริง
ในประตู์ เนี่ยเทียนสร้างปรากฏการณ์มหัศจรรย์ครั้งแล้วครั้งเล่า ในเมื่อโครงกระดูกปีศาจเืถูกเนี่ยเทียนปลุกให้ตื่น เขาก็หวังว่าเนี่ยเทียนจะช่วยได้
“ข้า?”
เนี่ยเทียนยิ้มเจื่อน เขาที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเวทลับของสำนักโลหิตสักอย่างจะไปคิดวิธีอะไรที่สามารถทำให้โครงกระดูกปีศาจเืสงบสติลงมาได้
สิ่งเดียวที่เขาพอทำได้ก็คือทดลองปลดปล่อยกระแสจิตกลุ่มหนึ่งเข้าไปในร่างของโครงกระดูกปีศาจเื
เมื่อกระแสจิตที่ล่องลอยนั้นหลุดออกไปจากมหาสมุทรจิติญญาของเขา เขาก็พลันเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดทันที
เขาแอบมีความรู้สึกว่าท่ามกลางฟ้าดินที่อยู่รอบด้านมีิญญาไม่สมบูรณ์แบบิญญาหนึ่ง และิญญานั้น...ก็คล้ายจะถูกเขาชักนำ
เวลาเดียวกันนั้น หัวใจของเขาก็พลันเต้นรัวแรง
“ตึกๆๆ!”
หัวใจของโครงกระดูกปีศาจเืก็เพิ่มอัตราความเร็วไม่ต่างจากเขา
ข้อต่อกระดูกแต่ละข้อที่คมกริบประดุจใบมีดของโครงกระดูกปีศาจเืที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นดินเริ่มขยับเคลื่อนไหว
และโครงกระดูกปีศาจเืเองก็เปลี่ยนจากสภาพนอน กลายมาเป็ลุกขึ้นนั่งตัวตรง แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน
ด้านหลังของมันมีหนามแหลมคมมากมายที่เปล่งประกายแสงน่าขนลุก ดูเหมือนว่ามันจะแข็งแกร่งทนทานจนมิอาจดับทำลาย สามารถแทงทะลุทั้งโลหะและโล่ป้องกันกายทั้งหมดได้
ดวงตาสีเขียวเหลือบเทาที่ลึกล้ำมิอาจคาดเดาคู่นั้นพลันมองมาทางไข่มุกเืวิเศษที่อยู่ในมืออวี๋ถง
ิญญากลุ่มหนึ่งที่มาจากมันพลันลอยพรวดออกจากไข่มุกเืวิเศษแล้วบินเข้าหาดวงตาของมันทันที
“อู้!”
ร่างกระดูกที่สูงสามสิบกว่าเมตรบินพรวดออกมาจากในหลุม เสียง “ตูม” ดังหนึ่งครั้งก็มาหยุดอยู่ข้างกายเนี่ยเทียน
เท้าทั้งสองของโครงกระดูกปีศาจเืจมลึกเข้าไปในพื้นดินที่แข็งกระด้างราวกับแทงเข้าไปในก้อนเต้าหู้
ดวงตาสีเทาอมเขียวจ้องมาที่เนี่ยเทียนอย่างเลื่อนลอย มันเพียงรู้สึกว่าบนร่างของเนี่ยเทียนมีปราณที่ทำให้มันสบายตัว
ปราณนั้นมาจากพลังแห่งชีวิตในหัวใจของเนี่ยเทียน มาจากพลังแห่งชีวิตในเืของเนี่ยเทียน
และที่มันฟื้นตื่นขึ้นมาได้ก็เพราะอาศัยพลังแห่งชีวิตจากร่างของเนี่ยเทียน!
ั้แ่วินาทีที่ิญญาของมันซึ่งหลงเหลืออยู่บินออกจากไข่มุกเืวิเศษเข้าไปในร่างโครงกระดูกปีศาจเื เนี่ยเทียนก็เกิดความรู้สึกแปลกประหลาดอย่างหนึ่งว่าโครงกระดูกปีศาจเืที่สำนักโลหิตทุ่มเทสุดกำลังเพื่อชุบหลอมมันขึ้นมานี้ รู้สึกพึ่งพาและยอมรับในตัวเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น
“ออกไปให้ห่างจากเขา!”
ลี่ฝานแห่งสำนักโลหิตหน้าถอดสี มือหนึ่งจับอันซืออี๋ มือหนึ่งจับเจียงหลิงจู พาหญิงทั้งสองออกห่างจากร่างของเนี่ยเทียนทันที
คนอื่นๆ จากเจ็ดสำนักต่างก็ใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวมองมายังเนี่ยเทียนแล้วถอยห่างจากเขาไปทีละก้าว
“เนี่ยเทียน! คืนโครงกระดูกปีศาจเืของข้ามานะ!” อวี๋ถงถลึงตาตวาดดุดันใส่เขา
“อย่าวู่วาม!” เฟิงหลัวจับตัวนางเอาไว้แน่น เพื่อไม่ให้นางคลุ้มคลั่งจนพุ่งเข้าใส่เนี่ยเทียนโดยไม่สนใจสิ่งใด
-----
