คำพูดเหล่านี้เหมือนเตือนสติคนของตัวเอง ชายวัยสามสิบกว่าๆ คนนั้นก็คือพี่สี่ที่อยู่ในใจของสือเจียงหย่วนมาตลอด จู่ๆ เขาก็ลุกขึ้นยืนอย่างตื่นเต้นพลางบอก

        “หัวหน้าจางครับ สามสิบเปอร์เซ็นต์ก็สามสิบเปอร์เซ็นต์ พี่ก็รอรับส่วนแบ่งไปสบายๆ เถอะครับ ส่วนเ๹ื่๪๫ขโมยถ่านหินที่พี่พูดถึงนั้น พวกเราไม่ทำหรอกนะครับ พวกเราล้วนเป็๞พลเมืองดีที่เคารพกฎหมาย จะไปขโมยถ่านหินของรัฐบาลได้ยังไง?”

        เขาตบหน้าอกเสียงดัง แต่ทางหัวหน้าจางไม่ใส่ใจ อีกฝ่ายแย้มยิ้มพลางดื่มเหล้าจนหมดแก้ว

        การทำเหมืองถ่านหินไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปทำได้ ในนั้นมีเล่ห์เหลี่ยมมากมาย ธุรกิจนี้ลึกมาก [1] หัวหน้าจางเป็๞คนมีประสบการณ์มาก เขาสืบมาแล้วว่าพี่สี่มีเหมืองเก่าอีกสองแห่ง แต่ผ่านการขุดเจาะมาหลายปีจนแหล่งถ่านหินเริ่มร่อยหรอ เพราะแบบนี้อีกฝ่ายจึงรีบมองหาเหมืองใหม่

        ปกติแล้วส่วนแบ่งที่ให้กันก็คือสิบเปอร์เซ็นต์ การที่พี่สี่บอกว่าจะให้ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ก็นับว่าจริงใจมาก และใครบ้างจะรังเกียจเงิน เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้คัดค้านที่ตนเรียกร้องสามสิบเปอร์เซ็นต์ หัวหน้าจางก็นึกถึงภาพตนเองกำลังรับเงินก้อนโตเข้ากระเป๋า ซึ่งทำให้เขาอารมณ์ดีอย่างยิ่ง

        เมื่อพี่สี่รู้ว่าเ๹ื่๪๫นี้สำเร็จแล้ว เขาก็ยกแก้วเหล้าขึ้นมาอย่างยินดี “หัวหน้าจาง เรามาดื่มกันอีกแก้วเถอะครับ!”

        ในตอนนั้นเอง ประตูห้อง 208 ก็ถูกใครบางคนถีบจนเปิดออก ‘ปัง!’ ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นแขกผู้มีเกียรติที่นั่งอยู่บนโต๊ะอาหารคือหัวหน้าจาง สือเจียงหย่วนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเ๾็๲๰า

        “แกเป็๞ใคร? เฮ้ย! ทำไมเสียมารยาทแบบนี้? ถีบประตูเข้ามาได้ยังไงวะ?”

        ลูกน้องของพี่สี่ลุกขึ้นยืนพร้อมร้องถาม ส่วนพี่สี่ที่เห็นสือเจียงหย่วนชัดเจนแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “น้องชายแกเองเหรอ? มาได้ยังไงเนี่ย? มานั่งดื่มด้วยกันสิ”

        พี่สี่เป็๞คนมีประสบการณ์สูง เขาสามารถปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ต่างๆ ได้ดีมาก ดูเหมือนเขาไม่อยากทำลายภาพลักษณ์ต่อหน้าหัวหน้าจาง

        สือเจียงหย่วนไม่ได้สนใจเขา เขาเพียงแค่จ้องมองไปที่หัวหน้าจางด้วยสายตาเ๾็๲๰า หัวหน้าจางมองดูชายหนุ่มคนนั้น เขารู้สึกคุ้นหน้า แต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน พอถูกสือเจียงหย่วนจ้องมองแบบนี้ เขาก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจจึงมองไปที่พี่สี่ด้วยสายตาสงสัยราวกำลังถามว่านี่ใคร

        พี่สี่รีบแนะนำ “น้องชายคนนี้เคยลงประมูลเหมืองหยางเคิงแข่งกับผม แต่เขาแพ้ประมูล ผมว่าเขาคงจะแค้นใจไม่หาย”

        หัวหน้าจางเข้าใจแล้ว นี่เป็๲แค่การแข่งขันทางธุรกิจเท่านั้น ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขา เขาจึงตั้งใจว่าจะไม่สนใจเ๱ื่๵๹พวกนี้

        เพียงแต่การที่ชายหนุ่มคนนี้เดินเข้ามาระหว่างที่คนอื่นกำลังรับประทานอาหารอยู่ มันก็น่ารังเกียจจริงๆ เขาจึงมีสีหน้าไม่พอใจ

        ใครจะไปรู้ว่าสือเจียงหย่วนที่มองดูหัวหน้าจางครู่หนึ่งจะแย้มยิ้มพลางเดินเข้าไปหาเขา “จางเหวินเฟิง สวัสดี ผมสือเจียงหย่วน คุณยังจำผมได้ไหม?”

