“เ้าอยู่ที่นี่หากขาดเหลือสิ่งใด ขอให้บอก หากไม่เกินกำลัง ข้าจะดูแลเ้าอย่างเต็มที่” เขาพูดจบ หญิงสาวจึงเงยหน้ามองชายกลางคนด้วยความแปลกใจอีกครั้ง หวงเฉิงเซ่อทำคล้ายกับไม่ใคร่ชอบหน้านาง ทว่านางก็รับรู้ในความเมตตานั้นได้ผ่านคำพูดและสายตา ก่อนชายกลางคนจะหันตัวเดินลับไป
พร้อมกับเสียงพ่นลมหายใจของหลันฮวาดังลอดออกมา หญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งด้วยเพราะหมดแรง เม็ดเหงื่อมากมายผุดขึ้นใบหน้า ก่อนที่หวงซีเหรินจะเดินเข้ามา
“พ่อข้าคาดคั้นอันใดจากเ้าบ้าง” คำถามของชายหนุ่มเอ่ยขึ้น พร้อมกับสีหน้าไม่สู้ดีนัก ก่อนที่หลันฮวาจะส่ายศีรษะไปมา
“ท่านพ่อไม่ได้คาดคั้นอันใดที่แตกต่าง จากที่ท่านบอกข้านัก ข้าคิดว่า...เขาเพียงแต่ห่วงท่านเท่านั้น ท่านพ่อห่วงว่าข้าจะมาหลอกลวงท่าน” ซีเหรินมองตาหญิงสาว ก่อนจะเบี่ยงหน้าไปทางอื่นแล้วย่อตัวลงนั่งด้านข้าง
“คุณชาย..” น้ำเสียงหวานเอ่ยเรียกเขา ก่อนที่ชายหนุ่มจะหันมา
“ข้าไม่ได้หลอกลวงท่าน แต่ข้ากำลังหลอกลวงครอบครัวของท่าน หากวันหนึ่ง ท่านพ่อกับท่านแม่ของคุณชายรู้ความจริงขึ้นมา พวกเขาต้องผิดหวังในตัวข้าอย่างแน่นอน” ซีเหรินสังเกตท่าทางของหญิงสาว ที่กำลังแสดงความเสียใจอยู่ ก่อนชายหนุ่มจะขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถามบางอย่าง
“เ้าสนใจความรู้สึกผู้อื่นด้วยฤา” หลันฮวาหันมองใบหน้าชายหนุ่ม แล้วอ้ำอึ้งเล็กน้อย
“นั่นสิ..เมื่อก่อนข้าไม่เคยสนใจ ว่าผู้ใดจะคิดเช่นไร แต่เพราะครอบครัวของท่านเมตตาข้ามาก ข้าจึงไม่อยากทำร้ายหรือหลอกลวง ให้พวกเขาต้องผิดหวังในตัวข้า” ชายหนุ่มแอบยิ้มออกมาอย่างไม่มีสาเหตุ ด้วยเพราะใบหน้างอเง้าแสนสวยของนางทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย จนเผลอมองนางอยู่ระยะหนึ่ง
“คุณชาย..” อยู่ ๆ หญิงสาวก็ทำเหมือนนึกบางอย่างได้
“หืม...” เขาตอบรับด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
“หากท่านไม่มีความรัก ข้าก็ต้องอยู่กับท่านไปตลอดใช่ฤาไม่” ชายหนุ่มชะงักนิ่ง ก่อนรอยยิ้มของหญิงสาวจะคลี่ออกมา
“เช่นนั้น ท่านก็อย่ามีความรักสิ ข้าจะได้อยู่กับท่านเช่นนี้ตลอดไป” หญิงสาวพูดตามความคิด ก่อนจะหันมองตรงไปยังด้านหน้า พร้อมกับสายลมพัดเข้ามาทำให้ผมยาวสยายออก รอยยิ้มของหญิงสาวยังคงมีอยู่ตลอดเวลา หารู้ไม่ว่าคำพูดของนางนั้น สะกิดใจคนฟังอยู่ไม่น้อย
“หากท่านไม่มีความรัก เราสองคนก็จะอยู่ข้างกันเช่นนี้ตลอดไป ท่านพ่อกับท่านแม่ก็จะไม่ผิดหวังในตัวข้าด้วยล่ะ”
