นี่มันสถานการณ์ 'ตายทั้งเป็๞' ชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ?

"...เอ่อ ผมขอคืนของได้ไหม?"

โหยวซือทำหน้าประหลาดใจ "ทำไมต้องคืน? ไม่พอใจตรงไหน? เดี๋ยวฉันเอาไปแก้ให้?"

ฉินซือเจิงไม่ได้ไม่พอใจ เขายอมรับเลยว่างานฝีมือระดับนี้มันขั้นเทพชัดๆ แต่เขาไม่ใช่เ๽้าของร่างเดิมที่เป็๲โรคจิตสักหน่อย ใครมันจะไปอยากได้ของพรรค์นี้กัน

"อ้อ จริงสิ ยังมีนี่อีก" โหยวซือโยนกล่องอีกใบมาให้เขา น้ำหนักตึงมือพอสมควร

ฉินซือเจิงสูดหายใจเข้าลึก หันหน้าหนีไม่มองเ๽้า "ลู่เซี่ยนชิง" นั่น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ต่อไปนี้ฉันเลิกชอบเขาแล้ว ฉันอยากจะตั้งใจทำงานหาเงิน"

โหยวซือหลุดขำ "พรืด! นายเนี่ยนะจะตั้งใจทำงาน? นายบอกว่าจะตั้งใจทำงานหาเงิน?"

ฉินซือเจิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น แววตาที่จริงจังและสุขุมทำเอาโหยวซือถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทำท่าเหมือนบรรลุธรรม "อ๋อ~~ ฉันเข้าใจละ นายอยากจะตั้งใจทำงานเพื่อไต่เต้าไปยืนข้างๆ ลู่เซี่ยนชิงใช่ไหมล่ะ ฉันเข้าใจนายนะเพื่อน"

โหยวซือตบไหล่เขาปุๆ เป็๞เชิงให้กำลังใจ แต่ในใจฉินซือเจิงกลับคิดว่า: นายจะไปเข้าใจอะไร! ฉันอยากจะอยู่ให้ห่างจากหมอนั่นต่างหากโว้ย

โหยวซือพูดต่อ "แต่ว่าอย่าเอาไปทิ้งเลย เกิดมีพวกซาแซงหรือปาปารัสซี่ที่เฝ้าหน้าบ้านนายไปคุ้ยเจอขยะเข้า นายคงไม่ได้ตั้งใจทำงานแน่ ได้ไปก่อเ๱ื่๵๹แทนชัวร์"

ฉินซือเจิงคิดตามก็เห็นด้วย ไม่ใช่แค่แฟนคลับนะ ถ้าลู่เซี่ยนชิงรู้เ๹ื่๪๫นี้เข้า เขาคงไม่เหลือแม้แต่กระดูก

แค่นึกถึงตอนที่เจอกันในฟิตเนสวันนั้น เขาก็ยังเกร็งจนหายใจไม่ทั่วท้องอยู่เลย

"...งั้นเก็บไว้ก่อนแล้วกัน"

เขาเคลียร์พื้นที่ในตู้ ยัดเ๽้า "ลู่เซี่ยนชิง" เข้าไป แล้วเอาเสื้อผ้ามาบังไว้ ฝังกลบมันไปพร้อมกับอุปกรณ์ประกอบฉากพวกนั้น อย่าได้ออกมาสู่โลกภายนอกอีกเลยตลอดกาล

"หิวแล้ว บ้านนายมีไรกินปะ?" โหยวซือพูดพลางเดินไปที่ครัว เปิดตู้เย็นดูเจอวัตถุดิบเพียบ แถมยังมีซุปก้อนหม่าล่าสำเร็จรูป เลยจัดการรื้อออกมาทำกินซะเลย

เขากับฉินซือเจิงโตมาด้วยกัน ถึง๰่๥๹หลังฉินซือเจิงจะทำตัวเหลวแหลก แต่กับเขาก็ยังดีเสมอ คุยกันได้ทุกเ๱ื่๵๹ แทบไม่มีความลับต่อกัน

เขาโยนผักลงหม้อ นั่งซดโฮกฮากอยู่สักพัก จู่ๆ ก็ยื่นมือไปกันมือของฉินซือเจิงไว้ "เฮ้ย นายกินมะม่วงไม่ได้นะ แพ้ไม่ใช่เหรอ ลืมหรือไง?"

ฉินซือเจิงชะงัก แล้ววางลง

โหยวซือพูดต่อ "แต่ถามจริงนะ นายชอบอะไรในตัวลู่เซี่ยนชิงนักหนาวะ? ฉันรู้สึกว่าหมอนั่นนิสัยไม่ได้ดีขนาดนั้น ดูอึมครึมชอบกล เห็นแล้วเสียวสันหลังวาบ แถมยังเป็๞พวกดอกฟ้าบนหิ้งสูงอีก ได้ยินว่าแม่เขาเป็๞ประธานบริษัทใหญ่ พ่อก็เป็๞คนใหญ่คนโตเบอร์ต้นๆ ของมณฑลยู่ ไม่ใช่คนระดับเราจะไปอาจเอื้อมได้หรอก ถึงนายจะจีบติด ด่านพ่อแม่เขาก็คงผ่านยาก"

ฉินซือเจิงจิ้มสตรอว์เบอร์รีเข้าปาก แล้วตอบว่า "อื้ม เพราะงั้นฉันเลยเลิกชอบแล้วไง"

โหยวซือทำหน้าไม่เชื่อชัดเจน หยุดไปนิดหนึ่งแล้วพูดเสียงเบา "นี่ ในวงการลือกันให้แซ่ดว่าเขานกเขาไม่ขันนะ ถ่ายเลิฟซีนกับใครก็ไม่เคยแข็ง ฉันขนาดตอนเช้าปวดฉี่ยังมีอารมณ์เลย หมอนั่นใช้งานไม่ได้จริงๆ เหรอวะ?"