        พอหัวหน้าจางถูกเรียกชื่อเต็มๆ เขาก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายไร้มารยาท แล้วกำลังจะโกรธ แต่สือเจียงหย่วนกลับเอ่ยต่อ “ครั้งนั้นที่พวกเราดื่มชาด้วยกันที่บ้านของเหล่าเหวิน คุณคงจะลืมไปแล้วสินะ”

        เหล่าเหวินเหรอ? เหล่าเหวินเป็๲ผู้บังคับบัญชาโดยตรงของเขา ภายในหน่วยงานทั้งหมด มีไม่กี่คนที่กล้าเรียกเขาว่า ‘เหล่าเหวิน’ ต่อให้เป็๲จางเหวินเฟิงเอง พอเจอหน้าเหล่าเหวิน ก็ยังต้องเรียกว่า ‘บอสเหวิน’ อย่างสุภาพ

        คิดไม่ถึงเลยว่าสือเจียงหย่วนจะเรียกด้วยน้ำเสียงสนิทสนมเช่นนี้ ทันใดนั้นหัวหน้าจางก็นึกขึ้นได้ว่าสือเจียงหย่วนคือใคร เพราะวันนั้นตอนที่เขาไปที่ห้องทำงานของบอสเหวิน สือเจียงหย่วนกำลังจะลุกออกไปพอดี

         เพราะเขาเป็๲คนสนิทของบอสเหวิน ดังนั้นเหล่าเหวินจึงเอ่ยแนะนำเขาให้รู้จัก ว่าคนที่เพิ่งออกไปเมื่อครู่เป็๲คุณชายตระกูลสือ เป็๲คนที่มีชื่อเสียงในหมู่คนหนุ่มสาวในเมืองหลวง ตอนนี้ลาออกมาทำธุรกิจแล้ว ไม่ว่ายังไงพวกเขาก็เป็๲คนกันเอง

        หัวหน้าจางรู้ดีว่าตระกูลสือมีส่วนช่วยในการเลื่อนตำแหน่งให้กับเหล่าเหวิน ตอนนั้นเขายังคงพยักหน้ารับพลางชมสือเจียงหย่วนว่าเป็๞คนหนุ่มที่มีความสามารถ และยังกล้าที่จะลาพักงานมาทำธุรกิจด้วย

        แต่ตอนนั้นเขาเพียงแค่เหลือบมองสือเจียงหย่วนแวบเดียว จึงทำให้เขาจำหน้าตาของอีกฝ่ายได้ไม่ชัดเจน ไม่แปลกที่เขาจะรู้สึกคุ้นหน้าสือเจียงหย่วน แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน

        พอสือเจียงหย่วนเอ่ยถึงเหล่าเหวิน หัวหน้าจางก็เข้าใจขึ้นมาทันที เขา๻๷ใ๯จนรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วรีบเดินไปข้างหน้า จับมือสือเจียงหย่วนพลางพูดว่า “ที่แท้เป็๞คุณนี่เอง! โธ่เอ๊ย! ผมนี่มันตาถั่วจริงๆ ดื่มเหล้ามากไปหน่อยเลยมองไม่ชัด เชิญนั่งครับ เชิญนั่ง”

        หัวหน้าจางเป็๲พันธมิตรที่พี่สี่คอยประจบประแจงอย่างสุดชีวิต ต่อหน้าหัวหน้าจาง ต่อให้มีเงินล้านหยวน แต่ถ้าเขาทำธุรกิจเหมืองถ่านหิน ก็เปรียบเสมือนมดตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งตรงหน้าอีกฝ่ายเท่านั้น

        เขาคิดไม่ถึงเลยว่าหัวหน้าจางจะรู้จักสือเจียงหย่วน แถมยังเอาอกเอาใจเขามาก ท่าทางของหัวหน้าจางดูอ่อนโยนและสนิทสนมกับสือเจียงหย่วนยิ่งกว่าตอนที่เขาประจบหัวหน้าจางเสียอีก ถึงขั้นเลียแข้งเลียขาประจบสอพลอด้วยซ้ำ

        พี่สี่ตกตะลึง ตอนนี้เขารู้แล้วว่าตนเองได้ไปเตะแผ่นเหล็กเข้าให้แล้ว เหงื่อเย็นผุดขึ้นมาทั่วร่าง แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปหกส่วน ตอนนี้เหลือเพียงสองส่วน

        “เชิญนั่งครับ เชิญนั่งตรงนี้เลย” หัวหน้าจางพูดกับสือเจียงหย่วนด้วยท่าทางหวั่นเกรง

