เมื่อมาถึงไร่อ้อยของเจมส์ มะลิตื่นตาตื่นใจกับสภาพแวดล้อมแปลกใหม่ไม่คุ้นเคย

    “เดี๋ยวฉันจะพาหนูขับรถดูรอบๆ ไร่… ”

    เสร็จจากขนของลงจากรถกระบะและพาหล่อนมาดูห้องพัก เจมส์บอกกับมะลิ ก่อนจะขับรถพากันมาถึงไร่อ้อยที่อยู่ด้านหลัง

    “บรรยากาศสวยจังค่ะ”

    มะลิทอดสายตามองทุ่งกว้าง ท่ามกลางไร่ซึ่งแลเห็นแต่สีเขียวขจีของป่าอ้อย ตัดกับผืนฟ้าสีแดงของดวงอาทิตย์ในตอนใกล้ค่ำ

    “ตอนนี้ฉันลาออกจากงานแล้วเหมือนกัน… ก็เลยตัดสินใจว่าจะย้ายมาอยู่เมืองไทย”

    เจมส์บอกขณะกำลังยืนกอดอก เอนหลังพิงประตูรถกระบะ ทอดสายตามองใบอ้อยปลิวไสวอยู่ในสายลมยามใกล้ค่ำ สีเขียวของไร่อ้อยกำลังถูกห่อหุ้มด้วยความมืดของราตรีกาลที่กำลังคลี่คลุมลงมาช้าๆ

    “ทำไมลาออกคะ… ”

        มะลิสงสัย เจมส์เล่าให้ฟังว่าเขาเป็๲ซีไอเอ ทำงานอยู่ในหน่วยข่าวกรองของอเมริกา ทว่าเมื่อไม่กี่เดือนมานี้มีเหตุให้เขาต้องยื่นเ๱ื่๵๹ขอลาออก สาเหตุมาจากความผิดพลาดในการปฏิบัติงานครั้งล่าสุดที่เขาไม่สามารถปกป้องชีวิตของตัวประกันเอาไว้ได้ แม้เพื่อนร่วมงานหลายคนพยายามทัดทานไม่ให้เจมส์ลาออก ทว่าก็ไม่เป็๲ผล

        “นี่คุณเป็๞ซีไอเอหรือคะ… ”

        มะลิทำหน้า๻๠ใ๽ ด้วยที่ผ่านๆ มาหล่อนรู้เพียงว่าศักดามีพ่อเลี้ยงทำงานอยู่ที่อเมริกา แต่ไม่เคยรู้ว่าเจมส์เป็๲ซีไอเอ

        “ใช่… แต่มันเป็๞อดีตไปแล้ว… ฉันลาออกแล้ว ตอนนี้ฉันเป็๞ชาวไร่”

        เจมส์กล่าวอย่างอารมณ์ดี ทอดสายตาแลไปยังไร่อ้อยกว้างใหญ่ เขาชอบบรรยากาศรอบกาย มีความสุขที่ได้มายืนอยู่ท่ามกลางอณูของอากาศซึ่งหอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายธรรมชาติโอบล้อมไร่อ้อย

        อีกหนึ่งเดือนต่อมา

        ถึงวันที่เจมส์เดินทางกลับมาเมืองไทย มาใช้ชีวิตในบทบาทของเกษตรกรเต็มตัว

    มะลิดีใจมากที่เขากลับมา หลังจากหล่อนเข้ามาอยู่ในบ้าน ดูแลบ้านไว้รอเขาเดือนกว่า

    แรกๆ มะลิรู้สึกขัดเขินที่ต้องมาอยู่ร่วมชายคาบ้านของเจมส์ ทว่าก็ใช้เวลาปรับตัวไม่นาน ทั้งเจมส์และมะลิสามารถปรับตัวเข้าหากันได้อย่างรวดเร็ว

        “เดี๋ยวหนูชงกาแฟไว้ให้ที่โต๊ะนะคะ… ”

        มะลิชะโงกใบหน้าเข้ามาในห้องทำงานของเจมส์ ด้วยอยู่อเมริกามานาน ทุกวันนี้เจมส์ยังติดนิสัยดื่มกาแฟทุกเช้า มะลิเห็นเขากำลังสวมเสื้อ วันนี้เจมส์จะเข้าไปดูงานในไร่อ้อย

        “ขอบใจจ้ะ… ”

        เจมส์หันมากล่าวพร้อมรอยยิ้ม ครู่สั้นๆ ต่อมาก็เดินตามออกมาที่ม้าหินอ่อนหน้าบ้าน

        “กาแฟค่ะ… ”

        มะลิเดินออกมาพร้อมถ้วยกาแฟ เจมส์เอื้อมมือรับ มือของหล่อนกับเขา๱ั๣๵ั๱กัน ทำเอามะลิใจเต้น

    เจมส์ยกกาแฟในถ้วยขึ้นดื่ม สายตาแทบไม่ละจากใบหน้าสวยของมะลิ

    “หนูชงกาแฟอร่อยจัง…หอม… ”

        เขาชมพลางพริ้มตาสูดกลิ่นอ่อนๆ ที่ลอยอวลอยู่เหนือปากถ้วย หากสายตากลับจับจ้องอยู่ที่นวลแก้มของมะลิ ไม่แปลกที่เจมส์เรียกมะลิว่า ‘หนู’ ด้วยตอนนี้เขาอายุสี่สิบสาม แต่มะลิเพิ่งยี่สิบสาม อายุห่างกันเกือบสองรอบ

        “หนูขอตัวเข้าครัวนะคะ… ”

        มะลิกล่าว ทุกวันนี้หล่อนทำงานบ้านให้เจมส์ทุกอย่าง สมกับค่าจ้างเดือนละหมื่นห้าที่เขาตกลงว่าจะจ่ายให้ทุกเดือน เพื่อแลกกับการที่หล่อนต้องมาทำงานบ้านให้เขา