ถูหลันผายมือในอากาศ ปรากฏไอหมอกสีขาวสู่สถานที่แห่งหนึ่ง ทั้งหกข้ามไป ปรากฏตัว
ณ ยอดเขาสูงที่อยู่ไกลออกไป มีวิหารโบราณที่สร้างขึ้นจากหยกขาวบริสุทธิ์ทั้งหลังผสมเงินและทองคำ หลังคาโค้งแบบจีนโบราณประดับด้วยจักราแกะทองและจักราแกะเงินที่หมุนช้าๆ สลับกันไปบนหลังคาทั้งหลัง แสงจันทร์ส่องผ่านหยกขาว ทำให้ตัววิหารเรืองแสงสีขาวอมฟ้าอ่อนๆ จักราเ่าั้จะเปล่งประกายและหมุนตัวอย่างเชื่องช้า สร้างเสียงระฆังเบาๆ ที่กังวานไปทั่วภพฝัน วิหารนี้มีอายุเก่าแก่กว่าเวลาในโลกแห่งความจริง เป็สิ่งก่อสร้างที่ไม่ได้มาจากโลกมนุษย์ แต่เป็ของภพฝันมาช้านาน ศักดิ์สิทธิ์และเหนือกาลเวลา รอบๆ วิหารมีสายน้ำใสไหลเวียนเป็วงกลม สะท้อนภาพของจักราบนหลังคาที่หมุนไม่หยุด เสาแสงหินโบราณมีลายแกะสลักเป็วงจรชีวิต แกะเงินและแกะทองโบยบินขึ้นลงรอบเสา บันไดหยกขาวนับร้อยขั้นทอดยาวขึ้นสู่ประตูวิหาร แต่ละขั้นมีลายจักราแกะสลักที่เรืองแสงเมื่อมีผู้เหยียบผ่าน แต่ละขั้นมีลวดลายวิจิตร ลวดลายเ่าั้เล่าเื่ราวของการกำเนิดของภพฝัน การเดินทางของิญญา และความลับของจักรวาล
ละอองฝันหนาแน่นขึ้นรอบๆ วิหาร หมุนวนเป็เกลียวขึ้นไปสู่ท้องฟ้า ยามที่มองจากระยะไกล จะเห็นเป็เสาแสงสีทองที่เชื่อมระหว่างพื้นดินและท้องฟ้า เป็สะพานระหว่างโลกมนุษย์และดินแดนของเทพเ้า
รอบๆ วิหาร มีสวนดอกโบตั๋นที่บานสะพรั่ง ดอกโบตั๋นสีแดงสดประดับด้วยหยดน้ำค้างที่เปล่งประกายระยิบระยับเมื่อต้องแสงจันทร์ ตรงกลางของดอกโบตั๋นแต่ละดอก มีละอองเกสรสีทองที่เรืองแสงอย่างเจิดจ้า ยามที่ละอองฝันล่องผ่านดอกโบตั๋น ดอกไม้จะบานกว้างขึ้นชั่วขณะ เผยให้เห็นอัญมณีเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในใจกลางดอก อัญมณีเหล่านี้คือหยดน้ำแห่งจิติญญาที่บริสุทธิ์ เป็แก่นแท้ของพลังฝันที่หล่อเลี้ยงทั้งภพให้ดำรงอยู่
ภายในวิหารมีแท่นบูชาใหญ่ที่วางลูกแก้วปลุกระดมความฝันดวงั์ รอบแท่นมีจักราโบราณนับสิบหมุนช้าๆ ในอากาศโดยไม่ต้องพยุง เสียงการหมุนของจักราเหล่านี้สร้างทำนองเพลงลึกลับที่ะเืจิติญญา
ทั้งหกเข้ามาในวิหารยืนประจันหน้าลูกแก้วปลุกระดมความฝัน ในนั้นมีไอละอองผงแห่งฝันระยิบระยับ และไอหมอกแห่งภพฝัน บางเวลาก็มีไอหมอกสีดำสลับขึ้นมา นั่นคือภวังคจิตที่สิงสถิตอยู่ในลูกแก้ว
“ลูกแก้วปลุกระดมความฝันนี่คือศาสตราสำคัญ หัวใจแห่งผู้พิทักษ์ของภพฝัน เฉกเช่น ดวงตา์าแห่งภพเดรัจฉาน และ หลิ่งซื่อของภพจิตภูติ ถ้ามันโดนทำลายแล้วภพของพวกท่านจะเป็อย่างไร” ฮวาเฟยฟาเอ่ยถาม
อย่างที่พวกท่านเห็นั้แ่เหยียบย่างเข้าภพฝันแห่งนี้มา และรวมถึงวิหารแกะเงินแกะทอง ความงามอันลึกล้ำของภพฝันไม่ได้อยู่ที่สิ่งที่มองเห็น แต่อยู่ที่สิ่งที่รู้สึกได้ ความสงบที่แผ่ซ่านเข้าสู่จิติญญา ความเงียบที่กระซิบบอกความลับของจักรวาล และความงดงามที่เกินกว่าจะบรรยายด้วยภาษาของมนุษย์ นี่คือดินแดนที่เวลาไม่มีความหมาย ที่ซึ่งอดีต ปัจจุบัน และอนาคตดำรงอยู่พร้อมกัน
