ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างอุตะกับผมที่ลังเล    ถือเป็นเรื่องแปลก    เพราะอุตะมักหาเรื่องมาคุยเสมอเวลาอยู่ด้วยกันสองคน    มื้ออาหารดำเนินไปในความเงียบ    มีเพียงเสียงดังก้องของสายฝนกระทบหน้าต่าง    ผมรู้สึกว่าฝนค่อยๆ ตกแรงขึ้น    ...อุตะรำพึงในจัง...