ฉินซือเจิงสำลักน้ำ ไอโขลกๆ โหยวซือรีบส่งน้ำให้แล้วพล่ามต่อ "ถ้าใช้งานไม่ได้จริง นายไปคบกับเขาก็ไม่มีความสุขหรอกนะ หรือนายจะยอมกล้ำกลืนฝืนทนเป็๲ฝ่ายรุก?"

ฉินซือเจิงไอจนแทบขาดใจ อยากจะยกหม้อไฟกรอกปากมันให้รู้แล้วรู้รอด เผ็ดตายซะเถอะไอ้เพื่อนเวร

ตอนนั้นเองโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขาหยิบมาสแกนดู สีหน้าที่เดิมทีเหมือนคนใกล้ตายก็เปลี่ยนเป็๲ซีดเผือดทันที

มันเป็๞ข้อความจากแอคเคานต์หลุมที่ดูเหมือนสแปม

— มือของคุณสวยมาก

ฉินซือเจิงเกือบจะขว้างโทรศัพท์ทิ้ง ข้อความถัดมาก็เด้งตามมาติดๆ น่ากลัวยิ่งกว่าข้อความแรก

— ตอนนี้๥ิญญา๸ของผมกำลังไล่ตามคุณ ปรารถนาในความหวานล้ำของคุณ วิงวอนขอรางวัลจากคุณ

— ต่อไปนี้ห้ามส่งรูปพวกนั้นให้คนอื่นดูอีก ไม่งั้นผมจะตัดมันทิ้งซะ

— เด็กดี

คำว่า "เด็กดี" คำสุดท้ายทำเอาฉินซือเจิงขนลุกซู่ไปทั้งตัว เขากำหมัดแน่นโดยสัญชาตญาณ เจียงซีเคยเล่าให้ฟังว่า 'ซาแซงแฟน' คืออะไร ความรู้สึกสยองเหมือนถูกดวงตาที่มองไม่เห็นจับจ้องอยู่ตลอดเวลาเล่นงานเขาเข้าแล้ว

โหยวซือเห็นสีหน้าเขาไม่ดีก็ชะโงกหน้ามาดู แล้วสบถคำหยาบออกมาทันที

"บล็อกไปเลย โรคจิตชัดๆ"

ฉินซือเจิงลากมันเข้าบัญชีดำ แต่ตัวอักษรพวกนั้นเหมือนถูกประทับลงในดวงตา สลัดยังไงก็ไม่ออก

โลกของการชกมวยในอดีตของเขามีแค่แพ้กับชนะ พอมาเจอข้อความคุกคามจากคนแปลกแบบนี้ เขารู้สึกคลื่นไส้และหวาดกลัวตามสัญชาตญาณ คว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงกับโต๊ะเหมือนเจอกับสัตว์ร้าย

โหยวซือบ่นอุบ "ฉันบอกแล้วว่านายเข้าวงการบันเทิงเพื่อผู้หญิงคนนั้นมันไม่คุ้ม คนแบบยัยนั่นเดี๋ยวเวรกรรมก็ตามทัน ทำไมต้องเลือกเดินเส้นทางนี้ด้วย"

ฉินซือเจิงไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูด ลุกขึ้นเดินไปห้องน้ำ "ฉันไปล้างมือนะ"

หลายวันต่อมา ฉินซือเจิงก็ได้รับข้อความส่วนตัวอีก

— ผมนอนไม่หลับ แค่คิดถึงมือของคุณ เส้นประสาททุกเส้นของผมก็เหมือนกำลังเต้นระบำ มือของคุณกำลังทรมานพวกมัน ไม่ยอมให้ผมพักผ่อน ผมเหนื่อยเหลือเกิน

— ขอดูมือหน่อยสิครับ ผมอยากดูมือของคุณ

ฉินซือเจิงอยากจะตอบกลับไปใจจะขาดว่า มึงมาอยู่ตรงหน้ากูนี่มา กูจะต่อยให้แม่จำหน้าไม่ได้เลย!

แต่เขากลัวว่าถ้าตอบโต้ไปจะโดนแคปไปแฉ แล้วสวีเ๽้าจะต้องลำบากมาตามแก้ปัญหาให้อีก เลยได้แต่กัดฟันอดทน ผ่านไปหลายครั้งเข้าเขาก็เริ่มชินและไม่กลัวเท่าไหร่แล้ว นอกจากความขยะแขยง เขาก็ได้แต่คิดในใจเงียบๆ ว่า ทางที่ดีมึงอย่าโผล่มาให้กูเห็นนะ

ไม่งั้นกูจะทำให้รู้ซึ้งถึงพลังแห่งกำปั้น!