และตอนนี้เมื่อพวกท่านทำการรวมทั้งสองภพคู่ขนานเข้าด้วยกัน ที่แห่งนี้คือที่ซึ่งความฝันและความจริงไม่มีเส้นแบ่ง ละอองฝันที่ล่องลอยไปมา เหล่าหิ่งห้อยที่เต้นระบำในความมืด ดวงจันทร์ที่ส่องสว่างอย่างนิรันดร์ และความเงียบยังคงกระซิบเล่าเื่ราวของภพฝันอันไร้กาลเวลาแห่งนี้ เฉกเช่นเดียวกับ ลูกแก้วปลุกระดมความฝันหัวใจแห่งภพฝันแห่งนี้ แม้นจะต้องถูกทำลายลงในความเป็รูปธรรมพร้อมภวังคจิตของจอมมาร แต่ตัวข้าและเม่งเซี๊ยะก็สามารถสร้างใหม่ ชุบชีวิต หรือให้ชีวิตได้กับทุกสรรพสิ่งที่เคยถือกำเนิดในภพฝันแห่งความเงียบงันนี้ ในภพแห่งนี้คือที่ที่จะทำให้ความฝันของทุกคนเป็จริง แม้นมันจะเป็แค่เพียงคล้ายสิ่งชั่วคราวแต่การมีอยู่ของมันคือนิรันดร์
“ภพฝันของพวกท่านช่างเป็สถานที่ที่วิเศษ ไม่มีสิ่งใดเกิดสิ่งใดดับ เหมือนมีทุกสิ่งแต่ก็ไม่มีสักสิ่ง เป็สถานที่แห่งความหวังการหลุดพ้น และสงบเย็นอย่างแท้จริง” ฮวาเฟยฟาเอ่ยพร้อมใบหน้านิ่งงดงาม
“ถ้าเป็แบบนั้น สิ่งมีชีวิตชั่วร้ายที่หลบซ่อนอยู่ในลูกแก้วนี้ก็ถึงเวลาดับสลาย วิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้มีพลังปกป้องการแพร่กระจายของพลังไหม ข้า้าพื้นที่ในการรับและป้องกันพลังให้อยู่ในอาณาเขต ไม่ทำลายส่วนอื่นๆ ของตัวภพ” เ้าวั่งซูเอ่ยถาม
“ละอองหมอกฝันรอบๆ นี้คือเกราะป้องกันพลังทั้งจากด้านในและด้านนอก มันจะซึมซับพลังและผลักทุกอย่างให้กลายเป็นามธรรมและสิ้นสูญไป” เม่งเซี๊ยะเอ่ย
“ถ้างั้น พวกเรามาจัดการเื่นี้ให้จบกันเถอะ “เคียวสู่ภพจงปรากฏ” “กระบี่แห่งข้าจงปรากฏ” “มนต์ผสานิญญา” แสงสว่างเรืองรองและประสานเข้าด้วยกัน พร้อมกับเสี้ยวิญญาของชิงหลงและหลิ่งกวางที่ลอยเข้าผสมผสาน เมื่อสี่สิ่งผสานเข้าด้วยกันแสงสว่างจ้าขจรไกลหายไปสุดแค่ม่านหมอกละอองฝันรอบนอกวิหารจักรา “ดาบปรภพเขี้ยวั” คราวนี้เมื่อผสานกลับกลายเป็ดาบแต่ยังคงลวดลายเดิมสีดำสีทองสีแดงสีขาวสีฟ้าสลับพันเกลียว มีสุนัขจิ้งจอกเก้าหางและัขาวนอนเลื้อยรอบด้ามจับสูงขึ้นมาถึงหัวเคียวสว่างไสวและวิจิตร
เ้าวั่งซูและเฟยฟาหันหน้าสบตากันพร้อมพยักหน้าแบบรู้กัน ฮวาเฟยฟาเอื้อมนิ้วเรียวงามเข้าจับด้าม แสงสว่างจ้า พร้อมตวัดดาบร่ายรำไปมา และฟาดฟันลงบนลูกแก้วปลุกระดมความฝัน แรงปะทะทำให้เกิดแสงกว้างใหญ่ และแรงะเิอันมหาศาล ทุกคนซ่อนตัวอยู่ภายในม่านพลังที่ชิงหลงสร้างขึ้น แรงะเิพลังที่รุนแรงทำให้ลูกแก้วศักดิ์สิทธิ์นั้นแตกออกและปรากฏเสี้ยวิญญาของจอมมารออกมากรีดร้องด้วยความเ็ปสนั่นไปทั่วบริเวณ เสียงนั้นบาดจิตและมีแต่เสียงแห่งความทุกข์ทรมาณของิญญามากมายที่โดนจองจำในิญญาของกู่เห้อลี่ ทุกคนต้องเอามีปิดหูเพราะม่านทานทนกับเสียงกรีดร้องนั่น มันไม่ต่างอะไรกับพวกดวงิญญาที่เคยถูกร้อยรัดอยู่ในตัวุ์หุ่นกระบอกนั่น
หลังจากทุกอย่างจบลง ม่านหมอกฝันดูดซับทุกสิ่ง ทั้งพลัง แรงะเิ ิญญาร้าย กลับเข้าสู่นามธรรม คล้ายว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนบริเวณภายในวิหารที่เละเทะกลายเป็ที่เวิ้งว้าง กลับถูกเนรมิตขึ้นโดยเ้าภพทั้งสอง ภายในพริบตาทุกอย่างที่สูญสลายกลับคืนสู่ปกติ วิหารที่งดงาม และแท่นบูชาพร้อมลูกแก้วปลุกระดมความฝันลูกใหม่ที่ส่องสว่างระยิบระยับด้วยผงแห่งฝันและม่านหมอกสีขาวที่ปราศจากภวังคจิตของจอมมาร
“ภพฝันและพวกท่านสองคนนี่ช่างมีพลังที่มหัศจรรย์จริงๆ ข้าต้องยืมตัวพวกท่านไปซ่อมแซมภพมนุษย์บ้างแล้วหล่ะ ถูหลัน เม่งเซี๊ยะ” ทุกคนมองหน้ากันและต่างพากันหัวเราะลั่นด้วยความเปรมปรีดิ์
