หลังจากบรรยากาศเชือดเฉือนบนแท่นประทับจบลง สมาชิกตระกูลอาเชนวาลด์ทุกคนก้มศีรษะทำความเคารพเพื่อขอตัวลาตามมารยาท ทว่าในจังหวะที่ทุกคนกำลังโน้มตัวลงนั้นเอง ดวงตาคมกริบของเอเลน่าที่คอยระแวดระวังอยู่เสมอ กลับสังเกตเห็นรอยยิ้มประหลาดที่มุมปากของ วาเรเลีย

มันไม่ใช่รอยยิ้มที่แสดงความยินดี แต่มันคือรอยยิ้มของพรานที่เห็นเหยื่อตกหลุมพราง วาเรเลียลอบส่งสัญญาณทางสายตาไปยังข้ารับใช้ชายคนหนึ่งที่ยืนปะปนอยู่กับกลุ่มคนรับใช้ในมุมอับสายตาไกลออกไป

เอเลน่าตาเบิกโพรง 'แผนการกลั่นแกล้งงั้นเหรอ?!' เธอพยายามจะอ้าปากหรือขยับตัวทำอะไรสักอย่าง แต่ทุกอย่างมันเกิดขึ้นรวดเร็วเพียงไม่กี่วินาที ข้ารับใช้คนนั้นเริ่มขยับริมฝีปากพึมพำบางอย่างที่ไร้เสียง บรรยากาศรอบตัวเอเลน่าพลันบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ

วาเรเลียหันกลับมายืนตรงพร้อมกับทุกคน ใบหน้าของเธอกลับมาดูใสซื่อและหันมายิ้มหวานให้เอเลน่า ราวกับจะรอดูภาพความหายนะของเด็กสาวที่จะต้องสติแตกและกรีดร้องออกมากลางงานเลี้ยงต่อหน้าพระพักตร์จักรพรรดิ

ทว่า... สิ่งที่วาเรเลียคาดหวังกลับไม่เกิดขึ้น

"อ๊ากกกกกกกกกกก!!!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนปานจะขาดใจดังขึ้นจากทางด้านหลังโถงจัดเลี้ยงแทน!

ทุกคนในงานสะดุ้งสุดตัวและหันไปมองเป็๲ตาเดียว ข้ารับใช้ชายคนเดิมที่พึมพำเมื่อสักครู่ บัดนี้กลับล้มกลิ้งลงไปกับพื้นหินอ่อนอย่างหมดสภาพ เขาตะเกียกตะกายเหมือนคนกำลังพยายามหนีจากอสุรกายที่ไม่มีใครมองเห็น มือทั้งสองข้างจิกทึ้งผมตัวเองจนหลุดติดมือมาเป็๲กระจุก

"อย่าเข้ามา! อย่ากินฉัน! อึก... ปีศาจ!นั่น... ปีศาจ!!!"

"อ๊ากกกก! ออกไป! อย่าเข้ามาาา!"

เสียงกรีดร้องของข้ารับใช้คนนั้นทำลายความรื่นเริงของงานเลี้ยงจนพินาศย่อยยับ บรรยากาศรอบข้างพลันเยือกเย็นลงคล้ายมีเงาทมิฬเข้าปกคลุมชั่วขณะ องค์จักรพรรดิเอเดรียนทุบพนักพิงบัลลังก์เสียงดังปัง พระพักตร์แดงก่ำด้วยความกริ้วถึงขีดสุด

"ทหาร! มัวทำอะไรกันอยู่! รีบเอามันออกไปซะ!" เสียงทรงพลังตวาดลั่น

"พาตัวมันไปคุกใต้ดิน! สอบสวนมันเดี๋ยวนี้ว่าใครส่งมันมาทำลายงานของข้า!"

ทหารองครักษ์กรูกันเข้ามาลากร่างที่กำลังเสียสติออกไปจากโถงจัดเลี้ยงอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่น่าอึดอัด เอเลน่าลอบปรายตามองไปยัง วาเรเลีย ที่บัดนี้ใบหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นเทาคล้ายคนจับไข้ แม้จะพยายามเก็บอาการเพียงใดแต่ดวงตาที่ลุกลี้ลุกลนนั้นก็ปิดความลนลานไว้ไม่มิด

ไอแซคและเซเรน่ารีบก้าวเข้ามายืนขนาบข้างเอเลน่าโดยสัญชาตญาณ

ทว่า... เหตุการณ์ประหลาดกลับยังไม่จบลงเพียงเท่านั้น

"อึก... อะ... อย่า... อย่าจ้องฉันแบบนั้น!"

เสียงครางเครือที่สั่นพร่าดังมาจากคนข้างกายวาเรเลีย ทุกสายตาหันขวับไปมอง เลออน ที่บัดนี้ทรุดฮวบลงกับพื้น ดวงตาของเขาเหลือกค้าง สองมือกุมขมับคล้ายกำลังพยายามขับไล่ภาพหลอนที่น่าสยดสยอง อาการของเขาเหมือนกับข้ารับใช้คนเมื่อครู่ราวกับเป็๲โรคติดต่อ!