“แท้จริงแล้ว เ้าอยากอยู่กับข้า เพียงเพราะไม่้าให้ท่านพ่อท่านแม่ ผิดหวังในตัวเ้าเช่นนั้นใช่ฤาไม่” รอยยิ้มแห้งเผยออกมา ก่อนที่มือบางจะหันมาจับมือเขาแน่น
“ท่านบอกว่าเราต่างก็ได้ประโยชน์ ตราบใดที่ท่านไม่มีคนรัก ข้าก็จะอยู่เป็ไม้กันหมา จะไม่มีหญิงใดได้แต่งงานกับท่าน จนกว่าท่านจะเจอรักแท้ที่ตามหา แต่ท่านอย่าได้ขอร้องให้ข้าช่วยท่านหารักแท้นะ เพราะข้าไม่มีวันช่วยท่านเด็ดขาด ข้าอยากอยู่อย่างสุขสบายเช่นนี้ไปตลอด” หญิงสาวยังคงพูดตามความรู้สึกตัวเอง ความเป็ธรรมชาติของนางในตอนนี้ ทำให้หวงซีเหรินประหลาดใจในกับความรู้สึกตัวเองอยู่ไม่น้อย
“เ้าอยากนับเลขเป็ฤาไม่” อยู่ ๆ เขาก็ถามขึ้น ในขณะที่มองหน้าหญิงสาว ก่อนดวงตาประกายแวววาวจะหันมายังชายหนุ่ม
“ท่านจะสอนข้านับเลขเช่นนั้นฤา”
“คืนนี้ ข้าจะเริ่มสอนให้เ้านับเลข จะได้เป็ความรู้ เพื่อใช้ในภายภาคหน้า ตอนที่เ้าไม่ได้อยู่ในตระกูลหวงแล้ว” เมื่อพูดถึงตรงนี้ หลันฮวาก็หน้างออีกครั้ง
“ข้าอยากอยู่ที่นี่ไปตลอด และข้าจะทำทุกอย่าง เพื่อไม่ให้ท่านมีคนรัก”
“นี่เ้า!” หญิงสาวลุกขึ้นแล้วหันมาทำหน้าเยาะเขา ก่อนจะเดินลับหายไป ปล่อยให้ชายหนุ่มนั่งยิ้มอย่างไม่มีสาเหตุอยู่ลำพัง
ระหว่างนี้เฒ่าเกอไห่และยายฝู พยายามตามหาหลันฮวาทุกตรอกซอกซอย โดยมีซีห่าวคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง นานหลายวันแล้ว ที่เขาไม่มีข่าวของหลันฮวาไปรายงานให้กับใต้เท้าตงซัน ด้วยเพราะเบาะแสของหลันฮวาถูกตัดไป ไม่อาจตามหาจากผู้ใดได้
“เฒ่าเกอไห่ หากพวกเราไม่อาจตามหาลูกสาวไปคืนให้กับใต้เท้าตงซันได้ ชีวิตพวกเราคงนอนตายอยู่ในคุกหลวง” คำพูดของหญิงชราเอ่ยขึ้น ระหว่างนั่งพัก
“หากข้ารู้แม้สักนิด ว่านางเป็ถึงลูกสาวใต้เท้าตงซันล่ะก็ ข้าคงไม่ปล่อยให้นางหนีไปเช่นนี้หรอก” เฒ่าเกอไห่ตัดพ้อ ก่อนหญิงชราจะหัวเราะออกมาบางเบา
“แล้วเ้าคิดฤา ว่าหากข้ารู้แม้เพียงนิด หลันฮวาจะถึงมือเ้า อีนังลูกสาวตัวดีของข้า แทนที่จะบอกข้าว่าเด็กนั่นเป็ใคร ก็ดันมาอายุสั้นเสียก่อน หาไม่แล้วข้าก็คงไม่ลำบากถึงเพียงนี้”
“พวกเ้าสองคนจะตัดพ้อกันอีกนานฤาไม่ หมดเวลาพักได้เวลาออกตามหาคุณหนูกันแล้ว” ซีห่าวหันมาตะคอก ก่อนที่หญิงชราจะถอนหายใจแล้วเถียงกลับ
“พวกข้าแก่แล้ว มีแรงได้เท่านี้ เหตุใดจึงให้พวกข้านั่งพักเพียงครู่เดียว”
“ฤาจะไปนั่งพักในคุก” ท่าทางของคนหนุ่มดูเอาเื่ ทั้งสองจึงไม่กล้าตีฝีปาก จำใจเดินตามชายหนุ่มไปยังบ้านเรือนของชาวเมือง เพื่อสอบถามไปทีละหลัง ก่อนจะมาหยุดที่บ้านไม้หลังหนึ่ง เฒ่าเกอไห่และยายฝูช่วยกันบอกลักษณะของหลันฮวา ก่อนเ้าของบ้านจะปฏิเสธว่าไม่เคยเห็นนาง