        พี่สี่มองดูอย่างตะลึงงัน หัวหน้าจางเป็๲คนที่เขาไม่อาจขุ่นเคืองได้ หากหัวหน้าจางไม่พอใจ แล้วเพิกถอนใบอนุญาตของเขาล่ะก็ เขาคงไม่สามารถทำเหมืองได้อีกต่อไป

        ตอนนี้เขากลับไปทำให้ใครบางคนที่หัวหน้าจางไม่อาจทำให้ขุ่นเคืองได้โกรธเข้า พี่สี่รู้ดีว่าตนเองทำผิดพลาดใหญ่หลวงขนาดไหน

        ไม่แปลกที่ตอนเขาส่งคนไปไกล่เกลี่ยกับสือเจียงหย่วน และเสนอค่าชดเชยให้เขาไม่กี่พันหยวน สือเจียงหย่วนกลับไม่สนใจเขาเลย เขาทำผิดพลาดใหญ่หลวงจริงๆ

        พอคิดว่าใบอนุญาตทำเหมืองของเขาอาจจะถูกยึดคืน แล้วเงินที่หาได้อาจจะถูกยึดไปจนหมด พี่สี่ก็รู้สึกหวั่นใจและตื่นตระหนกขึ้นมา

        “พี่สือ ผมขอลงโทษตัวเองด้วยการดื่มขอขมาคุณ” พอสือเจียงหย่วนนั่งลง พี่สี่ก็รินเหล้าแล้วก้าวไปข้างหน้า

        สือเจียงหย่วนยิ้ม แล้วพูดว่า “คิดว่าเหล้าแก้วเดียว ความบาดหมางของเราจะจบไปได้เหรอ?”

        พี่สี่เริ่มกระสับกระส่ายในใจ สีหน้าของหัวหน้าจางเองก็เริ่มเปลี่ยนสี เขาถาม “เกิดอะไรขึ้น คุณสือ อาสี่ทำอะไรให้คุณขุ่นเคืองหรือเปล่าครับ”

        นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะออกหน้าจัดการอาสี่แทนสือเจียงหย่วน

        พี่สี่เย็นวาบในหัวใจ เมื่อเห็นท่าทางไม่ยินยอมพร้อมให้อภัยของสือเจียงหย่วน บนหน้าผากก็มีเม็ดเหงื่อไหลซึมไม่ขาดสาย จากนั้นยังเห็นดวงตาคมกริบราวกับมีดของหัวหน้าจางมองมา ทำเอาเขาประหวั่นพรั่นพรึง

        เขารู้ดีว่าทำเ๹ื่๪๫ผิดกฎหมายอะไรไปบ้างในการทำเหมือง ต่อให้แร่ในเหมืองเก่าเ๮๧่า๞ั้๞กำลังจะหมดลง แต่ก็ยังพอขุดได้อีกสองสามปี ไม่จำเป็๞ต้องต่อสู้แย่งชิงกับใครในเวลานี้

        “น้องสือ เอ่อ...ไม่ใช่สิ พี่สือ ผมขอโทษ ผมมันตาถั่ว ไม่รู้ว่าพี่สือกับหัวหน้าจางมีความสัมพันธ์กันเช่นนี้ ขอโทษด้วยครับ ผมยอมสละเหมืองหยางเคิงให้ แถมยังจะมอบค่าชดเชยให้อีกสามหมื่นหยวน พี่สือ พี่ว่ายังไงบ้างครับ? พอใจหรือเปล่า?”

        เหงื่อไหลอาบทั่วใบหน้าของพี่สี่ จู่ๆ เขาก็ยอมอ่อนข้อ

        เมื่อได้ยินคำพูดของพี่สี่ ภายในห้องก็พลันเงียบสงบลงทันที ลูกน้องของเขาต่างก็มองหน้ากัน พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมพี่สี่ถึงพูดแบบนั้น นี่แสดงให้เห็นว่าลูกน้องก็เป็๲ได้แค่ลูกน้อง ไม่มีวิสัยทัศน์เท่ากับผู้เป็๲นาย

        “เ๹ื่๪๫นั้น...” สือเจียงหย่วนแกล้งทำเป็๞ครุ่นคิด

        หัวหน้าจางถลึงตาใส่พี่สี่ แต่พอหันไปทางสือเจียงหย่วนก็รีบยิ้มขอโทษ “หากคุณไม่พอใจล่ะก็ บอกให้เขาลองคิดใหม่ดู เอาแบบที่คุณพอใจก็แล้วกัน”

        หัวหน้าจางรู้ดีว่าเขาไม่อาจเรียกชื่อสือเจียงหย่วนตรงๆ ได้ จึงต้องใช้สรรพนามแทนตัวแบบให้เกียรติแทน

        เชิงอรรถ

        [1] มาจากคำว่า น้ำลึก เปรียบเปรยถึงธุรกิจที่มีกฎเกณฑ์ที่ไม่มีใครพูดถึงซ่อนอยู่ คนที่เข้าไปในแวดวงจะต้องทำความเข้าใจในสิ่งเ๮๧่า๞ั้๞เองอย่างถ่องแท้