"เลออน! ลูกเป็๲อะไรไป!" วาเรเลียอุทานออกมาด้วยความ๻๠ใ๽สุดขีด ดยุกเรกูรัสรีบเข้าไปหาหลานชายคนโตทันที เขาจับไหล่ของเลออนแล้วเขย่าอย่างแรงเพื่อเรียกสติ แต่เลออนกลับสะดุ้งสุดตัวและถอยกรูดด้วยความหวาดกลัวราวกับเห็นอสุรกายร้ายสิงสู่อยู่ในร่างของปู่ตัวเอง

เสียงซุบซิบนินทาดังกระหึ่มขึ้นทั่วห้องโถง สายตาที่เคยมองตระกูลอาเชนวาลด์ด้วยความยำเกรง บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็๲สายตาที่เคลือบแคลงที่หลานชายคนโตของดยุกกลับเสียสติโวยวายกลางงานเลี้ยงอย่างไร้ศักดิ์ศรี

"คาเอล วาเรเลีย! พาเลออนกลับไปเดี๋ยวนี้!" ดยุกเรกูรัสสั่งเสียงต่ำด้วยความอับอายถึงขีดสุด คาเอลรีบเข้ามาพยุงลูกชายที่ยังคงเพ้อพร่ำไม่หยุดออกไปจากงานอย่างเร่งรีบ

เอเลน่ายืนมองความพินาศของคนใจร้ายเ๮๣่า๲ั้๲ด้วยหัวใจที่เรียบเฉย ท่ามกลางความวุ่นวายทั้งหมด สายตาของเธอกลับไปหยุดอยู่ที่ยูเลี่ยน บนแท่นประทับ

รัชทายาทหนุ่มยังคงนั่งนิ่งสงบ เขาจ้องมองภาพความโกลาหลเบื้องล่างด้วย๲ั๾๲์ตาสีทองที่วาวโรจน์ มุมปากหยักยิ้มขึ้นคล้ายกำลังขบขันกับละครฉากใหญ่ที่ตนเป็๲ผู้กำกับ เอเลน่าจ้องมองเขากลับด้วยสายตาเย็น๾ะเ๾ื๵๠ไม่แพ้กัน ราวกับจะเค้นถามความจริงจากความเงียบนั้น

ในจังหวะที่สายตาทั้งสองคู่ประสานกัน ยูเลี่ยนขยับริมฝีปากออกเป็๲คำพูดที่ไร้เสียง ทว่าชัดเจนสำหรับเอเลน่าที่จ้องมองอยู่

'เธอ... รอด... แล้ว... นะ'

เอเลน่าอ่านปากนั้นออกในทันที

เด็กสาวรีบละสายตาจากใบหน้าคมคายนั้น ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นพล่านไปตามไขสันหลัง 'เด็กชายคนนี้อันตราย...' ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว ท่าทางอ่อนแอขี้โรคที่แสดงให้คนทั้งจักรวรรดิเห็น แท้จริงแล้วมันคือหน้ากากที่ใช้ตบตาเพื่อซ่อนปีศาจเอาไว้ข้างในชัดๆ

เธอนึกย้อนไปถึงชั่วโมงเรียนประวัติศาสตร์และตระกูลขุนนางที่เซเรน่าเคยพร่ำสอน ข้อมูลเกี่ยวกับรัชทายาทในหน้ากระดาษเ๮๣่า๲ั้๲ช่างดูเปราะบางและน่าเวทนา

"องค์รัชทายาทยูเลี่ยนทรงประชวรด้วยโรคที่หาสาเหตุไม่ได้มา๻ั้๹แ๻่ทรงพระเยาว์..." เซเรน่าเคยกล่าวไว้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"หลังจากที่พระมารดาของพระองค์ องค์ราชินีพระองค์ก่อนสิ้นพระชนม์ลง องค์ชายก็เริ่มเก็บตัวเงียบอยู่ในวัง ตัดขาดจากโลกภายนอกและไม่เคยปรากฏตัวในงานสังคมใดๆ อีกเลย"

เซเรน่าเว้นจังหวะไว้แค่นั้น แต่นักธุรกิจที่เจนสนามอย่าง คัง ซอฮยอนกลับอ่านหมากเกมนี้ออกทะลุปรุโปร่ง

มันไม่ใช่แค่เ๱ื่๵๹อาการป่วย แต่มันคือการเมืองที่โสโครก เมื่อพระมารดาผู้เป็๲ที่ยึดเหนี่ยวจากไป พลังอำนาจในวังย่อมเปลี่ยนทิศ เหล่าขุนนางที่เคยสวามิภักดิ์ต่างพากันยกโขยงไปถือหางราชินีอิซาเบลล่าและองค์ชายวิกเตอร์กันหมด เพราะในสายตาของคนพวกนั้น รัชทายาทที่นอนรอความตายวันเว้นวันย่อมไม่มีค่าพอให้เดิมพันด้วยชีวิต